Oekraïense volksverhalen 5: Snegouroshka

Door Gymbo gepubliceerd op Tuesday 01 October 14:01

Lang geleden leefden in een klein dorpje aan de rand van een groot bos een oude man en zijn vrouw. De man, Iwan en zijn vrouw, Marousjka waren al jaren getrouwd en waren best heel gelukkig. Ze hadden een dak boven hun hoofd, altijd genoeg te eten en hadden wel wat vrienden in het dorp. Iwan bewerkte het veld en hield wel van het zwoegen en harde werk buiten, Marousjka hield het huis proper en kookte ongelooflijk heerlijke maaltijden. Al bij al hoorde je hen niet klagen over wat het leven hen gebracht had. Toch was er een ding wat bleef knagen in hun leventje. Ze hadden o zo graag kinderen gehad. Het gemis vonden ze verschrikkelijk. Ze keken dan ook vaak hoe de kinderen van de buren buiten speelden. Dit gaf hen toch enige troost.

Op een mooie winterdag keken Iwan en Marousjka door hun venstertje naar de kinderen buiten. Het had gans de nacht gesneeuwd en de sneeuw lag wel een halve meter hoog. Sommige kinderen gilden van de pret toen ze met hun slee de helling afgleden, een meisje lag in de sneeuw met armen en benen te zwaaien om een sneeuwengel te maken. Andere kinderen waren bezig om een sneeuwpop te maken. Iwan en Marousjka vonden het prachtig hoe de sneeuwpop alsmaar groter een mooier werd. Marousjka kreeg toch even tranen in de ogen en dacht wat zou het toch mooi zijn, een eigen dochter die ook in de sneeuw zou spelen. Opeens zij Iwan: "Kom vrouw, we gaan naar buiten en ook een sneeuwpop maken, voelen we ons vast beter!"

“Och ja, waarom niet” zei Marousjka. “Beter nog we maken een sneeuwkindje.”

"Goed idee" zei Iwan tegen Marousjka, ze deden hun warme kleren aan en gingen naar buiten.

In de tuin, vlak bij hun huisje, gingen zij aan het werk. Zij maakten een klein lijfje en kleine handjes en kleine voetjes. Daarna  rolden ze een sneeuwbal en maakten daar een hoofdje van. "Wat zijn jullie aan het doen?" vroeg een buur die voorbij kwam en hen bezig zag.  "We maken een sneeuwmeisje," zei Maroesjka.  En gingen verder door met werken. Maakten voorzichtig de twee holten die haar oogjes moesten voorstellen, kneedden een klein neusje, gaven het een mond en vormden een kinnetje. Het kostte enorm veel tijd want ze wilden dat hun sneeuwmeisje er perfect uitzag. En toen ze eindelijk klaar waren deden ze een stap achteruit om hun werk te bewonderen en lachten gelukkig naar elkaar. Samen bekeken ze hun tevreden  naar hun sneeuwdochter toen ineens  een wonder zich   voltrok. De kleine witte lippen werden mooi roze, in de 2 holtes straalden 2 blauwe kijkers en het kleine sneeuwmeisje glimlachte warm naar Iwan en Marousjka. Het  was haast niet te geloven,  maar toen bewoog het kleine sneeuwmeisje haar armen en benen. Toen ze rechtkwam viel de sneeuw van haar lange blonde haren met een vlecht tot aan haar middel.  "Wat gebeurt hier?" riep Iwan uit en hij sloeg verbaasd een kruis. "Iwan! Iwan!" riep Marousjka huilend van blijdschap. "De hemel heeft onze gebeden verhoord." Ze sprong op het meisje toe en overdekte het met kussen. "O, Snegouroshka, mijn klein lief sneeuwmeisje," snikte ze en zij droeg het kind naar binnen. Binnen begon Snegouroshka snel te groeien, je zag haar groter worden met het uur en werd mooier en mooier.

