Het geheim van de ketting

Door Suzefred gepubliceerd op Saturday 23 November 15:20

Lees mee, schrijf mee. Een kettingverhaal. Onderin staat de uitleg.

 

Negen uur. Met een sprong kwam Karel, ook wel bekend als ‘De Grote Vrolijkheid’, naast zijn bed. Hij was wakker, maar lette toch niet goed op en plette bij die sprong bijna zijn schildpad. “Hé Tuttel, ben jij weer eens ontsnapt?”. Tuttel zag er niet het nut van in om te antwoorden en dat deed hij dan ook niet.

Volgens Karel had Tuttel wel eens tegen hem gesproken maar zodra er iemand bij was, hield hij zijn kaken stijf op elkaar.

Hij pakte hem op en deed hem weer in zijn hok. Dit keer deed hij het hekje wel dicht. Dat deed hij ’s avonds niet want dat vond hij zielig. Tuttel vond het allemaal wel prima en hield zijn mond, ging naar het midden van het hok en ging een tukkie doen. Waarschijnlijk slaap tekort gehad vannacht, dacht Karel.

Karel zelf niet. Karel had weer prima geslapen vannacht en voelde zich fit. Hij had zin om iets bijzonders, iets gewaagds te gaan doen. Wat wist hij nog niet maar dat zou hij buiten wel verzinnen.

Hij pakte een zakmes van de plank en deed dat samen met een stuk touw en een voetbalfluit in zijn broekzak. Daarna ging hij naar zijn bureau en dook eronder. Hij kwam er weer onder vandaan met een walkietalkie. Hiermee ging hij op zijn bed zitten wat hij nog niet opgemaakt had. Als er iets was waar hij een hekel aan had, dan was het wel zijn bed opmaken. Zou zijn moeder wel doen als ze wakker was en het brief weer zou vinden met de boodschap dat hij door Superman was meegenomen en dat hij wel zou zien of en wanneer hij thuis zou komen. Dat briefje had hij een hele tijd geleden al geschreven maar legde hij nog steeds neer als hij weg ging. Zijn moeder zei altijd dat hij op moest schrijven waar hij naartoe ging, maar dat wist hij zelf ook nooit dus deed hij het maar op deze manier.

Toen het op zijn horloge precies half tien was deed hij de schakelaar van zijn walkietalkie om. Met een fluisterstem zei hij “Hier De Grote Vrolijkheid, hoort u mij? Kom er eens in Niksie Iksie”. Hij liet de knop los en wachtte. Kort daarop kwam er wat uit de luidspreker. “Hier Niks X. Kom in DGV”. Dat was een soort veiligheid die ze afgesproken hadden. Nooit met dezelfde naam antwoorden als waarmee je opgeroepen wordt. Als dat wel gebeurt, dan weet je zeker dat dat niet degene is die je opgeroepen hebt, of dat er wat aan de hand is. Dat had Karel een keer op tv gezien. Niks X was zijn vriend Nicolaas, maar dat vonden ze alle twee geen goeie naam voor zo’n belangrijk iemand. DGV drukte de knop weer in en zei “ik zie je op plek 3”. Daarna deed hij de schakelaar weer om en deed zijn jas aan. Plek 3 was zijn favoriete hut. Het was namelijk de enige boomhut die ze hadden en daar vandaan kon je alles zien zonder zelf gezien te worden.

Via een hoop omwegen ging hij naar die plek. Hij klom omhoog en zag dat Niks-X er al was. Na hun ceremoniële groet, waarbij het voor omstanders eerder leek alsof ze ruzie hadden en elkaar dreunen gaven, gingen ze zitten. “Wat zullen we vandaag gaan doen?” “kweet nie”. Op dat moment klonk er een hoop gekraak onder hun. “Shit, ik ben toch niet gevolgd hè?”. Ze deden het luik een beetje omhoog en keken er door. Ze zagen iemand lopen en dat was niet een van hun vijanden uit de buurt maar een man. Hij liep bijna recht onder hun hut door en ging de struiken uit. “Wat heeft die nou gedaan?”, de verbazing was van X’s gezicht af te lezen. “Ik heb geen idee, laten we gaan kijken waar hij heen gaat.”

Het was namelijk heel raar dat daar iemand liep want om daar te komen moest je eerst over prikkeldraad en daarna door een geheime ‘tunnel’ die zij alleen maar kenden, zo dachten zij. Die tunnel liep door prikkelbosjes en niemand zou de moeite nemen om daar doorheen te kruipen want als je iets te hoog kwam, dan kon je je jas wel weggooien. Toch had die man daar gelopen en dus moest er wel iets heel belangrijks zijn en dus ook voor hun de moeite waard. Ze klommen uit de boom en ontdekten een gat was er eerder nog niet was geweest. Het was niet echt groot maar toch groot genoeg voor een kist handgranaten, of pistolen. Volgen dus!

