Uitnodiging van Stormerwout

Door Wasbeer gepubliceerd op Sunday 05 January 15:40

b7f4608f500565aae55f18e85c714ee2.jpg

Een uitnodiging tot het delen van een Zilla, niet zozeer bedoeld om er iets aan toe te voegen, maar meer om een kijkje te gunnen in de mensen achter de aliassen. Hoe zeer we ook geboeid kunnen worden door het schrijfwerk op allerlei niveau's, is er ook die menselijke behoefte om iets meer te weten te komen over die 'ander'. Soms met negatieve bedoelingen en ter bevestiging van de eigen status ( de nieuwe auto van de buurman is toch van een goedkoop merk) maar vaker positief. De mens is toch een sociaal dier en wil graag een gezellige omgeving creëren gevuld met soortgenoten, waarbij hij zich op zijn gemak kan voelen. Dat hoeven echt niet allemaal gelijkgezinden te zijn, dan blijft er immers weinig gespreksstof over. En communiceren, willen we allemaal, maar het liefst hebben we wel een vertrouwd gevoel bij hen die we vrienden willen noemen, ook als dat vooral virtueel is. Deze Zilla biedt de mogelijkheid om wat meer te weten te komen over een aantal frequente schrijvers hier, waardoor het wellicht eenvoudiger is om met hen in de toekomst te 'praten'

da25711685847db5d4128e7dfca17dbc.jpg

Om toch aan de 'opdracht' van deze Zilla te voldoen: ben ik de regisseur over mijn loopbaan geweest en heb ik de droombaan gevonden, die ik heb nagestreefd? Het antwoord zal in beide gevallen nee moeten zijn, hoewel ik niet met ontevredenheid terugkijk. Terugkijken kan inmiddels, hoewel de loopbaan nog niet is beëindigd, is het niet meer aannemelijk dat er zich nog zaken zullen voordoen, die vermeldenswaardig zullen zijn in het 'totaalplaatje' . De regie over mijn loopbaan heb ik zeker niet zelf gevoerd. De twee belangrijkste gebeurtenissen waren vooral het gevolg van toevalligheden. Eerst het vrijwillig wisselen van baan, toen een ex-collega een keer kwam vertellen over het veel groenere gras bij de 'buren'. Misschien zou ik dat anders ook later hebben gedaan, maar veel in een mensenleven is ongewis. Het tweede was de kans om het bedrijf waar ik toen werkte over te nemen ( met een collega) en zelfstandig ondernemer te worden. Toeval, omdat de gedroomde opvolger plotseling het roer volledig omgooide en er ineens behoefte was aan een andere oplossing. Een kwestie van op het juiste moment op de juiste plaats zijn en geen bewuste opbouw of zelfs een stiekeme wens. Een droombaan is het ook nooit geweest, wel iets dat ik met plezier heb gedaan en nog steeds doe. Daarbij heb ik ook veel mensen ontmoet, die beroepen uitoefenden die veel interessanter en zinvoller leken en de jaloersheid is er ook wel geweest.

 

021fd036f5bcd8fcc824eb6be3925d78.jpg

De tijden zijn inmiddels weer wat somberder en een baan is geen vanzelfsprekendheid meer in deze tijd. Het regie voeren over de eigen loopbaan zal dus ook wel minder mogelijk zijn, laat staan het vinden van ene droombaan. Daarom kijk ik wel eens verbaasd naar discussieprogramma's over het onderwerp arbeidsmarkt. Dan zie ik een jonge afgestudeerde zitten met een opleiding in een vak dat in de gouden jaren nog populair was, maar momenteel niet meer wordt gevraagd. 'Te hoog opgeleid voor iets anders', betoogt ze dan 'en eigenlijk is het voor de samenleving toch veel beter dat iedereen zijn 'ding' kan doen, dat levert meer gemotiveerde werkers op. Het is de taak van de overheid om daar voor te zorgen'. Dan vraag ik me weer af in hoeverre zij beseft dat de meeste banen in onze samenleving toch saai, vies en slecht betaald zijn, waar moeten de mensen vandaan komen, die dit als hun 'ding' beschouwen? Vast niet van haar universiteit.

cb4225ac46d02aba2a6ebd67ea1ad1f5.jpg

Toen onze kinderen een paar jaar geleden aan hun loopbaan begonnen, waren ze er niet alleen van overtuigd dat ze daarover de regie zouden gaan voeren, maar ook dat de wereld de komende 30 /40 jaar aan hen zou toebehoren. Goed opgeleid, ambitieus en overtuigd dat het ook wel beter, lees op hun manier, zou kunnen. Inmiddels zijn zij ook aan het beseffen dat de realiteit vaak de dromen verstoort. Ze hebben beide een baan, beslist niet de droombaan, en moeten nu knokken om die te behouden. Promoties zitten er niet in en de mogelijkheid om echt hun 'ding' te doen, wordt beperkt door de regelgeving in het bedrijf en de noodzaak om eerst geld te verdienen en dan pas het bedrijf en de wereld te verbeteren. Dat levert veel teleurstelling en frustraties op en de 'oudjes' kunnen daarbij niet helpen. De wijze woorden, dat er vroeger ook deze periodes zijn geweest, hebben geen nut. Nu is tenslotte alles anders en de ouderen kennen echt niet de stress die het moderne leven met zich meebrengt. Vroeger was geluk toch heel gewoon en we laten ze dan maar in die waan. In afwachting van het eventuele moment in de verre toekomst dat hun kinderen het zelfde verwijt zullen maken.

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is een gouwe ouwe.
Een prachtige zilla van een jaar geleden.
Een van de mooiste vind ik zelf. ( ik heb hem weer even teruggelezen:) ) .
Mooi weergegeven, jouw eigen regiseur zijn. Ook mooi beschreven van je kinderen, de teleurstelling, maar ouders achter zich hebbend, die hen waarderen en dit laten blijken.
Jammer dat ik een aantal namen al niet meer terugzie hier. Maar de tijd houdt niemand tegen...
Ja, het is heel jammer als je bepaalde mensen ineens niet meer terug ziet.
Eén persoon mis ik heel erg, al was hij er laatst wel heel even, maar toen was ik aan het werk, dus niet echt kunnen reageren.
Ik heb laatst een artikel geschreven van Plazilla is net als het leven en zo ervaar ik het echt. Alleen alles is dan meer in het klein.
Het is een hele fijne site.
Mooi verhaal.....volgens mij heb je we degelijk keuzes gemaakt.
Mooi verhaal.....volgens mij heb je we degelijk keuzes gemaakt.
En toch lees ik hier een regisseur die zelf een aantal keuzes maakte om een baan in lijnen te laten lopen. Volgens mij hoef je niet eens je droombaan de verwezenlijken, want wanneer je achter datgene staat wat je doet, doe je het goed.
Bijvoorbeeld ik nu. Ik heb een baan, geen droombaan, maar wel werk waar ik goed in ben en genoeg mee verdien om mijn gezin te onderhouden. De basis van mijn geluk, dat ik in mijn eerste artikel ooit hier beschreef, is nog steeds mijn gezin. Vanuit die motivatie blijf ik regisseur van mijn loopbaan. Kan ik niet meer doen voor mijn gezin wat ik kon, zal ik de regie opnieuw nemen en verder moeten kijken.
Volgens mij doe jij niet anders. Je neemt volledig de regie, maakt je eigen keuzes, zelfs nu als eigen baas en bent in staat dat te blijven doen.
Mooie uitvoering van deze opdracht en leuk dat je jezelf hebt verdiept ;-)
Het was ook interessant om een aantal artikelen te lezen.