Een kabouter in de boom.

Door Wish gepubliceerd op Sunday 17 March 13:35

 

Ik lig op de bank, niet omdat ik moe ben ook niet omdat ik lui ben, maar ik moet.
Ik moet omdat ik een hernia heb, de tweede helaas.

                                       

De artsen van ons vreselijke zorgstaat hebben goed voor me gezorgd, vreselijke bedoel ik dan ook sarcastisch! Ik ben goed behandeld, serieus genomen en verzorgd! Iets wat veel te veel mensen moeten missen! Ik heb het geluk dat mijn huisarts snel door stuurde, dat mijn neuroloog persoonlijk een zeer snelle afspraak bij de neurochirurg regelde en dat de neurochirurg mij hoger op de wachtlijst heeft gezet. Ik heb geluk, ik moet nog maar maximaal 4 weken wachten op de operatie!

Ik heb geluk dat ik zoveel op mijn bank kan liggen, dat mijn man, familie en vrienden er voor zorgen dat mijn gezin nog steeds doordraait! Ik heb geluk dat ik zoveel lieve mensen om me heen heb!
Mensen die mijn humeur voor lief nemen, soms me even laten uitrazen, mijn frustraties laten uitten, want ondanks het feit dat ik besef hoeveel geluk ik heb, voelt het soms even niet zo! Ik kan niet goed spelen met mijn kinderen, toen mijn zoon twee tredes van de trap viel sprong ik op en kon ook ik meteen verzorgd worden. Het doet zeer, bijna al het zorgen aan anderen over te laten.  Maar ik heb geluk! Ik heb mensen die willen zorgen!

Soms begin ik spontaan te huilen, deels van pijn deels van onmacht. Mezelf dan wegdraaiend van de reuring in de woonkamer. Mijn kinderen hebben het veilloos door nog geen 10 seconden later word ik beladen met kusjes en mama niet verdrietig zijn! Ze kruipen zowat in me en weigeren om bij me weg te gaan tot ze zeker weten dat mama niet meer hoeft te huilen, hetgeen dat mij juist weer aan het huilen maakt, de liefde voel je dan door je heen schieten!

                                                               

 Mijn 2 jarige zoon is een talenwonder, vanaf de geboorte noem ik hem al een oude ziel, hij is zo wijs! Maar hij kan zich ook ontzettend goed uiten en net toen wij dachten dat het praten niet beter zou kunnen begint hij nu in het Engels. Geen zorgen mama, de dokter gaat je rug weer maken zegt hij  tegen me. Hij aait me over mijn haren en sluit af met don’t worry mommy! Mijn oren geloven niet wat ze horen en mijn ogen zoeken die van mijn man, ook hij kijkt zijn ogen uit, we hoorden hetzelfde! Buiten het feit dat ik opgegroeid ben met de Amerikaanse taal, spreken we hier bijna nooit Engels.

Het zijn die kleine wondertjes die me positief houden!

Zo ook de kabouter in de boom!
Vanuit mijn woonkamer, mijn plekje op de bank, heb ik zicht op een aantal bomen.
Soms dwalen mijn gedachtes even weg en lig ik te staren. Ineens zag ik in de weer war van takken iets wat lijkt op een kabouter, de kabouter zit dag in dag uit hetzelfde, op zijn kont in de boom, benen omhoog alsof hij heel hard moet lachen. Zijn punt muts heeft één van de langste punten die ik ooit bij een kabouter heb gezien. Ik stel me voor dat die kabouter, ondanks het feit dat hij steeds op dezelfde plek zit het goed naar zijn zin heeft.
Onder de kabouter heb ik een paard kunnen ontdekken, een paard in draf, met mooie manen en zijn hoofd trots omhoog, twee benen zijn wat lang het lijkt wel kunst.

Langzaam begin ik het “verhaal” van de boom te lezen, elke dag zie ik meer en meer in de takken.
Ik vertel verhalen over kabouters die in een boom leven aan mijn kinderen en die vinden het heerlijk!
Wanneer ik nu de onmacht opvoel komen kijk ik naar de kabouter in de boom, opzoek naar een nieuw verhaal, want die kabouter is nog lang niet uitgepraat!

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi. Ik zie ook altijd gezichten in de bomen.