De oude man

Door Yneke gepubliceerd op Sunday 22 December 11:42

   

De oude man loopt dagelijks met zijn hond langs de haven, zijn ruwe uiterlijk doet vermoeden dat hij een zeeman was in zijn vroegere jaren, rustig van zijn oude dag geniet hij, met een pijp in zijn mond  kijkt hij als een opzichter rond in de haven van Rotterdam, zijn priemende ogen lijken wel op zoek te zijn naar fouten die hersteld dienen te worden. Oplettend en onrustig loopt hij  met zijn oude wat gekromde lijf langs de schepen, zijn huid lijkt wel van leer, dat komt vast door de zoute zeelucht en de nogal onstuimige weeromstandigheden, waar je vaak in terecht komt als zeeman.

Op de kade ziet hij al maanden een jong mager ventje heen en weer sjouwen met van alles en nog wat, deze moet je in de gaten houden, weet de oude man. Het tengere ventje met zijn sluike piek haar is niet geschikt voor dit zware werk, vindt hij.  Zijn blauwe ogen en piek haar zorgen dat hij er nog al jongensachtig en nonchalant overkomt.

 

In de haven werkt hij dag in dag uit en het valt het wat te tengere ventje op dat die oude man met zijn verweerde kop elke dag oplettend over de haven wandelt met zijn hond. Hij krijgt het gevoel dat hij in de gaten gehouden wordt door deze oude man, “Hij is vast zeeman geweest” denkt het tengere ventje.

 

De oude man merkt dat het tengere ventje hem ook in de gaten houd en weet dat hij iets minder opvallend moet kijken. Tijd om weer richting huis te gaan, mompelt hij naar zijn hond. Thuis aan gekomen, blijft hij met zijn gedachten bij het tengere ventje. Iets klopt er niet, of is hij zo achterdochtig dat hij van alles denkt te zien? Hij besluit het voor vandaag te laten rusten en morgen zal hij weer eens kijken, wie weet komt hij iemand tegen om erover te kunnen praten. Er wordt nogal veel gestolen daar en gesmokkeld, dus wil de oude man er de aandacht op vestigen.  Dat er iets is met dat tengere ventje weet hij wel zeker.

thuis aangekomen zet hij zijn schoenen in de gang en trekt zijn oude sloffen aan. De krant ligt al op de deurmat en koffie?, nee die staat nog niet klaar. Hij woont al jaren alleen,  hij  zal die zelf moeten zetten. De liefde van zijn leven is er jaren geleden van door gegaan met de dominee, sinds die tijd zal je deze oude man ook nooit meer in die kerk tegen komen, niet dat hij alle gelovigen er voor aan kijkt, maar omdat hij zich schaamt als hij in de kerk zit en de dorpelingen hem zo meewarig aan kijken, vol medelijden een hand op zijn schouder leggen, en na de kerkdienst driftig staan te praten met elkaar., daar moet hij niets van hebben. De dominee is allang geen dominee meer, maar de kerk heeft een bijzondere herinnering voor hem.

 

De koffie is klaar en hij pakt de krant en legt deze op de eettafel neer, kom ouwe zegt hij tegen zijn hond, jij moet nog wat eten hebben jongen en strompelt naar de oude schuur, de hond sjokt achter hem aan. De schuurdeur hangt scheef en gaat al jaren moeilijk dicht, de oude man weet dat hij bijna geen kracht meer heeft daarvoor, dus laat hij deze altijd op een kiertje staan. Dichterbij gekomen wil de oude man de deur  verder open doen, maar voordat hij daar de kans toe krijgt, stuift zijn hond de schuur binnen wild grommend, de schuurdeur wordt met een snelheid opengeduwd en de oude man omver gelopen, hij ziet nog in een flits iets voorbij schieten en zijn hond er achteraan gaan….toen werd alles zwart en de oude man bleef roerloos liggen.

 

- Yneke -

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hier stopt het toch niet ..
ik was met ingehouden adem aan het lezen tot ...
Spannend.
Mooi geschreven, hoe loopt het af? XXx
Dank je, dat weet ik nog niet schat XXX
Graag gelezen en hoop op meer
Dank je
Ja. Uitwerken dit.
Denk het wel dat ik hier nog verder mee ga, dank je
Dit ga je toch wel verder schrijven mag ik hopen?
Ja denk het wel ;-)
Tijdens mijn cursus was dit een opdracht waarin ik vanuit twee verschillende personen de zelfde situaties moest schrijven, dat was het voorval in de haven en ben daar op verder gegaan met dit verhaal;-)
Het is prachtig!