Keniaanse Belevenissen 9 - Black Mamba

Door MJS gepubliceerd op Sunday 27 January 10:15
Black Mamba


De afgelopen dagen zijn we weer druk geweest met onze dagelijkse werkzaamheden: lesgeven, meehelpen op het weeshuis, en activiteiten doen met de kinderen. Alles kan hier elke minuut veranderen, en soms zegt iemand maar wat. Kortom, je weet nooit waar je aan toe bent, dus Hakuna Matata. Soms zorgt dit ervoor dat je een idee dat je hebt met een klas ineens niet kunt uitvoeren, of dat er juist in een keer ‘a la minute’ wel ruimte is om iets te doen, waardoor je ter plekke iets bedenkt/improviseert. Afgelopen donderdag hadden we in een keer een paar uur niks te doen op school, en toen kwamen we er per toeval achter dat dit de komende week ook zo was, omdat het de laatste week school was, vóór de schoolvakantie! En echt, de schoolvakantiedatum is sinds dat wij er zijn misschien wel 10x veranderd.


- Theatervoorstelling -

Omdat we ons daarom de komende dagen op school zouden vervelen, leek ons erg leuk om tijd te steken in een soort van feestelijke afsluiting van het jaar. We kwamen op het idee om een theater te maken, en met elke klas een kleine voordracht in te studeren (versje, liedje, dansje, verhaaltje, acrobatiek, etc.). Wij gaan zelf ook een voordracht doen, en de leraren gaven aan ook iets te willen doen. Heel gaaf om op deze manier iets te doen met de héle school, en de kinderen trots te laten zijn op hun voordrachten, die ze sámen maken! Tijdens deze plannen begon het helemaal te kriebelen.. meer ideeën volgden: de goal versieren we, en wordt het podium, alle schoolbankjes droppen we op het veld, met Martine’s schmink, en knutselwerkjes kunnen we de voordracht meer aankleden. Kinderen die niet graag op het podium staan kunnen meehelpen door tekeningen te maken die dienen als decoratie.

In de theepauze hebben we ons idee voorgesteld aan de leraren, en gevraagd naar hun mening en de mogelijkheden, ze vonden het een erg leuk idee! Heel benieuwd naar de komende week, aangezien we hier in Afrika zijn, waar alles anders kan lopen dan je denkt, maar als ik iets geleerd heb de afgelopen weken, dan is het improviseren!

- Weer een bijeenkomst voor de oudere meiden -

De andere dag dat er ‘niets te doen was’ op school, hebben we met de oudere meiden hetzelfde gedaan als met de meiden op het weeshuis: de bijeenkomst over puberteit en intimiteit, en de gevolgen van onveilige seks. Dit was erg leuk om te doen. Toen we in de eetzaal van het weeshuis zaten, begon het zoals heel vaak heel hard met dikke regendruppels te regenen. Omdat alle daken hier van golfplaten zijn, is het werkelijk één groot gewelddadig geluid, waar je amper met je stem bovenuit komt. Omdat we geen tijd hadden om het op een ander moment te doen, en omdat de regen vaak lang kan duren, hebben we al schreeuwend verteld over de gevolgen van seks, en hoe ze met hun gevoelens om kunnen gaan. Een heel andere sfeer natuurlijk dan je normaal zou creëren met dit onderwerp! Maar het had ook iets lachwekkends, en gezelligs. En doordat het regende gingen veel meisjes van hun bankje af, en gingen vlak voor mijn neus zitten, het was duidelijk dat ze het toch wel heel interessant vonden om te horen wat we te zeggen hadden! Voor hen denk ik sowieso heel interessant dat iemand hun iets vertelt, waarover normaal gesproken wordt gezwegen.

- Mauwe -

Ook hebben we nog gewandeld met de kleintjes, en ook een aantal grotere meiden gingen mee. De twee kleinste Moses en Joshua keken hun ogen uit, en wezen alles aan en benoemde het: maji! (water) Mauwa! (bloemen) Mauwe! (stenen) Waardoor onze woordenschat Swahili weer meteen is uitgebreid. Intussen hadden wij ze gedragen op onze rug, zoals veel afrikanen het doen, en zo is het inderdaad langer vol te houden! Alleen de doek ontbrak nog… We hebben bloemen voor hun geplukt en ze waren heel trots hier op! Ook waren ze nog nooit op de hoge rotsen geweest, en met z’n alle hebben we genoten van het uitzicht onder het genot van een paar guaves die we geplukt hadden. Kinderen eten hier guaves die nog niet rijp zijn, omdat gele rijpe guaves moeilijker te vinden zijn.

