x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Kerst 2008

Door Roxy gepubliceerd op Tuesday 25 December 20:12

Voor mij, in de bus richting Groningen, zat een meisje uit het raam te kijken. Haar blonde haar golfde over haar schouders en ze plukte afwezig aan haar onderlip. Af en toe zuchtte ze, alsof er een zware last op haar fragiele schouders drukte.

De bus stopte en een jongen stapte in. Zijn donkere krullen sprongen wild op en neer terwijl hij om zich heen keek naar nog een vrije plek. De plek naast het blonde meisje was nog vrij. ‘Mag ik naast je komen zitten?’ Vroeg hij. Zijn stem was aangenaam, een beetje zwaar, maar vriendelijk. Het meisje bleef afwezig uit het raam staren; ze hoorde hem niet, of wilde hem niet horen.
De jongen schraapte zijn keel. ‘Meisje..?’
Het meisje schrok op. ‘Oh, hè, sorry! Ja, ga zitten.’ In haar stem was een spoortje verdriet te horen, ook al deed ze haar best om vrolijk te klinken.
‘Ga je ook naar je ouders toe voor kerst?’ Vroeg de jongen. Hij had blijkbaar wel zin in een praatje, hoewel het meisje stug uit het raam bleef kijken. ‘Ja, ik ga naar mijn ouders.’
‘Gezellig.’ Dat ene woord bracht tranen in de ogen van het meisje. Ze probeerde ze weg te knipperen voor iemand het zou zien, maar ze waren mij niet ontgaan en datzelfde gold voor de jongen. Hij legde zijn hand op haar arm en zei: ‘Sorry, het was niet mij bedoeling om je van streek te maken. Ik ben ook veel te nieuwsgierig, ik moet me er niet mee bemoeien, sorry.’
‘Nee, nee, het is mijn schuld. Het is gewoon… Ik ben niet zo in de kerststemming, denk ik.’
De jongen keek haar bezorgd aan. ‘Wil je er iets over kwijt?’
Ik had verwacht dat het meisje haar hoofd zou schudden en weer uit het raam zou kijken. Het vertellen van je problemen is niet iets wat je gewoonlijk aan vreemden doet, laat staan in de bus. Maar haar problemen zaten het meisje zo hoog, dat ze dankbaar was voor de jongen zijn aanbod. ‘We hebben het thuis niet zo breed. Mijn vader is vorig jaar ontslagen en heeft nog steeds geen baan kunnen vinden. Mijn moeder draait veel nachtdiensten, maar we kunnen nog steeds maar moeilijk rondkomen. Mijn zusjes en broertje hebben dringend nieuwe schoenen nodig, maar het is zo duur allemaal…’ Het meisje haar stem brak, en ze wachtte even voor ze verder vertelde. ‘Voorgaande jaren hadden we altijd een prachtige boom en lekker eten. Nooit iets heel speciaals, maar we waren altijd met het hele gezin en we kookten altijd met z’n allen. Dit jaar is daar geen geld voor en daarom wordt kerstmis dit jaar een beetje genegeerd…’Het werd het meisje allemaal teveel en twee tranen rolden over haar wangen naar beneden. Ze veegde ze vluchtig weg, in de hoop dat de jongen ze niet had gezien. Tevergeefs. De jongen legde opnieuw zijn hand op haar arm. ‘Wij hebben altijd veel te veel eten. Ik ben alleen met mijn ouders. Mijn broer zit in Australië en mijn zusje zit in Amerika voor haar stage. Het is dit jaar zó stil bij ons thuis; waarom komen jij en je familie niet bij ons eten?’
‘Nee, ben je gek! Dat kan ik toch niet maken!’ Het meisje schudde verwoed haar hoofd: dat haar kerst verpest was, a la, maar het kerstfeest van een andere familie? Dat wilde zij niet op haar geweten hebben. ‘Kerst is iets dat je met je familie moet vieren, niet met wildvreemden.’
‘Ik bel m’n ouders, goed?’ Nog voor het meisje iets kon zeggen, had de jongen zijn moeder aan de lijn en binnen een minuut was het geregeld. ‘Ze vinden het heel leuk. Bel je nu jouw ouders?’ Het meisje keek de jongen verbaasd – verbijsterd – aan. Uiteindelijk nam ze haar telefoon en belde haar moeder. Het kostte iets meer tijd om haar ouders over te halen, maar uiteindelijk was het geregeld: twee families die elkaar niet kenden zouden die avond samen kerst vieren.

Iedere kerst denk ik terug aan deze busreis. Aan de barmhartigheid van de jongen en aan de dankbaarheid van het meisje. Voor mij is dit de ultieme kerstboodschap en ik hoop hier anderen mee te inspireren.  Niets geeft meer geluk dan de dankbaarheid van een ander.

Fijne kerst iedereen!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.