Autisme Je wéét toch hoe het hóórt!

Door Arinka gepubliceerd op Sunday 15 September 13:37
e988e465b5ac171531424f0c06f69e40_medium.
Als vrij direct persoon loop ik nogal eens als een olifant in een porceleinkast over iemands gevoelens heen. Onbedoeld, maar wel lekker hard. Je zegt iets en je bedoelt het anders, maar het wordt verkeerd opgevat (tere snaar van iemand wordt onbedoeld geraakt) en wat je dan daarna ook zegt, je bent jezelf alleen maar dieper aan het ingraven. Tot je zelf niet eens meer snapt waar het nou om ging. Soms snappen mensen gewoonweg niet wat je denkt en volgens mij is dat het eenzame lot der denkers.

Niet iedereen kan mij altijd volgen en ook dat snap ik en begrijp ik en respecteer ik (en al die andere standaardtermen). Wat ik echter echt vreselijk vind is dat als mensen mijn woorden niet of verkeerd begrijpen, ze daar altijd míj de schuld van geven. En ineens ben je dan, van iemand die altijd alles goed kan verwoorden, gedegradeerd tot onsympathieke, chagerijnige, keiharde dwarsligger. Die vervelende Áutíst...

d435228a43229f12faa881c3a88bbc9e.jpg
Sommige mensen maken zulke stomme opmerkingen. Je bent geen domme vrouw, dus je weet heus wel hoe het hoort. Van jou had ik wel meer verwacht. Dat valt me van je tegen. Als we nu toch eerlijk zijn, ik vind jou wel erg druk... En dat is dan wel aardig? Hoe vaak ik hier al niet tegenaan gelopen ben. Ja, ik ben heel intelligent, maar ik ben ook Autist en Touretter. Ik weet dus inderdaad wel hoe het hoort, maar meestal niet op het moment dat je moet weten hoe het hoort.

Achteraf is het makkelijk zeggen Dat had ik zo en zo moeten doen, want dat was niet de manier. En anderen zien wat je zegt als agressief, hyperactief of hard. Maar op het moment dat ik het zei was het helemaal niet hard, het werd pas hard door de reactie. Daarvoor had ik helemaal geen idee hoe iets zou kunnen vallen (want dát was niet MIJN gedachte er bij). En als je dat eenmaal door hebt is het al te laat, want iedereen is beledigd (men is tegenwoordig trouwens nogal snel beledigd...).
da5ede1b8ba169649e403db6b5ebddf9.jpg
Inderdaad, ik weet helemaal niet zo goed hoe alles hoort, al lijkt dat zo en al zou je dat met mijn intelligentie wel verwachten. Maar als ik dat allemaal zo goed zou kunnen, denk je dan dat ik Klassiek Autist zou zijn? Nee, denk ik niet. En nee, ik gebruik dat niet als excuus (want ik vind zelf dat ik alles kan en doe daar ook alles voor), maar het is wel een reden waarom dingen soms mislopen. En steeds loop ik daar dan vast.

Hoe je ook wurmt en moeite doet, altijd is er wel weer een afslag die je mist of een om(af)leiding, waardoor jij een andere weg inslaat. En in plaats van je wegwijzers te geven, zetten mensen alleen maar meer obstakels neer. Je moet het niet zo doen of zeggen. Oké, maar hoe dan wel???????? Vertel me dat dan maar eens! Want hoe het niet moet, daar heb ik niks aan.
3f15b3f0e3dc6f3ddba98a12c89d1814_medium.
Het weten hoe het hoort en het zelf kunnen doen zoals het hoort was bij mij echt altijd de reden dat ze bij therapie niet verder met me konden. Ze wisten gewoon niet wat ze met me aan moesten. Aan de ene kant wijs, aan de andere kant hulpeloos. Je hebt het allemaal prima op een rijtje. Ik heb een goede opleiding, kinderen, man, huis. Wat zeurde ik nou? Ik wist toch wel hoe het hoorde.

