Met andere woorden.

Door Paula001 gepubliceerd op Monday 04 March 19:31

Ik ben iemand die altijd recht voor zn raap is, een echte hollandse meid. Sommige mensen kunnen daar niet tegen en hebben hier direkt een antwoord voor om je vervolgens dood te zwijgen. Andere mensen mogen je, en zijn je beste vrienden tot ze hier ook weer misbruik van maken, en je weer een steek door je hart krijgt. Keer op keer, val ik met mn neus of de feiten, steeds stoot ik mn kop, maar zo ben ik, je leert het me niet af.

Een heel enkele keer prikt er iemand door me heen, en weet dan wat ik voel en meemaak, en die persoon leeft dan met me mee, in voor en tegenspoed. Van deze personen zijn er weinig, kan ze op een hand tellen. Maar ik moet me steeds bewijzen tegenover de buitenwereld , ook al ben ik nu al op middelbare leeftijd.

Heb van alles meegemaakt in dit leven, van goed tot slecht tot dramatisch, en dat heeft de mens zoals ik nu ben, van me gemaakt. Voor somiige ben ik aardig voor andere weer minder, maar zal nooit iemand verbannen uit mn leven. Ben al genoeg kwijt geraakt, en leef dan mn eigen leventje met mn man, kind en hondjes. Familie is er niet, want die zijn al in de kinderjaren hun rechten op mij kwijtgeraakt. O wat heb ik vroeger een moeder gemist, steeds moest ik weer tegen een ander praten, maar wat had ik graag een moeder gehad. Maar ja je hebt het niet voor het zeggen in het leven, en dat is hard.

Ook het kontakt met de familie van mijn man is er niet. Omdat we zoveel in leeftijd verschillen hebben hun dat nooit geaccepteerd, en mijn man heeft voor een leven met mij samen gekozen, die keuze was hard. Toch al die jaren, al dertig jaar, leef ik zo. Hopend dat er een keer een wonder zal gebeuren en dat alles weer eens normaal wordt. Maar die keuze hebben we niet, helaas.

Samen vechten we tegen de ziekte kanker, zeker voor die ziekte die hij heeft. Bij mij is als het goed is alles verwijderd, alleen de strenge na controles nog. Maar bij hem zit die uitzaaing dr nog, die ze niet kunnen traceren. Dus wachten , heel lang wachten tot het iets zal gaan groeien. Sinds twee dagen plast hij bloed, schrik is heel hard en pijnlijk. Bloed met stolsels nog wel. Ziekenhuis opgebelt, de uroloog even gesproken, potje vol geplast, en dat is op kweek gegaan, over een week een kijkje nemen in de blaas. De ziekte zal toch ook niet daar zitten? Twijfel, angst, hij is bijna zeventig, we gaan hem toch niet? nee niet aan denken, niet doen.

Vechten tegen het leven met elkaar , hopen dat je elke dag te eten heb. De rekeningen zijn duur geworden en op een pensioen is het moeilijk teren. Ook wij zijn gekort, en we moeten het zien te redden, ook al is er wel eens honger. Maar ja we mogen blij zijn dat we nog alle vaste lasten kunnen betalen, en een dak boven ons hoofd hebben, het overleven doen we dr automatisch bij. De regering kort en kort maatr en wij zijn de dupe, geen vakantie niks, zij gaan meerdere malen per jaar.

Daarom ben ik maar een gewone meid uit wat vroeger een doodgewoon vissersdorpje was. Ik heb een verleden, een rugzak, zoals iedereen heeft met goede en slechte dingen. Ben de kwaadste niet, eerder een goeie sul. Doe mn best iedere dag, maar soms lukt het even niet, dan is mn lichaam en geest ook even moe. Maar ben blij dat ik, ik ben en niemand anders. Zou het voor geen goud willen missen. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.