Optimist als het kan, pessimist als het moet, maar realist boven alles

Door Victor Brenntice gepubliceerd op Thursday 20 June 03:25

Of ik ook wel eens negatief ben. Deze simple vraag, waar zo ontzettend veel op kan worden geantwoord, vormde de naam van de zilla waartoe ik werd uitgenodigd. Voor mijn lichtelijk filosofisch aangelegde brein een ware feestmaaltijd die erom smeekt om verorberd te worden.

Optimist als het kan…
Van nature ben ik optimistisch ingesteld. Ik ben ervan overtuigd dat zolang je maar iets graag genoeg wil, dat het ook vaak mogelijk is. Het gezegde “kan niet is dood, wil niet ligt ernaast“ is mij dan ook op het lijf geschreven, en men zal mij maar weinig kunnen betrappen op het bestempelen van iets als een onmogelijke opgave. Natuurlijk komt het voor dat ik geen garantie heb dat ik ergens in zal slagen, maar wie nooit een poging waagt, zal achteraf nooit de zekerheid kunnen hebben dat iets daadwerkelijk niet mogelijk was. Ik vind het belangrijk dat ik altijd tegen mezelf kan zeggen dat ik het in ieder geval heb geprobeerd. En zeg nou zelf: zou je jezelf niet opvreten als je ooit uit zou vinden dat je iets geweldigs hebt kunnen bereiken door een kans te benutten die je hebt laten liggen? Dergelijke scenario‘s wil ik zoveel mogelijk voorkomen, en om die reden ga ik uitdagingen vrijwel nooit uit de weg en komt het woord ‘opgeven‘ in principe niet in mijn woordenboek voor. Verder duurt het een tijdje alvorens ik mijn optimisme ergens over verlies, omdat ik me zelfs -om het even zo te noemen- in tijden van hel en verdoemenis blijf vastklampen aan alle positieve zaken die nog aanwezig zijn, ook al zijn ze nog zo klein in verhouding tot de negatieve zaken.

…pessimist als het moet…
Toch kan het weer bij mij ook radicaal omslaan. Op het moment dat ik bijvoorbeeld zie dat er dingen zijn die al heel lang niet in de haak zijn of keer op keer fout gaan, verandert het optimisme in een gitzwarte mengelmoes van scepticisme, sarcasme en cynisme – en wel op dezelfde fanatieke wijze waarop ik optimistisch kan zijn. Voorbeelden daarvan heb ik te over in de vorm van vele artikelen die ik onder meer over politiek heb geschreven. Wat dat onderwerp betreft, overheerst bij mij negativiteit omdat het in mijn ogen al jaren één grote politieke chaos is in Nederland waar maar geen einde aan lijkt te komen. Tel daarbij de loze beloften op die politici aan de lopende band maken, en dan kom je vanzelf tot de conclusie dat een flinke dosis cynisme eigenlijk niet meer dan terecht is. Wel laat ik mijn pessimisme vaak gepaard gaan met humor. Mocht je daar een goed voorbeeld van willen lezen, dan kan ik mijn artikel over Mark Rutte-Monopoly aanbevelen (zie: http://plazilla.com/nieuw-de-mark-rutte-versie-van-het-gezelschapsspel-monopoly).

Het kan zeker voorkomen dat dit etiket op mij van toepassing is.

…maar realist boven alles
Bij mij dienen positivisme en negativisme te leiden tot realisme. Ondanks dat ik optimistisch ben als het kan en pessimistisch ben als het moet, zie ik mijzelf dus boven alles als realist. Ik probeer mijn visies daarom zoveel mogelijk op feiten te baseren in plaats van op halfslachtigheden, speculaties en aannames. Daarmee tracht ik enerzijds teleurstellingen te voorkomen en anderzijds ervoor te zorgen dat ik geen dingen in het wilde weg roep. Van naïviteit ben ik geen fan, maar van overbodig pessimisme al evenmin. Als ik vooraf heel zeker weet dat iets echt niet mogelijk is, dan zal ik dat ook erkennen en daarnaar handelen. Zo ga ik bijvoorbeeld geen poging wagen om een einde te maken aan de moddergevechten tussen Tweede Kamerleden. Immers, ze kunnen niet zonder (dat bedoel ik dus, ik geef een voorbeeld dat met politiek te maken heeft, en automatisch steekt mijn cynisme de kop op). Aan de andere kant zijn de beruchte Nederlandse klagerijen die dag in, dag uit plaatsvinden iets waar ik niet aan meedoe. Klagen om maar te kunnen klagen heb ik een bloedhekel aan. Er is mijn inziens een wezenlijk verschil tussen klagen en muggenziften. Ik ben nog altijd niet over die zure graftak heen die liep te klagen over hoeveel moeite ze moest doen om een simpel liftknopje ingedrukt te houden, terwijl haar woning in het bejaardentehuis lux genoeg was om überhaupt een mini-liftje te hebben waarmee een kleine hoeveelheid traptreden omzeild kon worden...

Tot slot
Ik ben graag optimistisch en ik ga pessimisme niet uit de weg wanneer ik dat nodig acht, maar niet ten koste van de realiteit. Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat de realiteit niet altijd, maar wel vaak in grote mate kan worden beïnvloed zolang men maar de wil heeft om die invloed uit te oefenen. Oftewel: als iets je niet bevalt of als je iets wil veranderen, ga er dan achteraan om daar zelf iets aan te doen. Laat je daar niet van weerhouden door een pessimistische instelling, want je zal op die manier niets anders doen dan je eigen ruiten in te gooien. Het komt veel te regelmatig voor dat er veel meer binnen het vermogen van mensen ligt dan dat ze zich realiseren. En dat is heel, heel erg jammer, want zodoende ontnemen ze zichzelf meer dan eens een hoop levensvreugde.

Om voor de volledigheidnog even de vraag van deze zilla te beantwoorden: ja, ik ben zonder meer wel eens negatief, maar niet voordat ik geen redenen meer heb om positief te zijn jegens de realiteit.

 

“Het grootst mogelijke kan worden bereikt door in het meest onmogelijke te geloven.“

-Typisch_Ik-

 

< Vorige artikel: De Xead-Krant (Jaargang 1 - Nummer 36)

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De balans slaat bij jou in ieder geval weer door naar de juiste kant.
Pork geeft de DUIM.
DRIMPELS.
Super goed geschreven...(moet het nog wel eens nalezen). Sorry...
een heel mooi evenwicht. Optimisme .. pessimisme en toch realisme!
duim
Een duidelijk verhaal. Kort maar krachtig: helemaal eens!
Zeker een mooie balans!
Ja, mooi en helemaal waar....
Mooi en duidelijk en realistisch geschreven ..... .