Terug naar de nederpop met Doe Maar

Door Joostbosmans gepubliceerd op Thursday 18 October 11:46

 

Eindelijk was het zover! Na een jaar lang de felbegeerde Doe Maar-kaartjes in bezit te hebben gehad, konden we eindelijk gaan.
Om 17.00 kwamen we aan bij het Gelredome. Na een uur wachten in de (mot)regen mochten we eindelijk naar binnen.
Omdat we zo vroeg waren, konden we een uitstekende plek op de rolstoeltribune bemachtigen. Alleen toen begon het lange wachten (2 uur).
Gelukkig hadden we broodjes bij ons, toch? Nee he, vergeten. En ook de pinpas! Maar gelukkig had ik wel 2 pakken Sultana bij me.
 
Voorprogramma
Totdat Doe Maar begon, draaide er een of andere DJ. Nou ja, DJ... het was meer een aaneenschakeling van videoclips, waarbij iemand bij stond (de DJ dus)
Het was ook zo dat in deze videoclips voorgeprogrammeerde stiltes zaten, waarbij van het publiek werd verwacht dat ze deze zouden invullen.
Na twee lange uren wachten, was het eindelijk Doe Maar-tijd.
 
Doe Maar- muzikaal
Bij de opkomst van Doe Maar ging het publiek volkomen uit hun dak, ik ook.
Toen de eerste klanken van Doe Maar klonken, werd ik als het ware teruggeworpen in de Doe Maar-tijd.
Meteen was daar ook de ‘Doe Maar-wobble’, het meebewegen met je hoofd en nek op het ritme van de muziek.
Ook kwamen de teksten van de nummers weer automatisch terug bij mij, alsof ik een autocue voor mijn ogen had.
Vanaf het begin van de show spatte de energie eraf, de nummers gingen razendsnel over in elkaar.
Gelukkig werden er bijna alleen maar oude nummers gespeeld, bijna geen van hun reüniecd ‘’Klaar’.
Wel werd de 2012-versie van Liever dan lief’ met Gers Pardoel gespeeld, hierop ging het publiek ook helemaal uit hun dak.
 
Hierna kwam de grote nederpop-reunie met Het Goede Doel. Erik Mesie, Nol Havens en Frank Boeijen.
Ook hierbij werd hartstochtelijk meegeblèrd, meegejoeld en meegezongen.
Na deze gasten ging Doe Maar weer met dezelfde energie verder, toewerkend naar de finale.
Toen deze daar was, werd er hartstochtelijk meegezongen.
 
Doe Maar- visueel
Naast het muzikale geweld, was er achter de band en orkest ook het een en ander te zien.
Op een 8 bij 3 meter groot fotoboek, waren foto’s van de bandleden te zien Ook werd de Nederlandse popmuziekgeschiedenis weergeven met videoclips van Teddy Scholten tot de Golden Earring.
Daarnaast werd het publiek getrakteerd op beelden uit de jonge Nederlandse geschiedenis, dit alles in zwart-wit
Er is maar een conclusie mogelijk: op naar Symphonica 2013.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind doe maar geweldig! De goede oude tijd:) Leuk artikel...