Bacterie opgelopen?

Door Paula001 gepubliceerd op Wednesday 18 September 18:50

Zoals al jaren het geval is, en het bij ons onderhand een routine wordt. Moet mijn man regelmatig voor controle in het ziekenhuis komen vanwege de prostaatkanker en zn blaaskanker. Zn prostaat word nu nog zn PSA in de gaten gehouden, omdat het is uitgezaaid, en nog niet kunnen localiseren waar de uitzaaiing zit. En als de PSA een bepaalde hoogte heeft dat wel kunnen zien met een scan. En zn blaas kreeg nog de maandelijkse chemo spoeling na de operatie in maart 2013. Maar goed afgelopen augustus ging de uroloog weer in de blaas kijken hoe het er voor stond. De schrik was groot toen de camera op een heel groot enorm stuk rood vlees kwam. Meteen gestopt met het onderzoek, en de afspraak voor de operatie was snel gemaakt. 

Mn man had het er moeilijk mee. Al weer van huis, weer een operatie, pfff , het zinde hem niks. Hij had rare voorgevoelens zei hij, maar ik liet het maar en wuifde het een beetje weg als angst. De datum kwam steeds dichterbij en hij werd steeds nerveuzer. Toen was de dag daar, en ik heb hem weggebracht. Alle kleren netjes gestreken in de koffier en toilettas, dus netjes dr heen. Hij moest er om 9 uur zijn en zou in de middag geopereerd worden volgens de uroloog omdat het een beetje uitgelopen was. Rond 14.00 werd hij opgehaald en hij moest wachten daar. Er was net iemand uitgekomen die een bacterie was, dus de hele operatie ruimte moest eerst ontsmet worden. 

De dag na de operatie kwam mijn man weer thuis, heb m opgehaald. De eerste dagen ging het goed, hij deed weer vanalles, het wachten was op de uitslag van de patholoog. Dat zou twee weken duren. Hij kwam op donderdag thuis en we zijn op zondagavond even voor een kleine visite bij onze jongste geweest. Een lekker uitje, maar hij begon zich steeds beroerder te voelen. Na een uurtje zijn we huiswaarts gekeerd, hij kreeg het steeds kouder en kouder. ik heb een bak met warm water neer gezet om zn voeten in te doen, om hem zo door te warmen, en een kruik, maar niks hielp. Hij zakte steeds  verder weg en werd steeds duffer. Om 22. 00 heb ik de huisartsendienst gebeld en die zouden komen. De dokter kwam en onderzocht hem , en zei dat hij over de 40 graden koorts had. En een gigantische ontsteking in zn blaas. Ze wou dat hij opgenomen werd, maar dat weigerde mijn man. Ik kreeg instructies, en dr was een kans dat hij t niet zou redden zei ze. Dus spannende nacht. 

De volgende dag nog het zelfde liedje. zeer hoge koorts, huisarts gebeld, uroloog gebeld. Huisarts was geweest en zei dat de medicijnen goed waren die hij die nacht had gekregen en weer dat hij eventueel opgenomen zou kunnen worden, maar mn man weigert. De uroloog vind t raar en eng, er was al uitslag bekend, en t was geen kanker wat ze weg hadden gehaald maar een hele grote ontsteking. Ook hij wilde dat hij zich zou melden bij de spoedeisende hulp en eventueel zou moeten blijven. Hij wil niet meer, hij wil niet meer dat er iemand aan zn lichaam komt. 

Ik heb van alles in huis gehaald van boullion tot sappen enz. Om hem steeds wat te eten en te drinken te geven zodat hij niet verder verslapt. De huisarts vind dat ik goed werk verricht, maar ben kapot. Maar ondanks dat blijf ik doorgaan. Langzaam knapt hij iets op. Hij voelt zich nog lang niet goed, en is heel slap en snel moe, en heeft ook een aantal kilo's verloren, maar t gaat iets beter. De dag na die bewuste avond had hij ook heel erg trillen zo erg dat alles mee trilde. Het bed, de bank alles trilde mee. Nu niet meer.

Tot vanmiddag de telefoon ging en de uroloog belde, hij wou mij spreken. Oke dat vond ik prima. Hij zei dat de uitslag van de blaas goed was en dat daar geen drukte over gemaakt moest worden, en hoe het met mn man ging. Ik zei dat hij nog erg slap was, en veel sliep, maar wel iets beter. Hij zei dat hij liever had dat mn man zich toch liet opnemen en zich door een internist liet onderzoeken. Maar helaas, wat ik al eerder zei, hij wil niet. Hij wil thuis blijven tot zn laatste snik . De uroloog vind het maar niks, maar moet zich er toch bij neer leggen.

Nu begint het ons toch wel te dagen dat er misschien ten tijde van die bacterie in de operatiekamer, toch niet iets is vergeten schoon te maken?..Dat mijn man toch een infectie daar heeft opgelopen? Het begint voor ons wel wat duidelijker te worden. De uroloog belt nooit zomaar om te vragen hoe het met je gaat. Zou hij inzien dat er een fout is gemaakt?. Heeft mn man een risico gelopen en is hij besmet?

De tijd zal het leren. En ondank dat mn man bijna 70 is, en verder niet verpleegd wil worden in een ziekenhuis, moet ik er ook vrede mee hebben.  

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Beterschap voor je man,en let goed op jezelf...
Sterkte voor je man en voor jouw. EN ik begrijp je man helemaal. Ik Ben nu 58 en iedere man krijgt prostaat kanker, volgens mij.
Verwen je man maar lekker, want daar heeft hij meer aan dan weer naar het ziekenhuis. Luister naar je man.