Een breed grindpad bracht mij naar de achtertuin

Door Yneke gepubliceerd op Tuesday 19 November 09:34

Een breed grindpad bracht mij naar de achtertuin. Daar stond een klein houten bankje, zover ik mij herinner. De drukte in de kamer had mij doen vluchten naar dat bankje. Nog even, dan moesten we lopen naar het dorpshuis, waar achter de gymzaal van mijn lagere school stond. Daarnaast diende de gymzaal vaak als aula waar een kist zou staan voor een afscheidsdienst, voordat je na de dorpsbegraafplaats ging. Die dag zou mijn oma daar opgebaard komen te liggen, om naar haar laatste rustplaats gebracht te worden.

Op dat bankje in de achtertuin, weet ik nog goed dat ik mijzelf af vroeg waarom ik niet echt verdrietig was, maar eerder vreemd voelde. Alleen en met mijn eigen kinderlijke gedachten was ik neergestreken op dat bankje, stilte om mij heen. Serene rust en een magische wereld vormden om mij heen. De stilte werd doorbroken door een duif die langzaam (respectvol leek het haast) zijn aanwezigheid liet merken en mij terug bracht naar de echte wereld van dat moment.

De mensendrukte kwam naar buiten en we waren klaar om met zijn allen naar het dorpshuis te lopen achter de kist aan. We kwamen aan en de dienst begon, ik weet allang niet meer wat er gezegd werd, wat ik me wel herinner waren de ringen en de klimrekken, vreemd hoe daar dezelfde week nog door mij in geklommen zou worden, dacht ik toen.

Oma was ziek geweest en als ze zou sterven had ik gezegd dat ik heel erg zou huilen, heb ik niet gedaan. Na de dienst toen je langs de kist mocht lopen, liep ik mee en een tante huilde, toen ja toen huilde ik even mee met haar.

Nu 40 jaar later,  als ik een duif hoor, denk ik ” die duif leeft waarschijnlijk ook niet meer”. Maar de kalmte die ik toen voelde herinner ik me elke keer weer bij het horen van een duif. Dan zit ik op dat houten bankje heel eventjes dat kleine meisje te zijn en denk ik aan mijn oma’s begrafenis.

Yneke

 

 

afbeeldingsbron:www.creatov.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja Yneke, dat zijn herinneringen die niet weggaan
zo herinner ik mij nog als de dag van gisteren toen mijn oma stierf en dat is al hééééél lang geleden (zelfs iets meer dan 50 jaar!)
Childhood memories, hou ze bij en koester ze
Apart zo heeft ieder zo een herinnering. Je nam me even mee naar die plek. Het bankje en de duif. Mooi geschreven schat! XXXXXXX
Tsja.... de weg van het leven....