x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Kinderen los laten

Door Paula001 gepubliceerd op Tuesday 23 July 19:32

Kinderen en los laten, is voor mij een altijd heel moeilijk iets geweest. Ben als enigste hier op de wereld, Mijn familie heeft vroeger afstand van mij gedaan, en mn man heeft geen kontakt meer met zn familie, omdat die mensen mij niet accepteren. 

Maar goed als meisje zijnde, vind je je ware liefde, en wil dan huisje, boompje, beestje. Zo gezegt, zo gedaan. Er kwamen achter elkaar drie kinderen. De eerste overleed na de geboorte, als gevolg van een hersenbloeding, de tweede kwam gezond, en de derde ook helemaal gezond. Ze groeiden allebeid vlot en gezond op, waren nooit ziek, en echte kinderen die elkaar vaak in de haren vlogen en vies waren van het spelen.

Mn kinderen zijn altijd opgegroeid zonder naaste familie, en dat vond ik af en toe wel eens zonde. Maar ja ik zei dat wel eens tegen hun, en ze maakte er geen probleem van. Dus die gesprekken raakten weg. De oudste raakte in kontakt met de verkeerde mensen en sloeg een heel ander pad in dan we hadden verwacht. Op de leeftijd van achtien is hij de deur uitgegaan en nooit meer teruggekomen. Hij wil niet meer, en leeft zn eigen leeftijd, we zien hem nooit meer. 

De jongste raakte op negentienjarige leeftijd zwanger en die heeft nu een leuk gezinnetje met drie kinderen en komen regelmatig bij ons. Die ging op dr eigen wonen zo jong, en er was altijd goed kontakt. We belden elkaar een paar keer op een dag, tot de tijd van nu. 

Op de een of andere manier kan ik het niet voor mn geest halen dat ze het af en toe niet leuk vind dat ik zo veel bel. Ze zegt het wel eens, en dan gaat het weer even goed, maar dan begin ik toch wat meer te bellen. Ik denk dat het komt door onze eenzaamheid waarin we nu zitten, maar goed, ze vind het niet altijd even leuk. 

Ik begrijp het ook wel en probeer altijd om minder te bellen, maar dan gaat weer dat stemmetje in mn hoofd dat ik moet bellen en dan begint het weer van voor af aan. We zitten ook echt eenzaam hier, Iedereen heeft sinds de ziekte van mn man, ons links laten liggen en wil geen kontakt meer, alleen ons jongste kind nog. Onze schoonzoon daar kan ik het heel goed mee vinden, en soms hebben we wel eens wat woorden. Dan zegt hij ook rustig, dat ze volwassen zijn en een gezin hebben, en dat ze wel eens hun eigen dingen hebben. Ik snap dat ook wel, maar dat verdomde stemmetje.

Mn man kan het echt niet begrijpen die laat het zn gangetje maar gaan,   van het komt wel goed, Maar ik zit er toch mooi mee. Nu is het vakantie, het hele gezin is daar vrij, en ze gaan leuke dingen doen. Maar toch moet ik een aantal keer bellen, steeds met dezelfde rotsmoes. Ik wou dat het een keer zou stoppen en dat ik eens wat minder zou bellen. Dit is voor hun niet leuk, en voor mij ook niet. Kontakt is er genoeg, we zien elkaar een paar keer in de week, alleen nu met de vakantie wat minder omdat ze dingen doen. 

Maar ik hoop dat t goed komt

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.