Apart platformschoeisel uit onze wereldgeschiedenis

Door Asuka gepubliceerd op Monday 25 March 16:41

Al ver vóór de jaren '60 van de 20ste eeuw zijn mensen op verschillende plekken op de wereld op het idee gekomen om hun schoenen te verhogen, met elk hun eigen beweegredenen.

   

 

                                     Manchu chopines

                                                     17de tot de 20ste eeuw

 

Toen de dynastieën uit Mantsjoerije over China heersten, hebben ze nooit de traditie van het voetbinden overgenomen, deze vonden ze barbaars en hun vrouwen werd zelfs verboden om er aan mee te  doen. Nittemin hadden ze hun eigen eigenaardigheidjes omtrent schoeisel; ze zetten de schoen op een letterlijk voetstuk, welke vijf tot tien centimeter hoog kon zijn.

Volgens een legende zou dit gebruik stammen van de allesbepalende rol die soortgelijke schoenen gespeeld zouden hebben in een plot om een overheerser te slim af te zijn; de lokale prinses kwam door naar kraanvogels te kijken, met een plan om de vijand via een bijna-ondoorgaanbaar moeras aan te vallen met behulp van een soort steltschoenen.

Het wordt ook gezegd dat mannen de vrouwelijke onzekere, voorzichtige manier van lopen op hoge schoenen (of gebonden voetjes) gewoonweg sexy vinden, dit zal ongetwijfeld een rol spelen in het ontstaan ende vorming van de traditie. Het zooltje van de Manchu schoenen voor vrouwen werd ook zodanig verkleind dat het van de onderkant leek op de Chinese lotus schoenen voor ingebonden voeten.

 

 

 

 

   

 

                          Japanse okobo en koma geta

                                           vanaf Edo, 17de eeuw tot heden

 

 

Okobo

In Japan draagt men van oudsher geta; een uit hout gemaakte teensandaal waarop al snel vele variaties waren ontstaan naar verschillende behoeftes.

De okobo zijn verhoogde geta die gedragen worden door maiko, geisha's in de leer. In dit schoeisel worden ze gedwongen de kleine snelle stapjes te nemen die typerend zijn voor het geishaloopje, waarbij het de bedoeling is de indruk te wekken dat ze niet zozeer loopt dan wel zweeft in haar zijden gewaden.

 

 

 

 

 

 

Koma geta

De hoogste courtisanes, de oiran, dragen traditioneel deze zeer hoge sandalen. Normaalgesproken dragen Japanners witte sokken genaamd tabi met geta om fatsoensredenen, maar de oiran dragen hun geta op blote voeten.

Oiran houden er ook een apart, zwierig loopje op na, waardoor deze geta sneller slijten aan de zijkanten. Check de video om dit te zien; het is een opname van een jaarlijkse ceremoniële processie waarin de oiran en de bijbehorende groep traditioneel meelopen.

 

http://www.youtube.com/watch?v=TD7O1i5btr4&feature=related

 

De oiran verbranden met oudjaar hun oude koma geta, om zo met een nieuw paar schoenen schoon het nieuwe jaar te beginnen.

 

 

 

 

 

 

                                  Venetiaanse chopines

                                                          16de à 17de eeuw

 

Deze platformslipper werd vanaf de 16de eeuw in Venetië gedragen, waar het een tijdlang een trend bleef. Men zegt dat hij was ontwikkeld om de dames minder mobiel te maken, en daarmee kansen op onzedelijk gedrag,wat bijvoorbeeld begint met activiteiten als dans, te minimaliseren. Om deze reden was dit een van de weinige trends waar de geestelijken blij mee waren en het zelfs stimuleerden.

De hoogte van de schoen ging gaandeweg iets over de status vande drager zeggen; hoe hoger de schoen, hoe hoger de afkomst. Het spreekt voor zich dat vanaf een bepaalde hoogte lopen uiterst moeizaam was en de hulp vereiste vanéén of meerdere dienstmeisjes. Uiteindelijk is dit type schoen in Venetië zelf verboden, nadat er teveel ongelukken waren gebeurd met zwangere vrouwen die van hun chopines donderden, met alle gevolgen van dien. In andere Europese landen is deze schoen nog een tijd lang in de mode gebleven, zo erg zelfs dat er geklaagd werd door de schoenfabrikanbten over het tekort aan kurk, uit welke deze chopines voornamelijk bestonden om het gewicht te beperken. .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                   De Turkse kabkab

                       vanaf -grofgeschat- de 13de eeuw; het Ottomaanse Rijk

 

Dit schoeisel was ontworpen voor in de hamam; de welbekende en drukbezochte badhuizen van het Ottomaanse rijk, welke net als hun Romeinse voorgangers een belangrijke sociale functie vervulden. De hamam was vermoedelijk ook afgeleid van deze eerdere Romeinse en Byzantijnse voorbeelden, maar het is enigszins onduidelijk in welke tijd precies het speciale schoeisel, de kabkab, is ontstaan.

