Schrijfopdracht: dimensie

Door Ilonka gepubliceerd op Monday 20 January 20:07

Hoe zou mijn leven eruit zien in een andere dimensie? Vaak denk ik terug aan de splitsingen in mijn leven, zoals Stormerwout het noemt. Wat, als ik de andere weg ingeslagen was? Of hoe, als ik dat gedaan had? Zou er een manier bestaan om daar ooit achter te komen of blijft het bij denken en dromen?

Natuurlijk kan niemand terug in de tijd, alleen in zijn of haar gedachten. En dan ook alleen maar naar het werkelijk beleefde verleden. Verder bestaat dat alleen uit dromen, hopen, denken aan...

Ik ga terug naar het moment dat ik dacht ik ga meedoen met toneel, hier in het dorp. En samen met de andere spelers brengen we de mensen aan het lachen. Het eerste stuk waarin ik mee speelde was een komedie, ik was toen 16 jaar en blue als de nete. Ik mocht iemand kussen en daarna slaan, want natuurlijk liep er in het stuk een en ander mis. Na het optreden kwam het dochtertje van mijn tegenspeler naar me toe en vroeg waarom ik haar papa had geslagen? Ze keek me boos aan. Gelukkig stond de papa vlakbij en hij verklaarde haar dat het nep was, maar de klap was wel goed te horen geweest. (sorry Jan) Bij de repetities hebben we dat stukje niet al te vaak geoefend, want dan zou zijn wang er wel anders uitzien.

Met mijn 26 heb ik pas weer mee gedaan met een voorstelling en toen ik 29 was zou ik mee spelen in het kerststuk. Ik had een dikke buik en zou Maria zijn. Maar de baby wilde niet op het podium en ik was met regelmaat misselijk, zodat ik het toneel vaarwel moest zeggen. Ik ben dat jaar wel gaan kijken, met mijn dikke buik. 

Nu komt de splitsing: in plaats van een rustige, lieve moeder te gaan spelen, werd ik een speler voor groot publiek. Een opwarmertje voor verschillende theatervoorstellingen. Ik was nog nooit naar een sauweloptreden geweest (voor de noorderlingen onder ons, dat is een hoop gekwats en gewauwel door iemand die in een houten tonnetje staat, meestal voor carnaval of toch rond die tijd) maar in mijn dromen ging ik altijd sauwelen en wauwelen en ik maakte filmpjes à la Tommy Cooper en Louis de Funès en Monty Phython. Ik ga over naar de toekomst.

Ik praat mijn eigen theaterstuk aaneen op een manier waar Toon Hermans van kan dromen. In mijn boek staat vast wel een gedicht wat ik uit die andere dimensie even kan plukken en hier kan plaatsen. (daar stond niets van in de regels Stormerwout) dus hier volgen wat teksten uit mijn gedichtenbundel.

Idool

 

Op de lagere school

Had ik een idool

Twee klassen hoger

Zat ie

 

Oog voor mij

Had ie

Nie

 

In het middelbaar

Het is vast niet raar

Een nieuw idool

Kruist mijn pad

 

O zo leuk

Wat een schat

Eén klas hoger

Zat hij

 

Soms een knipoog

Voor mij

 

En alle andere

Verliefde bakvissen

 

Zijn lesrooster

Zat in mijn agenda

Ik liep expres

Langs de lokalen

Waar hij moest zijn

 

En kwam dan

Zelf te laat

Bij biologie, natuurkunde, wiskunde

Bij nederlands, engels en frans

Alhoewel dat laatste niet zo erg was

 

Hij zat later bij me in de klas

Ik helemaal in mijn nopjes

Met carnaval, schoolfeest

Heb ik hem toch mooi een kus gegeven

 

En al duurde het maar even

Ik was toen

Zijn idool

 

Bakvis

Op school

En deze is misschien ook wel een om voor te dragen?

Vetbol

 

Ken je dat nog

Een vetbol

 

Tegenwoordig hangen die hier

In de boom

 

Vroeger

In het wilde westen ook

Maar dan aan een dik touw

En die vetbol had dan hoogstwaarschijnlijk

Iets mispeutert

 

Ook al zie je in de films

De cowboys en zo

Dikwijls zitten bij de barbier

 

Ze worden daar ingezeept

En geschoren

 

Maar

 

Zie jij ooit

Dat die vetbol

Wordt gewassen

 

Niemand reageert op de vetbol, de zaal krijg ik niet aan het lachen. Ik wauwel en kwats, draai voor een woordspeling mijn hand niet om. Maar de zaal is stug vandaag, ik loop richting de coulissen en struikel. Iedereen lacht! GODVERDOMME ik heb me serieus pijn gedaan. Mijn knie wordt onmiddellijk dik en ik strompel terug naar het midden van het podium.

