Kinderen te stil.

Door Paula001 gepubliceerd op Monday 10 June 19:22

Er wordt vaak over gesproken en over geschreven, over kinderen die altijd huilen, krijsen en schreeuwen, noem maar op. Er wordt nooit geschreven, of althans dat zie ik niet, over kinderen die abnormaal stil zijn, voor hun leeftijd dan.. Ik heb het over mijn buurkinderen die ik alleen een beetje van naam kan, verder niet. Een jaar of 10 en 6 zijn ze, een meisje en een jongetje.. Nooit hoor je die kinderen. Nooit met het spelen in huis, het naar school gaan, of naar bed gaan, geen ene krimp, teken, of iets wat omvalt. Volgens mij is er dan vroeger bij ons heel wat mis geweest met de kinderen, en was er om de haverklap iets niets pluis. 

Ze vlogen elkander bij tijd en wijle elkaar in de haren, Huilden als het weer eens oneerlijk was of naar bed moesten, en stampten en krijsten als ze hun zin niet kregen. Mijn kleinkinderen, zelfde leeftijd als je buren het jongste kind, die maken er af en toe een zootje van. Spelen, gillen, krijsen, huilen noem maar op, maar ze hebben ook hun momentjes van rust, zodat ze lekker tegen je aan kruipen.

Nu is het wel zo dat de buurvrouw een vrij dominante vrouw is, waar je weinig tegen kan zeggen. Huurders, zoals wij, dult ze niet naast haar, en dat wel eens de politie bij ons op de stoep heeft gestaan dat de kids nog thuis woonde is helemaal taboe. Behalve twee maanden geleden de tussenschutting in ene vervangen moest worden. We hoefden niks mee te betalen, hun wilden alles doen, dus laat maar. Lichamelijk konden we niet helpen omdat mijn man nu aan de chemo is, maar goed, de schutting is vervangen, en dan denk je , eigenlijk raar:

Waar onze kinderen vroeger altijd met hun neus bovenop stonden en onze kleinkinderen nu ook, je ziet en hoort die buurkinderen niet. Soms zijn ze buiten en dan kan de buurvrouw alleen op ze schelden en tieren, zo van : je lijkt wel een molenpaard zoals je daar staat, tegen het meisje van 10. Nooit eens normale vrolijke praat. 

Soms komen we ze buiten voor dan ook nog wel eens tegen, en zijn ze een beetje schuw. Geen vrolijkheid niks. Ik weet niet wat ik er van moet denken, maar vind het ook een beetje eng. Iets er van zeggen kan niet, want we weten hoe desbetreffende buurvrouw is, en kontakt met de kinderen maken is onmogelijk, omdat je ze nooit hoort of ziet. Dus eng. 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Beetje raar. Een kind hoor je juist te horen. Spelen, rennen , lachen, huilen, noem maar op. Kon het even niet langer maken, maar zal m wat proberen uit te breiden nog.
Ja daar zeg je wat. Een te stil kind kent veel eenzaam verdriet.... dat komt als eerste in mij naar boven.