Ik heb de perfectionistische neiging mezelf voor te doen als zeer geslaagde ultra zelfverzekerde overspontane dame. In de laatste therapie (inmiddels ruim 10 jaar geleden) zat ik in een groepstherapie en leek ik op een gegeven moment zelfs meer behandelaar dan therapievolger, omdat ik de dingen van anderen zo mooi kon verwoorden en zo mooi oplossingen kon aandragen.
e285984b54f6d48451f97bda09c51b75.jpg
Bij een ander komt er geen enkele emotie bij kijken en kan ik blijkbaar wel objectief naar sommige dingen kijken. Maar zodra ik me buiten spel gezet voel, of niet begrepen, of te maken krijg met vooroordelen, dan kan ik niet langer rustig nadenken over dingen. Dan ga ik bijvoorbeeld ruzie zoeken op internet, niet bewust, maar ik krijg wel sneller ruzie. De enige manier is dan weg van internet en even rust nemen. Maar dan denkt meteen weer iedereen dat ik ze niet meer wil spreken...

Fout! Door reacties van mensen denk ik vaak juist dat zij mij niet meer willen spreken. Ik voel me dan erg afgewezen, ik ben namelijk helemaal niet zo zeker. Ik kan heel mooi vertellen hoe iets hoort, maar het zelf doen, dat lukt dus niet. En dat werd nooit gezien, omdat ik zo mooi kan vertellen dat ik het allemaal wèl weet. Het is als zeggen door de telefoon tegen een vriendin die mishandeld wordt Als ik zo mishandeld werd was ik allang weg, terwijl je eigen partner je ondertussen een mes op de keel houdt.
a6c7176c7d547ce3ab8f3588d9e926d9.jpg
Op een of andere manier heerst het idee dat het altijd de vrouwen zijn die hun mannen willen veranderen. Ik ben dus absoluut niet zo'n vrouw. Ik vond juist dat mijn man mij steeds probeerde te veranderen en met vriendjes die ik gehad heb was het exact hetzelfde.

Trouwens net zo goed met vriendinnen die ik vroeger had en mijn ouders en wie dan ook. Iedereen wilde altijd maar dat ik veranderde. Met andere woorden Je bent niet goed zoals je bent! Je wéét toch hoe het hóórt. Autisme (of als je dat nog niet weet, een onhandelbaar kind) is een makkelijk iets voor mensen om zichzelf achter te verschuilen. En dan bedoel ik niet door de Autist zelf!
2b845b30a5910a00196bf83f96f98185_medium.
In het begin vinden ze je apart zijn wel leuk, want ik heb ook heel veel goede en leuke dingen. Maar als je langer samenleeft, dan is het ineens toch een stuk moeilijker. Mensen die mij slecht kennen vinden mij verbaal ontzettend sterk. Eerst vinden ze dat wel leuk en dan ineens bedreigend of hard. Dat wat ze zo leuk aan me vonden, namelijk dat ik niet KAN nuanceren, is dan plotseling een groot probleem en dan moet IK ineens veranderen.

En dat terwijl ik al vanaf het begin duidelijk ben bij mensen over hoe ik ben en hoe ik handel. Dus is het lastig om soms een tussenweg te vinden. Ik ben nog steeds hetzelfde, alleen de ander is er anders tegenaan gaan kijken. En als het een ander zou overkomen in dezelfde situatie, dan zou ik wel die oplossing zien, maar het lukt me niet om even afstand van mezelf te nemen en mezelf 'te organiseren'.
258bf3281ce4a1a0fac34d643c7ba9f6.jpg
Daar kun je als Autist en niet-Autist úren over praten, maar sommige dingen zijn gewoon niet uit te leggen. Ook al heb je 100 kinderen met Autisme, dan nog weet je niet wat het is om het zelf te zijn. Autisme is meer dan een handicap, het is een hele manier van leven die je van kinds af aan met je meeneemt (meedraagt eigenlijk) en die je vormt tot de persoon die je als volwassene bent. Vandaar ook de term Pervasief. Pervasief betekent diep doordringend. Het gaat om een stoornis die diep doordringt in de ontwikkeling van een mens op alle levensgebieden.

Je bent niet alleen Autist, dat is waar, maar toch wel heel erg verweven in je persoonlijkheid. Je komt er namelijk niet zomaar zonder slag of stoot. Zelfs als je ouders je wel helpen is het al lastig genoeg, laat staan als je gewoon aan je lot wordt overgelaten. En dan nog ben ik zo ver gekomen. Mag ik dan woest worden als iemand mij (oké, niet mij persoonlijk, maar Autisten in het algemeen) dan nog steeds beoordeelt als labiel???
7dd655435ef8db9bfbfae67c390a9b2e.jpg
Ik probeer alleen maar te doen wat ik goed vind. Zoals ik me ook hard maak voor acceptatie van Autisme en Tourette en meer bekendheid hierover. Het is Dé Reden dat ik me open stel op internet, ook al wordt daar soms misbruik van gemaakt door mensen die het niet zo goed met me voorhebben. Ik zal nooit zeggen dat iemand niks kan bereiken of worden. Sterker nog, ik beweer altijd het tegendeel! En ook al vinden sommigen mij arrogant, ik kijk op niemand neer.