"Hier hebben jullie wel lol om hè?" roep ik de menigte toe en ik laat mijn gezwollen knie zien. De mensen klappen en lachen nog harder. "Hoe doet ze dat?" hoor ik iemand vragen op de voorste rijen. Ik buig me naar voren om te kijken wie daar zit. De lampen zijn te fel om zomaar het publiek te zien. Mocht je ooit op een podium staan of gestaan hebben dan weet je wel waarover ik praat. Je ziet het publiek helemaal niet, dat hebben ze gedaan, zodat de theater-lui niet zenuwachtig zouden worden.

Maar terwijl ik voorover buig, zak ik door mijn knie. Nee, niet die ik al bezeerd heb, maar wel mijn 'goede' knie. De tweede knie kleurt rood, naast mijn dikke, gezwollen, blauwe knie. Het is geen gezicht, maar ja, het heet dan ook een knie. Met knikkende knieën probeer ik er nog een geintje uit te persen, maar er komt alleen gekreun uit mijn mond. De zaal ligt totaal plat. Een overweldigend applaus volgt en meerder mensen gaan staan, sommigen zelfs op hun stoel. Als ik strompelend naar de zijkant van het toneel ... strompel, davert het publiek en scandeert dat ze meer willen.

F*** you, dit podium zal ik niet meer betreden. Ik kijk wel uit, denk ik terwijl ik naar de kleedkamer hobbel. Een half uur later sta ik gedoucht aan de bar van het theater. Mijn knieën zijn een beetje bekomen en een koud biertje helpt...denk ik.

Een mooie kerel komt naar me toe. Wauw, dit kan ik wel gebruiken. Donkere haren, gespierde armen, die mag me deze nacht verwarmen. Ik krijg het warm, zeg maar heet...deze laat ik niet ontsnappen. Hij steekt zijn hand uit en vraagt of alles wel in orde is met me? Ik zeg van niet, natuurlijk. Hij biedt me een drankje aan en vraagt of we even ergens kunnen babbelen. Ik loop met hem naar een tafeltje in de hoek van de ruimte. We nemen plaats op de ronde bank en hij komt dicht tegen me aanzitten. Hij streelt mijn haar naar achter en fluistert in mijn oor wat hij allemaal wil doen met mij. Mijn hoofd kleurt, als een biet zo rood. Ik voel zijn tong langs mijn oor naar mijn nek glijden...wat gaat hij doen? Zijn hand verdwijnt onder tafel, hij aait zacht over mijn bovenbeen. Ik voel een kriebel door mijn buik. En niet alleen daar. Topjes springen links en rechts in paraatheid. Ik ga een beurt krijgen vanavond! YES. 

Gefluister tegen mijn oor en wang, een likje langs mijn hals, hartkloppingen en een warm verlangen naar meer...

GODVERDOMME NIET MIJN KNIE VASTPAKKEN!!!

En weg is het moment, ik zit weer thuis achter mijn pc, een stukje te schrijven over een andere dimensie. Ik zou zo graag eens wauwelen en kwatsen, een stomme film maken met gestruikel en gedoe. 

Wie weet...misschien in een nieuwe tijd? Andere dimensie? Nieuw leven? Of heel gewoon vannacht in mijn dromen, omdat ik dit nu geschreven heb? Bedankt hè Stormerwout. Het is weer eens wat anders als jank-verhalen haha...

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, soms is het voorspel al spannend nietwaar? De humor van dit ontwaken uit een droom was hilarisch!
Haha! Heerlijk! Volgens mij zit je al weer beter in je vel dan van't weekend ;-)
Ik heb genoten van je verhaal. Precies wat de opdracht inhoudt. Ergens maak je de splitsing en dan... krijgt fantasie even vrij spel. ..
Dit is gewoon een heerlijke opdracht! Ik wil meer...maar dat was wel duidelijk, denk ik.
Gelukkig ook nog normale stukken met enige diepgang, mijn dank!
Graag gedaan Jack, ik ben voor normale stukken. Geen onzin en zeker geen verkiezingen. Geen big brother of utopia, geen lokkers voor groot, "stom" publiek. Maar wel echte schrijvers die proberen aan de kost te komen en nadenken over zinnige zaken.
Ik zat ook te dollen hoor, ik zelf mag die humor best wel! (af en toe) Maar bewonder je ook hoor!
Een geweldige uitvoering van de opdracht hè Jack? Ben benieuwd wat jij er van zult maken. Tzt zal ik ook zeker de tijd vinden om mijn bijdrage te leveren ;-)
Niet boos worden...maar neem geen nieuwe Zillas meer aan, kom er gewoon niet door. En als ik zelf iets wil plaatsen moet ik steeds langer scrollen Wieb! Sorry man!