Onzekerheid en angst.

Door Paula001 gepubliceerd op Friday 03 May 18:08

Leef in grote onzekerheid, waarom , ik wou dat ik het wist.. Voel me niet begrepen door de buitenwereld en trek me terug.. Kom bijna niet meer op straat, waarvoor eigenlijk.. Een ander weet het toch altijd beter.. Steeds maar weer zal mn stem verstomd worden als ik begin te praten, door er over heen te praten, en niet te willen luisteren naar wat ik zeg, Waarom toch..

Middelbare leeftijd, getreiterd, niet gegunt en gewenst, dat is wat zich in mn leventje speelt

Een doodzieke man, die nu twee soorten kanker bij zich draagt, de prostaat, en daarbij laatst bijgekomen blaaskanker. Hij is nu incontinent, dus weer volop in de luiers, hij is ook aan de chemo hiervoor.. Hij is altijd maar thuis, kijkt dag en nacht tv, en slaapt veel..

Twee kinderen waarvan de oudste zijn moeder niet meer wil leren kennen, ze bestaat niet meer voor hem, omdat hij heeft gehoord van zn halfzusjes , dat ik zn moeder er met zn vader van door ben gegaan, en hun vader dus daarom van hun moeder is gescheiden. Hij wil mij nooit meer zien, heb me er al bij neergelegd..Het blijft wel mn kind, maar hij wil niet meer.

De jongste is goed kontakt mee, en we zijn  blij dat we de kleinkinderen mogen meemaken. Een aantal leuke lieve jonge kindjes met allemaal hun eigen dwarse karaktertje... De jongste is een zeer gesloten iemand die nooit praat over dingen die dr dwars zitten of wat dan ook. Die wil ook niet praten over de ziekte van de vader, dat kan ze niet. Maar ook hebben hun weleens problemen en dat trek ik me dan erg aan. Elke week krijgen ze van mij wat geld zodat ze het toch een beetje redden en wat leuks kunnen doen.

Maar toch ondanks alles word ik niet gewaardeerd. Ik werk me de hele week een slag in de rondte om ieder geval hun iets toe te stoppen, Sta altijd voor iedereen klaar, en huppel dag en nacht voor mn man. Vraag en ik doet het, past het best bij mij..

Er is wel een lichtpuntje aan mij gezondheid gekomen. Omdat ik vorig jaar ben geopereerd aan baarmoederhals kanker, moest ik drie weken geleden weer een uitstrijkje laten maken. Dus was er spanning van het zal toch niet. De dokter zou zelf bellen en hij belde eerder dan gepland was.. Hij zei het is allemaal schoon hoor , geen onrustige cellen meer te vinden.. Ontzettend blij was ik en opgelucht.. Hoef nu pas over een jaar terug te komen in plaats van een half jaar, joepie!!

Maar toch mn geest is op , mn denkvermogen is op, en dan ook nog het gevoel hebben dat niemand je meer waardeert maakt het alleen nog maar erger. Familie heb ik helaas niet , en op mn man zn familie hoef ik al helemaal niet te rekenen, want ik ben toch de vrouw die... Tja de wereld is raar, en kinderachtig. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.