Keniaanse Belevenissen 11 - Vakantiegevoel in Nakuru!

Door MJS gepubliceerd op Sunday 27 January 10:25
Vakantiegevoel in Nakuru!

De afgelopen weken zijn ook weer heel snel voorbij gegaan. Sinds dat we over de helft van onze tijd in Afrika zitten lijkt de tijd voorbij te vliegen. Inmiddels zijn alle vreemde dingen ook al weer gewoon, en kan ik me niet meer precies voor ogen halen hoe verbaasd ik in het begin was over alles wat me nu niet meer verbaast.

Natuurlijk gebeuren er daarnaast ook weer genoeg nieuwe opmerkelijke dingen. Zo zijn we vorige week in het weekend naar Nakuru geweest om Lake Nakuru met zijn miljoenen flamingo’s te bewonderen. En dit keer alleen al de weg naar Nakuru toe, was alleen alweer een beleving.


- Een stier op de weg met een stoet mannen met stokken –

We gingen met de matatu naar het inmiddels vertrouwde Kakamega om daar een bus te pakken. En hier werden we verrast met alweer een ‘ohja-ik-ben-in-Afrika-moment’. Voordat we de weg overstaken hoorde we een soort een toeter-achtig geluid, en gebons. Om de hoek op weg kwam een stoet met mannen met stokken aan met in het midden een stier, en voorop een man die op een hoorn blies. De stokken bonsden ritmisch op de grond , terwijl ze al zingend aan het joggen waren over de straat. De scholen zijn momenteel gesloten, en dit is het moment dat de oudere jongens ,vaak vanaf 10 jaar, ‘man worden’ door zich te laten besnijden. Deze mannen in wording gaan familieleden langs om hun uit te nodigen voor het feest na de besnijdenis (als ze genezen zijn). Bij deze familieleden krijgen ze afhankelijk van hoe rijk de familie is een geit, koe, of stier kado. (Dat is nog eens wat anders dan een x-box of wii) Het dier rent dan mee met de stoet.
Na dit eerste deel van het ritueel vindt de besnijdenis zelf plaats , en dit gebeurt op een afgezonderde plek waar de jongens ongeveer twee maanden zullen blijven, zodat ze goed genezen. Daarna komen ze terug met hun hele lichaam beschilderd met strepen, en stippen met witte/lichte modder. Om hun middel dragen ze een vastgeknoopte doek.


- The Notebook schouwspel –

In Lake Nakuru werden we door een vriendin van Rose naar een guesthouse gebracht, en ze liet ons kennis maken met de gids die ons met een safaribusje door Lake Nakuru zou rijden de volgende dag. Het guesthouse was heel simpel, maar we genoten met volle teugen van het vakantiegevoel dat dit ons gaf: we hadden een mini tuintje waarin we konden zitten, we hadden een bed zonder kuil en zonder planken die je in je lichaam voelt drukken! Heerlijk! Dat de douche koud was, de stoelen van staal, en dat het er vervallen uitzag, maakte ons niet uit! En bovendien, na 2 maanden als gast in huis te wonen was het een aangename afwisseling om 3 dagen lekker op jezelf te zijn, en je eigen plan te trekken.

’s Avonds namen we een drankje in ons tuintje (ofwel: een strookje grond met onkruid en verroestte stoelen) en aangezien drinken binnen de omgeving van malava helemaal not-done is, voelde het bijna een soort van puberaal nu even een glaasje te drinken. Voor ons zo normaal om soms een drankje te drinken als gezelligheid, hier wordt het gezien als een hele erge zonde. De mensen rondom Malava drinken niet voor de gezelligheid. Mensen drinken niet, of zijn alcoholist, er lijkt geen tussenweg te zijn.

De volgende ochtend ging om 5.00 de wekker en onze trip naar het vogelparadijs Lake Nakuru begon. Eenmaal aangekomen was het nog mistig, en dit gaf een mooie sfeer over het water. We zagen de zon opkomen, en begonnen al gauw daarna te rijden door het park. Door het landschap en de passerende kwispelende gazelles, zebra’s, impala’s en bavianen was het alsof we in de echte versie van ‘The Lion King’ verkeerden. De hele omgeving was groen en vol met (gele) accacia bomen. Aan de horizon zag je bergen die een achtergrond van verschillende overlappende lagen blauw en groen vormden onder de heldere lucht.

Overal waren vogels te bewonderen. Vogels met allerlei kleuren: paars, blauw, groen geel, waarvan de veren een bepaalde glans hebben in het zonlicht. We zagen ook honderden flamingo’s en pelikanen op een plek, zoveel dat je de grond of het water niet meer zag. Dit deed me heel erg denken aan een scene uit de film ‘The Notebook’ waarin ze in een bootje op een meer met duizenden vogels varen.

