Loop even met me door het park

Door Stormerwout gepubliceerd op Saturday 04 January 12:53

Loop even met me door het park

Je kent hem wel, die oude man, gekleed in een oude versleten jas. Hij zat daar en jij deed of hij er niet was. Op dat bankje in het park, hangend over de rand van de vuilnis bak. Hij zocht naar iets bruikbaars voor in zijn volle winkelkar. Jij vond hem vies, een alcoholist, een drugsverslaafde. En hij, ja hij, hij moest wel in zichzelf praten. Niemand luistert immers nog naar hem. Wat hij meemaakte was net iets te veel geweest. Zijn eigenwaarde raakte in verval en hij besloot te kiezen voor de straat. Nu praat hij in zichzelf over hoe goed hij het heeft gehad. Nu is hij dakloos en houdt zich enkel warm met de herinnering over vroeger.

Toen, ja vroeger, had hij ook een huis, een gezin, twee honden en een flinke auto voor de deur staan. Precies, zo’n auto waar jij nu in stapt. Je kijkt schichtig om je heen of je wat van de man kunt bespeuren, of hij je aan gaat vallen voor dat pakje sigaretten in je jaszak. Of nog erger, de inhoud van je veel te dikke portemonnee. Nee, er gebeurt niets, helemaal niets. De man zit nog lekker op zijn bankje in het park, in zichzelf te praten over hoe het vroeger is geweest. Rij jij maar lekker verder, ongemakkelijk met je spekzolen manoeuvrerend over je pedalen. Laat maar brullen die zware motor om indruk te maken op de gewone mens om je heen.

Voor je het weet steekt dat koppel over daar. Ze lopen hand in hand op weg naar school om hun dochtertje op te halen. Tien jaar later kom jij dat dochtertje weer tegen, net zeventien, haar ouders nooit meer gezien. Nu zit jij op dat bankje, te mijmeren over vroeger. De vuilnisbak heb je net doorzocht, op zoek naar iets bruikbaars. Minachtend loopt een man voorbij, strak in pak, kijkt schichtig om zich heen. Hij steekt nog eens een dikke sigaar op en blaast de rook in je gezicht als hij voorbij loopt. Alsof jij dat lekker moet vinden en jaloers kunt zijn op de rijkdom die deze man heeft verworven.

Je praat in jezelf over hoe het is geweest. Het leven met je vrouw, je kinderen, hoe ze jou verliet toen je over de verwerking van emotie heen walste na dat gruwelijke ongeluk. Niemand hoort je. Ook niet hoe je het had kunnen voorkomen. Je had kunnen luisteren. Mompelend sta je op. Je ziet de man met zijn sigaar naast een veel te dikke auto staan. Argeloos trapt hij zijn sigaar uit op de grond. De helft van de waarde van je weekgeld ligt op straat omdat hij er genoeg kan kopen. Zelfzuchtig bekijkt de man zich in de buitenspiegel van de auto. Hij kijkt om zich heen en ziet jou op hem af strompelen, mompelend, mijmerend over vroeger.

Met grote ogen kijkt de man je aan. Hij laat je dichterbij komen en geeft je een ongenadige schop in je buik. De pijn in je buik weerhoudt je er van om te kunnen ademen, laat staan te zeggen wat je wilde zeggen. Je valt neer op de grond en ziet hoe de man weg scheurt in zijn veel te dikke auto. Vlak voor je buiten bewustzijn raakt zie je nog net dat koppeltje de overkant van de straat bereiken…

En dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad
en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien
(Guus Meeuwis)      dat het met jou zo slecht niet gaat

 

 

 

Sjoerd de Jong

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Guus en jij kunnen samen wel een duo beginnen. Hij zingt en jij verteld. TOP gedaan! :)
Dit liedje heb ik veel geluisterd
Prachtig, helaas de harde waarheid!
Erg mooi geschreven,
Een top artikel!
Heel mooi !
Zo Sjoerd je weet me weer te pakken. Mijn ogen wellen op, maar iets weerhoud me om de tranen te laten vloeien...ik zie mezelf, werkeloos (al een jaar) knokkend tegen de maatschappij, de papierwinkel, mijn lichamelijke pijn draag ik elke dag onder mijn arm, waar gaat het heen? Ik heb bijna niets meer, maar ik zou zo graag alle mensen die op het bankje zitten in het park onderdak verschaffen. Willen geven omdat zij het nog harder nodig hebben dan ik...tot ik zelfs op dat bankje eindig. Dan weet ik dat ik tenminste iets goeds gedaan heb voor iemand die het nog net dat tikkeltje harder nodig heeft.
Heel mooi geschreven!
Erg mooi. die tekst heeft Guus Meeuwis die vertaald van The Streets of Londen? (So, how can you tell me, you're lonely.
And say for you that the sun don't shine.
Let me take you by the hand and lead you through the streets of London.
I'll show you something, to make you change your mind.)