Bijna dood-ervaringen tijdens ATB-parcours

Door Suzefred gepubliceerd op Saturday 04 May 22:45


Nou nee, laat ik niet overdrijven, zó erg was het nu ook weer niet, ik heb de dood niet in de ogen gekeken,.
Maar je weet maar nooit hoever je er vanaf bent geweest!

Het is een mooie dag, een mooie dag om naar Schoorl en Bergen te rijden.

 

a50961a85e952bbcd6136b1428a0145f.jpg

Schoorl is een plaats langs de kust die ik ken van 2 dingen: De "Groet uit Schoorl" (halve marathon) en het mountainbike-parcours (ATB-parcours), volgens mij ook wel het parcours van Bergen genoemd.

Een hele tijd terug was ik de gelukkige eigenaar van een mountainbike en via via kreeg ik te horen dat in Schoorl het mooiste ATB-parcours van het land zou moeten zijn.
Dat is relatief dicht in de buurt dus ik met de fiets achterop richting Bergen om daar op zoek te gaan naar het parcours. Dat viel nog niet mee want er is eigenlijk maar 1 ingang vanaf de openbare weg, de rest van de ingangen zijn allemaal vanuit het bos.
Het is een openbaar parcours, je mag er gratis op en het maakt niet uit wat voor fiets je hebt, máar, je hebt wel een paar versnellingen nodig.

Mijn eerste kennismaking met het parcours was meteen slopend. In eerste instantie had ik geen idee welke kant ik op moest en toen ik een mountainbiker tégenkwam was het duidelijk dat ik de verkeerde kant op ging. Ik keerde om, reed hem achterna, maar hij was al weg.
Ik kan je zeggen, als je begint bij het officiële begin, dan is het best mogelijk dat je ter plekke neervalt door ademgebrek. Vanaf de eerste meter gaat het al flink omhoog. En als je dan net als ik bent, en je wilt je niet laten kennen en vooral ook niet terugschakelen en al helemaal niet vertragen maar gewoon stug in dezelfde snelheid door wilt rijden, dan ga je kapot.
Het terrein was onbekend, ik had nog geen helm maar zoefde zo nu en dan toch vervaarlijk dicht langs bomen dus besloot ik het maar rustig aan te doen. Maar 5 minuten later vergeet je dat weer en ga je toch weer harder dan de bedoeling was. Ja, dit parcours nodigt uit tot stampen, het werd me direct duidelijk dat dit inderdaad een schitterend parcours was!

Op het verste punt ga je weer flink de hoogte in (lukte me ook niet zonder af te stappen en te lopen) en dan heb je uitzicht over zee, een mooie plek om wederom proberen tot leven te komen. (mijn derde of vierde keer dat ik zo goed als dood was).

 

 

 

efe71899c89760bc1ec12c61037ff5a5.jpg


Daarna is het een lang recht stuk naar beneden, een afdaling die al vrij rap veel te snel gaat en waar ik dus ook onderuit ging. Het was duidelijk, ik had andere kleding nodig, een helm en veel meer ervaring. Moet je in het zadel blijven zitten, moet je meer naar achteren, rem je met voor- of achterrem of rem je juist helemaal niet?

Daarna ben ik er nog een paar keer geweest. Een keer met een kennis die er in de buurt woonde en er vaker kwam. Ik achter hem aan en mezelf wederom helemaal kapot gefietst. Hoe moeilijk is het om gewoon toe te geven dat het wat te hard gaat en gewoon wat langzamer gaan fietsen? Nou, best moeilijk blijkbaar. Ik liet me niet kennen, ik zou nog liever een bijna-dood-ervaring hebben.

Maar de keer daarna, ik ging toen ook vaker met de (race)fiets naar het werk, ging ik weer achter hem aan en hield hij in. Ik riep nog 'toe maar hoor, ik zit vlak achter je', maar toen bleek hij helemaal kapot te zijn, hij kon niet meer.
Dus even gerust en daarna weer verder gegaan, ik voorop. Ik merkte dat mijn conditie een flink eind verbeterd was en ook de handigheid in het op tijd schakelen was er inmiddels.
Maar hoe goed je conditie ook is, één rondje, en je bent op. Heb je meer conditie, dan ga je harder fietsen en ben je op, heb je nog geen conditie, dan fiets je rustiger, maar ben je ook op.
En toch zijn er mensen die dit parcours 5 keer achter elkaar fietsen, tijdens de "5 van Schoorl", een wedstrijd waarbij het parcours 5 keer achter elkaar afgelegd wordt. Onvoorstelbaar!

Daarna vond iemand het blijkbaar nodig om mijn fiets te jatten en hield het een beetje op. Met een normale fiets is het niet te doen.