Was ik maar wat dommer, dan zouden mensen mijn fouten wel begrijpen. En mijn inspanningen meer belonen. Nu verwachten ze het beste van het beste, omdat ik het vaak zo goed doe. Er is geen enkele marge voor fouten meer. Maar ondanks al die hersentjes blijf ik toch een Autist met problemen op sociaal gebied en een Touretter met een grote bek.
7a34964f4eb166cfc522ab7f145a60a6.jpg
Kinderen die nu al de diagnose krijgen, ik ben zo blij voor ze, maar ook zooooo jaloers. Zij hebben zoveel meer voorsprong. Ik ben dan werkelijk jaloers dat zij wèl een moeder hebben die dingen goed heeft ingeschat en die het zich aantrekt hoe het verder met haar kind gaat. Jaloers dus op mensen die niet net als ik al jaren voor idioot versleten worden en zelf er alles aan willen doen om dat te veranderen, maar het gewoonweg niet kunnen.

Natuurlijk weet ik wel ongeveer hoe je alles hoort te doen, alleen moet ik er steeds maar weer bij nadenken. In tegenstelling tot 'normale' mensen treedt er bij mij geen gewoonte op met dat soort dingen en blijf ik altijd en eeuwig foute dingen doen en zeggen. Ik moet steeds weer ondervinden dat ik iets of iemand weer eens verkeerd heb ingeschat, dat overkomt me gewoon regelmatig. Dat is al moeilijk genoeg zonder commentaar en zeer vermoeiend.
8a0ae4d476b4ac2b3810b286861fdd95.jpg
Maar ik blijf steeds meer mezelf. Als mensen gekwetst zijn door mijn 'manieren', ja dan kun je ook maar beter gaan. Ik wil ook mezelf kunnen zijn en niet steeds op mijn woorden hoeven letten. Sommige dingen hóór je niet te zeggen, zei mijn moeder vroeger. Zij had sterk last van plaatsvervangende schaamte over de dingen die ik zomaar uit sprak en die je niet hóórde te zeggen. Maar ik wist niet wat hoorde, dus ik zei gewoon wat ik dacht. En eigenlijk is daar maar weinig in veranderd, ondanks alles therapieën.

En hoezo Je kunt niet alles zeggen wat je denkt? En waarom niet dan? Waarom mag je niet zeggen wat je denkt? Omdat een ander zich dan gekwetst voelt? Is dat dan mijn probleem of hun probleem? Ik ben daar namelijk helemaal niet op uit. Laat mij lekker. Ik heb geen zin om me in allerlei bochten te wringen om iets te doen wat me niet van nature lukt. In tegenstelling tot 'normale' mensen, heb ik geen innerlijke rem op wat je wel en niet kunt zeggen.
96fb8cfdfb522e4a33ff2012d306b3c4_medium.
Vaak weet je door ervaring wel wat normaal is, maar regelmatig weet je pas als je iets zegt dat je dat beter niet had kunnen zeggen. Bijvoorbeeld zeggen (als compliment!) Goh, je bent echt veel afgevallen, vorige maand dacht ik nog dat je zwanger was. Dat is dan ineens een belediging geworden. Maar dat bedoelde ik dus niet! Het was gewoon wat ik dacht. En ook hoe je moet reageren op dingen, soms reageer je bij de één precies goed en bij de ander is diezelfde manier van reageren compleet fout. Zucht, het is niet te leren, omdat mensen allemaal verschillend zijn. Sommige types snap ik, maar sommige gewoon ook helemaal niet.

Ja, ik weet heus wel wel hoe het hoort, maar het is soms gewoon niet te doen. Mensen zijn echt supermoeilijk hoor!! Met al mijn ervaringen kan ik vaak nog steeds niks. Nog altijd beledig ik mensen of ik kwets ik ze. Terwijl ik dat helemaal niet wil. En geloof maar niet dat je zelfs maar kunt begrijpen hoe enorm frustrerend dát is!
cbf63ef32c359b3946b58e99556d1b23_medium.
 
