Verhaal Niemand wil me...

Door Arinka gepubliceerd op Friday 22 November 11:04

bcfc4e89cc7aed6dc1ecffe5fd963e90_medium.

Ze zat in kleermakerszit op haar eenpersoonsbed in haar netjes opgeruimde meisjeskamer. Ze was een voorbeeldig kind, mopperde nooit, was rustig, maar ze had natuurlijk net als andere kinderen wel aandacht nodig. Die kreeg ze niet echt. 

Haar ouders lagen in scheiding. Al een hele lange tijd. Het was allemaal begonnen met papa die een vrouw op zijn werk leuker vond dan mama en toen mama er eenmaal achter was gekomen dat papa helemaal niet overwerkte, waren de probleem al snel verergerd.

Papa had gesmeekt, gehuild, beloofd dat hij de vrouw niet meer zou zien, maar mama nam er geen genoegen mee. Aan de ene kant begreep ze dat wel, aan de andere kant... Ze waren al zolang getrouwd, kon mama hem dan dat ene dingetje niet eens vergeven?

Nee dus en zo hadden ze steeds meer ruzie gekregen en uiteindelijk vertelden ze haar dat ze besloten hadden te gaan scheiden. Daar had zij niks over te zeggen gehad. Ze moest gewoon maar toekijken hoe haar thuis vernield werd. Ze had vanaf die dag meteen een hekel aan grote mensen.

Ze moest er niet aan denken dat ze er zelf een zou worden. Nooit zou ze zoiets haar kinderen aan willen doen, ze zou niet eens kinderen meer willen, stel je voor dat ze net zo stom was als papa en mama.

Gisterenavond was nog wel het ergste wat ze ooit had meegemaakt. Ze hadden niet geweten dat ze stond te luisteren, maar ze had elk woord gehoord, in haar hart voelen steken.

3a8e136e1680116bdf158aeabee2bca2.jpg

Ja eh, wat moet ik met haar, ik werk de hele week.

Ja, ik niet zeker? Denk je soms dat ik tijd over heb ofzo, je moet echt niet denken dat ik hier de hele week met haar ga zitten. Dat lukt gewoon echt niet. En elk weekend zal ook gewoon veel te moeilijk worden.

Hallo, het is ook jouw kind hoor.

Ja dus, ik moet ook aan mezelf denken, het wordt al moeilijk genoeg om een beetje normaal te leven in mijn eentje, hoe moet ik daar een kind bij opvoeden, laat staan bekostigen. Dat zal er echt niet beter op worden.

Wat een onzin, je krijgt toch alimentatie.

Jaja, dat ken ik, jij betaalt je bedragje elke maand en ik zit met de gebakken peren. Dat wil ik ook wel, een beetje geld lappen en verder geen zorgje in de wereld. Maar ik zit dan wel met dat kind...

Ze had het niet meer aan kunnen horen. Ze waren aan het ruzieën over haar! En niet zoals bij vriendinnen van haar over wie haar kreeg en bij wie ze het meest zou zijn. Nee, ze waren aan het ruzieën omdat ze haar allebei niet wilden!

De hele nacht had ze liggen malen en de ochtend en middag nagedacht over wat te doen. Nu wist ze het, ze wist hoe ze ze weer bij elkaar kon brengen, hoe ze de ruzies en de haat kon stoppen. Hoe ze ervoor kon zorgen dat ze geen last meer van haar hadden.

De deur was op slot. Ze had Welterusten gezegd, dus ze had tot morgenochtend. Ze keek naar de spullen op het bed, de scherpe mesjes.

Terwijl ze haar mouwen opstroopte en naar een nieuw mesje reikte dacht ze tevreden dat haar ouders morgen wel spijt zouden hebben van hun ruzies. Dan zouden ze weten wat ze haar hadden aangedaan.

Dat zou ze leren!

a49b14ed2aa7466971c089efec47cd9f.jpg

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oh, wat erg dit. Is helaas realiteit voor veel kinderen.
Ja, helemaal goed
Weer eens perfect beschreven hoe funest 'grote' mensen totaal van de pot gerukt en onwijs om zich heen kunnen slaan en wat dat doet met een onschuldig wezen. Om van in tranen te raken...
Heftig verhaal maar o zo realistisch.
Heftig, maar goed dat je dit in beeld brengt. Schrijf taboes de wereld uit!