- Black Mamba -

Ook zijn we nog een keertje met z’n drieën gaan wandelen om de omgeving te leren kennen. We liepen langs kleine beekjes en het uitzicht is niet vast leggen in woorden of foto’s. Wat is het heerlijk hier te lopen! Toen we bij een mooie plek met water aankwamen besloten we wat foto’s te maken, en daar even te blijven. Arisca ging op een steen zitten, en we dachten dat we haar lege fotohoes in het water zagen vallen (omdat ze die vaker in haar zak draagt). Arisca volgde het water om het te gaan zoeken. Een paar meter verder zagen we haar niet omdat er om het water allerlei bomen en struiken waren. Ik riep Arisca om even te checken of ze nog dichtbij was.. geen gehoor… Bij de tweede keer riep ze wel terug. Ok, gelukkig.. een minuut laten kwam Arisca gillend aanrennen, en ik vergeet dit gezicht nooit meer. Wit en rood tegelijk, grote ogen, angst in haar ogen, haar ademhaling ging heel snel, en half vallend op haar gladde slippers kwam ze aan. Ze riep tientallen keren mijn naam toen ze aan kwam rennen, en ze zei dat we weg moesten hier. Verschillende gedachte schoten door mijn hoofd: een enge man? Een beest? Een lijk? Omdat ze steeds uitgleed dacht ik, dat ze misschien gebeten was in haar voet. Toen riep ze: “Slang! Een hele grote donkere! We moeten weg hier!”

Waarschijnlijk was het een black mamba (heel gevaarlijk) en Arisca’s gezicht was er nog geen halve meter vandaan, ter hoogte van de kop van de slang die in een boom zat bij de stroomversnelling. Toen ze elkaar zagen kwam de slang in beweging en Arisca is snel naar ons toe gerend.

Onderweg naar huis met de adrenaline nog in het bloed, pakte Martina iets uit haar tas, en riep: “ohneeeeee!” En ja hoor… de fotohoes hadden we blijkbaar in haar tas gedaan! Arme Arisca heeft haar leven gewaagd voor een fotohoes die ze helemaal niet had hoeven zoeken…We schoten alle drie in de lach, en bedachten ons hoe erg dit was ! Wat een dag!!

- 'normaal'-

Om jullie nog een beter beeld te geven van ons leventje hier, weer een opsomming van dingen die hier ‘normaal’ zijn:

- Als je in huiskamer van het weeshuis zit, kan er ineens een bidsprinkhaan voor je voeten dwarrelen. De kinderen rennen weg omdat ze denken dat de sprinkhaan in hun neus kan komen. Dit is een mythe die verteld is om te voorkomen dat ze gebeten worden door deze beesten.

- Veel meidennamen van de kinderen op school drukken een eigenschap uit, wat soms apart in onze oren klinkt, omdat we nog nooit zo’n naam hebben gehoord, zoal: Purity, Innocence, Fortune, Wisdom, Patience, Mercy, Remedy en Passion. De jongens hebben vooral bijbelnamen.

- Iedereen denkt dat wij een geldboom in de tuin hebben, of dat wij zelf een onuitputbare bron van geld zijn. Van de ene kant voel ik me ook ontzettend rijk als ‘arme student’, omdat mensen hier bijvoorbeeld al amper geld hebben om een matatu/pikipiki te pakken (70-100 eurocent), of om iets anders te kopen dan de minimale basisbehoefte (droge aardappelen en rijst bijvoorbeeld). Zij kunnen in principe nooit geld sparen, alles gaat op. Een pen, of een plakstift, is echt heel waardevol voor bijvoorbeeld de leraren. De kinderen hebben geen boeken, alleen de leraar heeft een afgesleten, half uitelkaar-vallend boek. Van de andere kant schatten ze ons ook véél rijker in. Een paar opmerkingen om dit te illustreren: “You just come back sometime, with all your friends and family so you don’t have to miss them when you are here.” “Can you and your friends arrange money, so I can start a business?” “You only have óne telephone?” “You just buy a new laptop when it’s broke?” “Are you going to Kakamega? Bring us sweets”. (allemaal opmerkingen van de volwassenen hier). Dit laatste hebben we overigens wel gedaan, omdat wij altijd mandazi krijgen bij de thee, maar ze vonden 1 chocolaatje per persoon toch wel erg weinig…. Terwijl wij bewust niet te veel deden, omdat we ons schamen als we een veel voller mandje hebben, dan bijvoorbeeld Rose die met ons mee is.

- Inmiddels krijgen we geen ugali meer tussen de middag, waarschijnlijk omdat we hier nog maar 2 happen van aten (omdat het na 3 weken droge, smaakloze substantie, het steeds meer tegen ging staan, ik krijg het gewoon echt niet meer weg, gatver). We hadden daarnaast een minimaal ‘noodrantsoen’ van crackers en pindakaas, en nootjes, wat we na de ugali in onze kamer nog even aten. Inmiddels krijgen we de restjes van de vorige avond, of noodles met zout, heerlijk! We merken meteen aan onze energie dat we beter eten!

- Iedereen leeft hier mee met de verkiezingen in Amerika, en toen Obama had gewonnen, was iedereen super blij! Sommige leraren reizen naar Ogalo (plek waar de grootmoeder van Obama woont) om te feesten! Toen Obama tijdens zijn speech zei dat iedereen gelijk was, mannen/vrouwen, zwart/blank, arm/rijk, en hetero/homo, dacht Rose dat dit laatste toch wel een grap zou zijn. Ik denk dat dit hier nog een groot taboe is.

Morgen gaan we naar Kisumu, dus daarover de volgende keer meer! (Zie Keniaanse Belevenissen 10)

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.