 

 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tsss, natuurlijk kun je van jezelf zeggen dat je intelligent bent, zeker als dat gewoon objectief is vastgesteld.
Wat handigheid in sociale omgang betreft, dat is inderdaad erg moeilijk en mensen verschillen daar enorm in, net zoals in alle andere aangeboren vaardigheden. Aangezien we allemaal continu met anderen te maken hebben is het knap lastig om daar helemaal niet sterk in te zijn. Gelukkig kun je andere dingen dan weer wel goed - schrijven bijvoorbeeld. :-)
knap verhaal!
Heb met interesse jouw artikel gelezen,vol verbazing over de eerlijkheid waar jij jezelf in herkent, veel autisten hebben dit namelijk niet zo openlik. Zij weten het wel, maar kunnen er niets mee zonder begeleiding, ik heb met diverse mensen met diverse soorten van autisme gewerkt in het verleden, nu weet men er gelukkig meer over. Vroeger was het een ramp, een grijs gebied waar je als psycholoog niet doorheen kon komen. Gelukkig is de openheid een genot, zodat ook zij die het niet kunnen begrijpen nu enigszins het begrip op kunnen brengen van het kunnen en willen begrijpen, Dank voor het delen, groet van leny
Je bent in ieder geval niet bescheiden, want om van jezelf te zeggen dat je heel intelligent ben is nogal wat.
Nou, tiseenjanboel, daar zeg je nogal wat... Ik vermoed dat Arinka vroeger op school heel hoge cijfers haalde, omdat ze een hoge intellectuele intelligentie heeft. Jammer dat de sociale intelligentie daarmee geen gelijke tred heeft gehouden. Ik kan me heel goed voorstellen dat ook veel mensen haar verteld hebben dat ze hoogintelligent is. Als je die twee dingen bij elkaar optelt, is het logisch dat ze zelf ook vindt dat ze intelligent is. Alleen het van zichzelf zeggen dat ze intelligent, is denk ik weer een symptoom van autisme.
Ik vraag me eigenlijk af waar ze haar intelligentie op baseert. Heeft ze dit zelf ontdekt of verzonnen of is het door iemand anders gezegd.
Goeie vraag. Ik zie aan haar manier van schrijven dat ze behoorlijk intelligent is. Ik wed dat ze dit ook al heel wat keren te horen heeft gekregen en dat ze vroeger op school gewend was aan extreem hoge cijfers. Klopt dat Arinka? Sorry dat we nu over in plaats van met jou praten. Ik vind dat we dan ook snel weer de dialoog met jou moeten aangaan! Het is voor niet-autisten ook prettiger als we beter leren begrijpen hoe autisme 'werkt'. Dat communiceert gemakkelijker.
En waarom reageert iemand zo (in mijn ogen) raar als iemand zegt dat ze intelligent is? Ben ik ook. Ik mag dus wel zeggen dat ik goed kan tekenen of sporten of iets anders maar ik mag niks zeggen over mijn intelligentie want dat wordt gezien als opscheppen? Ben ik mee geboren, net zoals mijn Asperger. En voor beide geldt de vraag, wat doe ik ermee?!
Ik ben opgegroeid in een gezin vol met PDD-NOSsers, wat absoluut niet het zelfde is maar waardoor ik wel veel dingen herken uit je verhaal. :) Met mijn zus kan ik er goed over praten, toch is het soms voor mij nog steeds moeilijk te begrijpen waarom ze bepaalde dingen zegt of doet. Ze snapt het trouwens zelf ook niet. Er kwaad om worden doe ik allang niet meer. Ik weet waar het vandaan komt en dat maakt het gemakkelijker om er mee om te gaan. Voor ons allemaal trouwens.
Moedig dat je dit zo opschrijft, je geeft je toch maar bloot.
Dit artikel moet ik vanavond nog eens goed doorlezen.. :)! Dankjewel voor je tips.. Ik zet hem nu even bij me favoriete..
Ik kan me inbeelden dat je reacties niet altijd goed onthaald worden. Als 'niet-autist' vind ik het soms al moeilijk om de innerlijke rem toe te passen ;-) En vaak genoeg wordt er iets mis opgevat en wordt er aan woorden een andere betekenis toegekend.
Ik ga er dus van uit dat dat duizend keer moeilijker is voor jou.
Veel sterkte nog!