(het) Ik zal sterven als het niet waar is!

Door Sjaal gepubliceerd op Friday 29 November 17:24

De zoektocht (leven)

Ik had al een aantal jaren gevochten voor mijn leven. Een veelheid aan artsen had ik geraadpleegd, maar geen van hen kwam met een duidelijke diagnose. Sommigen hadden geopperd dat de ziekte bij mij misschien wel eens “tussen de oren” kon zitten. Maar ook de psychologen wisten met mijn klachten geen raad en spraken elkaar tegen. Alleen de vele geestelijken uit alle religies die ik had geraadpleegd waren het met elkaar eens: ik was zondig en had redding nodig. Hiermee had ik wel een antwoord gekregen, maar nog geen genezing. Uiteindelijk was de dag gekomen dat ik had besloten om te gaan liggen. Ik was volkomen geradbraakt, kapot en uitgeput. Ik kon niet meer…

Het loslaten (sterven)

Langzaam liet ik mijn zelf gaan en ontspande. Ik zakte diep weg en geraakte in een draaikolk. In het midden van de draaikolk ontmoette ik mijn kruin. Deze opende zich. Eerst heel langzaam, toen steeds sneller en uiteindelijk floepte ik er door. Ik (Ik schrijf “ik” omdat ik mij nu geen ander woord kan bedenken) stroomde als het ware in een grenzeloze uitgestrektheid en werd mij bewust van een eeuwen oud wezen. Dit wezen vulde de hele uitgestrektheid en doorstroomde ook mij. Het was chaos en orde tegelijk, heden en verleden, een heldere duisternis. Herinneringen aan een conceptie, koeien die snuivend het gras uit de zachte aarde trokken. Donkere aarde en vuur. Warme nevelen en koud water en ijs. De eeuwige kringloop van dingen. Dit wezen was er altijd geweest.

Het onnoembare (uitgestrektheid)

Een flits toonde mij plotseling mijn kleuterschooljuffrouw die zong: “Jezus houdt van alle kleine kinderen, Jezus houdt van…”
“Ik moet de naam van het wezen weten!” Dacht ik in paniek “Ik moet het wezen de plek geven die het toebehoort!”
Maar mijn gedachten werden abrupt onderbroken toen het mijn wezen binnen knalde:  “Deze naam zul je nooit weten!!! Mijn wezen laat zich niet vangen door een naam, en welke je ook bedenkt; IK BEN HET NIET!!!”
De woorden verwaaiden weer als rook en het  werd het ijzingwekkend stil in de gehele uitgestrektheid. De impact van de bommen op Hiroshima en Nagasaki was niet zo groot geweest als de indruk die deze woorden op mij maakten, maar het beeld van deze gebeurtenissen komt het dichtst in de buurt bij wat ik ervoer. Toch had er geen oordeel in de woorden gezeten. Geen afwijzing of bedreiging. Slechts een oneindig uitgestrekte wijsheid.

Twee eeuwigheden bleef ik stil.

De eeuwige waarheid (essentie)

Daarna, en ik schaam mij om dit te vertellen, dacht ik: “Het koffieapparaat staat thuis nog aan. Hoe lang ben ik al hier? De bodem zal aanbranden! Ik moet terug naar huis!” Ik probeerde mij te oriënteren, op zoek naar mijn lichaam, maar was verstrikt in de uitgestrektheid. Paniek maakte zich van mij meester en luid schreeuwde ik om hulp. Mijn uitroep klonk alsof hij werd gesmoord in een dik kussen, maar maakte kleine golfjes in de chaos. Ik keek hoe zij zich van mij verwijderden en hoe, ondanks dat ik niet meer schreeuwde, steeds nieuwe golfjes ontstonden. De golfjes werden hoger en hoger en langzaam drong zich een voorwerp aan mij op. Mijn koffieapparaat. Ik keek of hij nog aan stond, maar op een vreemdsoortige manier stond het apparaat uit en aan tegelijkertijd. En de kan was zowel gevuld als leeg. Plotseling waren mijn ouders bij me en vroegen om een koekje. Het beeld was zo helder dat ik meende weer terug in mijn lichaam te zijn. Opgelucht  weer in de werkelijkheid te verkeren tastte ik naar de koekdoos. Maar het gevoel in mijn vingers was nog niet terug. Ik begon te twijfelen en dacht: ‘’Ben ik nog steeds gevangen in de chaos?” Op het moment dat ik dit dacht verdween het beeld van mijn ouders weer, en weer waren er die woorden van oneindige oorsprong: “Denk niet dat wat je kent de waarheid is. Want omdat je kent is het reeds geweest en DAAROM IS HET NIET WAAR!!!!”

Wie zoekt zal (de dood) vinden

Weer bleef ik verbijsterd achter. Langzaam drong het tot mij door… de artsen… de psychologen… diegenen die geen antwoord hadden gehad… zij hadden gelijk gekregen. Mijn ziekte, waar ik toch zo vertrouwd mee was, die ik zo goed had leren kennen…. bestond niet! Daar in die eeuwige uitgestrektheid ervoer ik de diepe bevrijding die deze bewustwording met zich mee bracht. Mijn zieke zelf was opgegaan in de uitgestrektheid en dat zonder de ellende van een uitvaart te moeten regelen.

Genesis (conceptie)

Een euforische wervelwind waaide nu over de uitgestrektheid en stuwde golven voort. Op de golven ontstonden grote witte schuimkoppen. Ik zag hoe een druppel zich losmaakte uit zo’n schuimkop en zich recht in een eicel boorde.

Negen maanden later werd ik als een kerngezonde baby geboren. Ik zal sterven ALS HET NIET WAAR IS!

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.