De artiest pas echt kennen nadat je hem live gezien hebt

Door Laurarosierse gepubliceerd op Sunday 02 December 11:49

Je kent zijn of haar muziek pas echt zodra je ze live gezien hebt. In dit geval heb ik het over Douwe Bob. Door een vriendin werd ik gewezen op het programma van Giel, de Beste Singer Songwriter van Nederland. "Er zit me toch een mooie jongen in, precies jouw leeftijd, die moet je echt opzoeken!" "Wat is zijn naam?" "Douwe Bob" 

Het begon met DBSSVN, elke aflevering bad ik dat Douwe Bob door zou gaan, ik kreeg kippenval van zijn liedjes en soms liep er zelfs een eenzame traan over mijn wang. Zijn liedjes kwamen recht uit zijn hart, ik kon ze tot mezelf relativeren en hij leek voor me te spreken. Zijn ogen zeiden dat hij bang was, maar zijn stem zei dat hij precies op zijn plek stond. Hij wist elke aflevering de jury te roeren, en het publiek, plus de kijkers. Hij won, ik ging door het dolle heen, ik wist niet waar ik het zoeken moest zo blij was ik. Dezelfde vriendin die me hem getipt had zei "Voeg hem toe op Facebook! Ik heb hem al als vriend!" "Da's een grapje zeker?" "Nee." Douwe Bob heeft je vriendschapsverzoek geaccepteerd. Er ging er weer een door het dolle heen. 

Als tiener van zeventien, ben je constant online, en zo kwam het dat ik zag dat Douwe Bob ook werkelijk zou performen, in mijn buurt! Vlakbij! "PAAAAAP, MAAAAAM, 1 DECEMBER GAAN WE NAAR ROTOWN WILLEN JULLIE EVEN KAARTJES BESTELLEN!?" Kwam ik naar boven stormen. Pa-figuur had allang in de gaten waar dit over ging, hield het programma van Rotown altijd strak in de gaten. Ik stuiterde over de zolder, wachtende tot de kaartverkoop zou starten. Ik was ervan overtuigd dat de kaarten net zo snel zouden vliegen als bij een Lady GaGa of Justin Bieber, ook al kun je die dus totaal niet met Douwe Bob vergelijken... Even door de duidelijkheid. "Ga even iets anders doen, ik zorg wel voor die kaartjes." Mijn pa werd gek van me, en dat was niet heel onlogisch. Ik stuiterde naar beneden en probeerde me even op huiswerk te concentreren. Kwam niets van terecht. "Ze zijn binnen." Vervolgens kwam er de rest van de dag weer niets van huiswerk terecht. "WHATEVEEEEER, FOREEEEEVEEEEEER, WE KEEP OUR HEADS UP HIIIIIIIGGGGHHH!"

Zaterdag 1 december. Met mijn ouders zit ik in Rotown, kriebels in mijn buik. Ik kijk op van het tafeltje, zijn rug aan. Hij staat voor mijn neus, in zijn mooie shirt, zijn mooie haar... Goeie kont ook, mag gezegd worden. Ik kan nu helemaal niet meer stoppen met stuiteren en knijp de arm van mijn moeder fijn. Het is zo fijn om nog jong te zijn, het is zo heerlijk om lekker te kunnen fangirlen zeker gezien de ongeschreven regel dat je verliefd mag zijn op beroemdheden, want daar maak je toch nooit kans bij. 

Rotown gaat open, een menigte jonge meiden en wat mannen die zijn meegesleept stormt het cafeetje in. Geluid, zo veel geluid om me heen! Na veel te veel foute liedjes die niemand wil horen via de radio, gaat eindelijk het licht uit en vervolgens komt the man himself het podium oplopen. Het publiek gaat uit zijn (haar) dak. Ik had veel van zijn liedjes geluisterd en gehoord, en via mijn computerscherm kwamen ze al aardig binnen, maar als hij dan daar voor je neus staat te zingen, met zijn gepijnigde blik, dat trekje om zijn mond alsof hij een hard stuk vlees probeert door te zagen en die wenkbrauwen die alle kanten opgaan, dan gaan de haren op mijn armen helemaal overeind staan. Ik keek hem aan, maakte misschien wat oogcontact en ging helemaal in hem op en zijn prachtige zuivere stem. De band ging los, het publiek en tussen mijn hypnoses door maakte ik wat mooit foto's. Ik had de beste avond van mijn leven.

Dit was een ode aan Douwe Bob Posthuma. Bedankt. 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk geschreven! :-)