Daarna werden we geconfronteerd met honderden, dan niet duizenden, pelikanen op de weg waar wij op reden. Terwijl we aanreden zag je werkelijk een zee van pelikanen die stuk voor stuk als een soort ‘wave’ opstegen voor de auto.
Op sommige plekken zag je een ander soort vogels samen vliegen in een soort van wervelwind: heel veel vogels bij elkaar, die eindeloos in een rondje (wervel) opstegen, en weer neerdaalden, opstegen en weer neerdaalden, waardoor ze als groep een soort van wervelwind vormden. Een ander soort vogel dat me intrigeert is de maraboestock (als ik het goed heb onthouden?). Dit zijn hele grote pelikaanachtige vogels, met een kalkoenachtige nek, soms met felle kleuren. Deze zitten ook altijd bij het hotel.


- Het ultieme Hakuna Matata gevoel -

Naast de bijzondere vogels hebben we hebben we nummer 2 van de de Big5 aan onze checklist kunnen toevoegen. We hebben een groepje witte neushoorns gezien en later kwam een zwarte neushoorn voorbij rennen. Grappig om te zien dat zijn lompe bewegingen zorgde voor opwaaiend stof en dat zijn kleine ronde ogen hem een blij uiterlijk geven dat afsteekt tegen het robuuste lijf.

Toen in de middag de zon begon te schijnen zijn Arisca en ik achterop het safaribusje gaan zitten op de achterklep, vasthoudend aan het open dak, met onze benen bungelend in het busje. Al zingend genoten we van het uitzicht, de wind door onze haren en de zon op onze gezichten. Heel toepasselijk zongen we Hakunu Matata, aangezien dit het ultieme Hakunu Matata gevoel was.


- Op bezoek bij Emily in Nakuru –

De vriendin van Rose, Emmily, had ons uitgenodigd om na de safari te komen eten bij haar thuis. Heel leuk om te zien hoe zij leeft, en hoe anders sowieso al het inrichten van de kamer is, en de spullen die ze gebruikt in de keuken. We kregen zoals een echte keniaanse maaltijd betaamt: aardappels in jus, droge spagetti, en droge rijst, het toetje was chapati (soort wraps) met chai (thee met melk). Heerlijk gegeten, ondanks dat het voor mij als Hollander een vreemde combinatie blijft en ondanks dat het een maaltijd is dat ‘de schijf van vijf’ niet zal aanprijzen. Na deze maaltijd moesten we hoe dan ook innig met deze vrouw op de foto, en waarschijnlijk komt ze ook nog naar Tumaini de laatste week dat wij er zijn. Dan is er namelijk een (bijbel)kamp.

Eenmaal weer terug van het weekend, liepen we nog even langs de kinderen voordat we naar onze kamer gingen. Op dit moment merkte ik pas hoe veel ik eigenlijk ben gaan geven om deze kinderen in een korte tijd! Ik had ze 3 dagen niet gezien, en toen ik weer met ze kletste en knuffelde besefte ik pas dat ik ze echt had gemist. Het velde ook echt als ‘thuiskomen’. Kleine Moses van 2 jaar riep vanuit de verte: Teacher Malieke Teacher Malieke! En kwam op me af gerend. Toen ik hem optilde begon hij me meteen te knuffelen en zijn gezicht tegen de mijne aan te drukken, en druk in het Swahili tegen me te kletsen. Heel fijn om alle kinderen weer te zien, en ze weer een beetje extra persoonlijke aandacht te kunnen geven die ze vaak missen.


- Werken op het weeshuis –

De afgelopen weken hebben we ook weer onze handen uit de mouwen gestoken door urenlang sukuma wiki te snijden (voor 30 kinderen, zonder snijplank), dikke takken breken voor brandhout (met voeten en handen), water gehaald uit de put met een kind op mijn rug, de kinderen mee te nemen naar de heuvels en de bibliotheek die nu gebouwd wordt te schilderen, en de kinderen 2 x per dag bijles te geven.


Nu nog maar 2 weken op het project, en dan staat er weer een nieuw avontuur op de stoep, namelijk: reizen door Tanzania.



Als afsluiter nog een aantal wistjedatjes...


Wist je dat….?



- Er tijdens het wachten op de bus in Kakamega een doos naast ons neerplofte die zodra het de grond raakte begon te kakelen, en er vervolgens een kippenhoofd uitstak? Een kip in een doos, (dat eruit zag als een kip die zich verkleedde als doos) is hier normaal… Kippen hangen overigens ook ondersteboven aan een pikipiki met hun poten vastgebonden aan de pikipiki (levend).

- Ze in de buurt van Kakamega elke zondag aan stierenvechten doen? Naderhand krijgt het publiek een stuk van het vlees van de dode stier.

- De mensen hier bidden voor elke creatie van god, maar vervolgens wel met z’n alle een mooie grote vlinder martelen door beetje bij beetje vleugels er af te scheuren, en er op te trappen?

Her vervolg in Keniaanse Belevenissen 12.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.