Tot vandaag. Vandaag ben ik weer naar Schoorl gereden. Geen mountainbike achterin, maar in hardloopkleding. Ik heb het parcours gerend!
Vergeet de fiets even, we hebben benen en we gaan eens even kijken hoe ver we kunnen komen.
Het parcours is makkelijk te vinden dit keer en het is er redelijk druk (het is dan ook prachtig weer vandaag).
voor mij uit gaan een paar fietsers het parcours op, ik rek nog wat, start mijn horloge en begin te rennen, meteen de zware klim.

Onderweg kom ik de fietsers weer tegen. Zij hebben het moeilijker dan ik, lijkt het. Langzaam maar zeker begin ik op ze in te lopen. Maar dan komen we aan de top van de berg (nou ja, berg, je komt dan van 18 meter hoogte en stijgt in korte afstand tot 44 meter. 26 meter verschil dus. Alsof je even een flat op rent van 9 etages.
De fietsers lieten hun remmen los en doken naar beneden, ik stortte ook, maar dan niet naar beneden, maar in. Mijn hartslag blijkt op dat moment gestegen te zijn van 130 naar 165 en kort daarna, bij de volgende klim die er meteen achterna kwam, steeg hij nog even door naar 170.

Daarna komen er nog meerdere klimmetjes maar in totaal zakt het landschap dan door de duinen af tot 8 meter boven NAP en komen er relatief vlakke stukken aan. Ik wordt daar dan ook door een aantal fietsers ingehaald en zelf begin ik me af te vragen hoe lang het parcours eigenlijk was. 15 kilometer? Of 20? Ik weet het niet. Wel weet ik dat er nog een hele pittige klim aan moet komen, dus kalm aan, het gaat nog zwaar genoeg worden.

Op een bepaald moment wordt ik weer ingehaald door een fiets en verdwijnt die uit het oog.
Ik ga de bocht om en zie de berg voor me liggen, de fietser ergens halverwege. Ik zet in op kleine pasjes en gestaag ga ik omhoog. De fiets zit in de laagste versnelling en ik kom langzaam maar zeker weer dichterbij. Is dit slim? Ik weet het niet. Nou, ik weet het wel, dit is niet slim. Maar ik weet ook dat het de laatste klim is en daarna is het nog een afdaling en dan ben ik weer 'thuis'.
De fiets haal ik net niet in, op het hoogste punt stop ze, bij 2 andere fietsers die mij eerder ingehaald hadden en die 2 lachen naar haar en complimenteren haar. Ik zeg ze gedag en zie hun verbaasde (ik vat het op als pure bewondering) blik. Misschien had ik ook even moeten stoppen, maar dit is juist het moment om dat niet te doen. Erop en erover, ik ga meteen door met de afdaling.
Als ik helemaal beneden ben, komt de eerste van de drie fietsers er ook aan. Mijn hartslag is op dat moment weer terug aan het lopen naar 172, op de top van de berg zat die op 180. Drie slagen per seconde. Ik ben trots op 'm, hij heeft het goed gedaan.
653957b5cbfe7b5e0a97a1b35432ea1b_medium.

Wil je ook eens ervaren hoe het is om (bij wijze van spreken) bijna dood te gaan? Leen, huur, koop dat een ATB en doe dit parcours eens. Het is echt de moeite waard, je voelt je zeer voldaan als je weer terug bent. Er vanuit gaande natuurlijk dat je het overleefd...

 

e4f3136201719c29890f9d833ca3a403_medium.

Fred Steenbergen, 2013
Ik flikker hem nog liever in de sloot!!!
Waar dat op slaat? Dat leest u hier.

Ook helpen?

Hulp hoeft niets te kosten. Met bijvoorbeeld uw Douwe Egberts Punten kunt u al een verschil maken. Of met Air Miles als u die zelf toch niet gebruikt.

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
leuk artikel dikke duim
Leuk, dankjewel!
Eerst dacht ik dat het de "bergen" van Bergen waren, maar het was je hartslag en het hoogteverschil van het parcour. Geweldige prestatie en verhaal. Duim!
Denk dat mijn hartslag wel hetzelfde patroon vertoont als de bergen van Bergen :-)
Fietsen is tien keer dood gaan en 11 maal terugkomen...grenzen en mogelijkheden verlegen...afzien-ademnood-het licht zien uitgaan,dan pas kan men spreken over een fiets-rit welke zal bijdragen tot betere fyzieke mogelijkheden. mooi duim
haha wat een parcours, blij dat je het kan navertellen.
Ik ook, en heb dat dus ook maar snel gedaan ;-)
Leuk stuk, ik ben daar ook een paar keer dood gegaan :)
Hé leuk! Nou ja, niet dat je dood bent gegaan, maar leuk dat je het (gevoel/parcours) kent!
leuk geschreven.
duim