Kabkab's zijn bedoeld voor vrouwen, zodat ze hun voeten niet aan de hete stenen vloer zouden branden, tevens komen ze zo niet in aanraking met vuil water op de grond. Een dergelijk paar waterstelten kon tot wel dertig centimeter hoog zijn.

 

 

 

 

 

 

                                    De Indiase paduka

                             vanaf 5000 jaar geleden (of langer) tot en met heden

 

De paduka is één van de vroegste en simpelste schoeisels; het bestaat uit een eenvoudig platform voor de voet met een knop erop, welke tussen de grote en de tweede teen past om het vast te klemmen. Er bestaan zowel platte als hogere varianten van dit type sandaal. Zowel de hoogte als het gebruikte materiaal gaf de status van de drager aan; ze konden bijvoorbeeld van hout, (edel)metaal of ivoor worden gemaakt. De vorm van de zolen kan van alles zijn; bladeren, vissen, bloemen, abstracte en figuurlijke vormen werden en worden nog steeds gemaakt; dit eenvoudige doch doeltreffende ontwerp wordt tot op heden in meerdere Aziatische en Afrikaanse landen gebruikt.

 

 

 

 

 

 

 

                           De platformschoen anno 2000

 

Inmiddels is de platformschoen weer volop in de mode en wordt er volop geëxperimenteerd met de volgende varianten en kruisingen tussen verschillende schoensoorten. Niet alleen de vormen van de schoen, maar ook de materialen zijn aan heronderzoek onderhevig.

Ondanks al deze vernieuwing lijkt echte comfort nog steeds vooral voor de mannenschoen te zijn weggelegd; door de eeuwen heen lijken de meeste vrouwenschoenen door mannen voor mannenplezier of -controle te zijn ontworpen, wat meestal ten koste gingvan de comfort en soms zelfs de veiligheid van de draagster. Iets zegt me dat we nog even zullen moeten wachten voor de mensheid zover is dat ze elkaar het leven niet zuur maken om er zelf beter van te worden, en dat ze producten op de markt gaan brengen die kwaliteit en levensverbetering waarborgen in plaats van de optimale vulling van de eigen portemonee.Gelukkig zijn ze er in ieder geval nooit minder creatief om geweest.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gerelateerde artikelen:

 

De Koreaanse hanbok, van volksdracht tot high fashion:

http://www.xead.nl/koreaanse-traditionele-klederdracht-de-hanbok-

 

Wat voor signalen geven de kleuren en patronen van je kleding af aan anderen?:

http://www.xead.nl/betekenis-van-kleuren-in-kleding-

 

Japanse traditionele kleding; de kimono vroeger en vandaag:

http://www.xead.nl/de-kimono---japanse-vrijetijds--en-formele-kleding-

 

Harajuku, een hedendaagse Japanse straatkledingstijl:

http://www.xead.nl/harajuku-japanse-straatmode-

 

 

 

 

 

 

Asuka, 29/03/2012

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel bijzonder allemaal!
@ Karazmin; vaak waren hoge schoenen idd ten eerste bedoeld om uit de viezigheid te blijven, vooral met dure gewaden aan. Gaandeweg heeft de platformschoen zich verder ontwikkeld en heeft in meerdere culturen ook de vorm van een fetisj aangenomen, soms ook door de manier waarop vrouwen erin werden gedwongen te lopen op bepaalde manieren.
Heel interessant om te lezen! Sommige schoenen lijken comfortabeler dan andere. Er zitten wel hele aparte bij
Mooi artikel, behalve dan die ingebonden voetjes. Was dat niet om vrouwen immobiel en dus afhankelijk te maken? Bij kostuumgeschiedenis heb ik geleerd dat plateauschoenen in de mode waren zodat de voeten niet vies werden in de smerige en onverharde straten.
Heel bijzonder goed verzorgd artikel! Een lust voor het oog, werkelijk prachtig!
wat een leuk artikel !