De man liep behoorlijk hard en X en DGV moesten bijna rennen om hem bij te houden. Ze gingen eerst naar het eind van het park en liepen daarna langs de golfvelden. Daarna over het spoor en onder de tunnel door. Ze volgende op grote afstand. Niet omdat ze dat op tv hadden gezien maar omdat de man te hard liep. Maar ze moesten en zouden weten wat die man opgegraven had. Zo’n avontuur las je alleen maar in de boeken maar nu ze het zelf meemaakten zouden ze het niet laten verpesten vanwege te weinig uithoudingsvermogen.

Op een verlaten industrieterrein stopte de man en legde hij een soort tas in een verlaten trein. Daarna liep hij verder. Toen begrepen ze het helemaal niet meer. Eerst haalt iemand iets op van een plaats waar geen hond komt en dan verstopt hij het weer op een andere plek waar ook niemand komt, maar waar het wel eerder gevonden zou kunnen worden? Of zou dat juist de bedoeling zijn?  Zouden ze nu nog de enigen op dit terrein zijn maar zouden er straks allemaal mannen op het veld komen met zwarte auto’s en mitrailleurs? X dacht blijkbaar hetzelfde want hij vroeg of ze toch maar weg zouden gaan, zijn moeder was vast ongerust. Karel was ook bang maar toch net iets nieuwsgieriger. Hij was er nu zo dichtbij, hij kon toch wel even kijken wat het was? Hij vroeg aan X of hij niet wou weten wat het was en zei dat hij het zou gaan halen. X werd ook heel benieuwd en vond het best maar dan moest hij wel zijn walkietalkie aanzetten zodat hij kon waarschuwen als er iemand aan kwam.

Even later sloop hij naar de treinwagon, met het ruisende apparaat in zijn hand. Na een tijdje, wat een eeuwigheid leek te duren, was hij bij de wagon en voelde met zijn hand achter de schuifdeur. Hij voelde een plastic tas. Toen klonk er een hysterische stem door zijn walkietalkie. “Karel, ga daar weg, er komt een auto aan, zo snelle Porsche, ga daar weg!”

Karel trok de tas uit de wagon en dook onder de trein. Aan de andere kant kwam hij er onder vandaan en begon als een gek te rennen. Met een grote omweg kwam hij op de plek waar hij Nicolaas had achtergelaten maar hij was weg! Zijn vriend, ontvoerd, meegenomen, misschien gemarteld of doodgeslagen!

“pssst, hieronder” klonk het vlak naast hem. Hij keek en zag dat Nicolaas onder een autowrak was gekropen. DGV ging er naast liggen en vandaar konden ze net zien wat die auto deed. Hij reed een paar rondjes over het terrein om vervolgens naar de wagen te rijden waar Karel kort daarvoor gestaan had. Daar stopte de auto en stapte er iemand uit…

Einde deel 1

Wie volgt?

 

 

Fred Steenbergen schreef het begin van dit verhaal jaren geleden op een tikmachine. Het verhaal besloeg precies 2 kantjes van een blaadje. Dit blad heeft hij bewaard, kwam het zo nu en dan tegen en borg het dan weer op. Onlangs kwam hij het weer tegen en besloot het hier te posten en er een kettingverhaal van te maken.

De bedoeling.

Vind je het een leuk verhaal, heb je een idee hoe het verder zou moeten gaan? Geef dan in een reactie aan dat je een vervolg gaat schrijven op deel ‘x’ (bijvoorbeeld ‘ik ga een vervolg maken op deel 1’). Dan weet de rest van de lezers dat iemand hier al mee bezig is. Post vervolgens jouw verhaal als nieuwe reactie.

Ik zal het vervolg dan in het verhaal zelf plaatsen, uiteraard met vermelding van je naam en zo ontstaat er weer een nieuw stuk waar iemand weer een nieuw vervolg op kan maken.

Eens kijken of dit lukt en leuk is. Ben benieuwd naar het vervolg!

Het is uiteraard geen wedstrijd, het is gewoon een ludieke manier om mijn verhaal van lang geleden tot een mooi einde te brengen.

 

 

e4f3136201719c29890f9d833ca3a403_medium.

Fred Steenbergen is vrijwilliger voor Stichting Dierenopvang Bosnië.
Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.

- (C) 2013 -

Ook helpen?

Hulp hoeft niets te kosten. Met bijvoorbeeld uw Douwe Egberts Punten kunt u al een verschil maken. Of met Air Miles als u die zelf toch niet gebruikt.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Beste Fred.
Ik vind het een goede aanzet voor een boek..of verhalen, ik zal dat niet doen. Dat moet jezelf doen. Je kunt er wat moois van maken als je er in gelooft! Don't give it away!
Hoi Taco,
dankje voor het compliment, leuk om te horen!
Op zich geloof ik er wel in dat ik er een compleet verhaal van zou kunnen maken, maar vind het idee van een kettingverhaal op Plazilla wel leuk waaraan verschillende schrijvers meedoen, dus mocht iemand zich geroepen voelen, dan wil ik mijn begin daar wel voor gebruiken. (En wie weet schrijf ik het verhaal zelf ook ooit wel eens helemaal tot het eind :-)
Dank in ieder geval voor je mooie reactie!