Voor het eerst in hun leven waren Iwan en Marousjka volledig gelukkig. Iwan en zijn vrouw konden hun ogen niet van het meisje afhouden. Het kleine huisje, waar het altijd zo triest was geweest, was het nu vol leven en vrolijkheid. De buurkinderen kwamen langs om met het sneeuwmeisje spelen. Ze raten met haar en zongen met haar alle liedjes die zij kenden. Het sneeuwmeisje was erg knap. Ze lette goed op en leerde heel vlug. Zij was gehoorzaam, vriendelijk en erg lief. En praatte met zo'n lief stemmetje dat je er wel altijd naar zou willen luisteren. Maar het liefst van al speelde ze buiten, samen met de kinderen in de sneeuw en die zagen hoe goed haar handjes dingen van sneeuw en ijs konden maken. Marousjka zei: "De hemel heeft ons na alle moeilijke jaren toch gelukkig gemaakt."   

Stilaan ging de winter voorbij. Lente kwam en verwarmde de aarde. Sneeuw smolt en het gras kwam weer piepen. Hoe meer sneeuw er smolt hoe bedroefder Snegouroshka werd. Iwan en Marousjka vroegen ongerust "Wat heb je toch, meisje? Ben je soms ziek? Kunnen we iets voor je doen." - "Maak je  maar geen zorgen om mij." antwoordde Snegouroshka. “Alles is in orde, ik ben heus wel gezond." Maar er was wel degelijk iets mis, Iwan en zijn vrouw zagen het. Het meisje werd stiller en stiller, danste en zong niet meer, spelen met de andere kinderen was er al helemaal niet meer bij.  Heel eventjes voelde ze zich gelukkig, toen er ’s nachts een storm was en er stevige hagelbuien waren. Maar als in de ochtend de zon terug scheen en de storm en hagel verdween begon ze terug te huilen.

Bloemen begonnen het landschap te kleuren, vogels zongen hun mooiste liederen en Snegouroshka probeerde wel maar het was alsof haar hart gebroken was. En zo kwam de zomer in het land. Het koren rijpte in de zon. Op een dag vroegen de buurkinderen of Snegouroshka met hen meeging naar het bos maar het sneeuwmeisje zei dat ze toch liever thuis bleef. Maar Marousjka drong erop aan dat ze mee zou gaan spelen en plezier maken.

In het bos plukten de meisjes bloemen en maakten er kransen van, ze zongen liedjes en dansten rond, alleen Snegouroshka niet. Ze voelde zich angstig en bezorgd. Toen de zon stilaan begon te zakken maakten de meisjes een vuurtje van takjes en twijgjes en eens het vuurtje stevig brandde gingen ze er rond zitten en vertelden ze verhalen, ze lachten en zongen. Toen het sneeuwmeisje dat zag besloot ze om toch maar mee te gaan doen. Voor de eerste keer sinds de winter lachte ze weer en danste ze mee met de andere kinderen. Tijdens hun dans sprongen de kinderen een voor een over het vuurtje en Snegouroshka volgde hen maar halfweg haar sprong smelt ze en veranderde ze in een kleine witte wolk . Nog even zuchtte ze “Vaarwel” en toen was ze verdwenen.   Iwan en Marousjka waren enorm bedroefd om het verlies van hun kleine meisje en hoopte dat ze terug zou komen als het weer winter werd. En dat deed ze ook. Telkens opnieuw in de winter als de sneeuw valt komt Snegouroshka terug, jaar na jaar.

 

PS: in Rusland, Oekraïne en vele andere oost Europese landen zit Snegouroshka op de slee naast de Kerstman

 

Nog andere verhalen lezen ?

Beginpagina: http://plazilla.com/oekraaaense-volksverhalen-intro

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit verhaal ken ik... leuk om het weer eens te lezen.
Klopt, dit is oa. verfilmd geweest als "The snow girl", heeft ook diverse bewerkingen gehad voor toneel en theater. En nu een Plazilla versie door mijn echtgenote. :)
tegen Gymbo
Ik ken het heel ouderwets uit een sprookjesboek van Readers Digest: Het Beste Sprookjesboek. Daar staan veel van dit soort verhalen in.