All Hallows Eve: Kamatayan! Halloween

Door Stormerwout gepubliceerd op Monday 22 October 15:50

All Hallows Eve: Kamatayan! Halloween

Nog 14 nachten te gaan, voor het grootste feest voor Kamatayan. Voor het eerst sliep ze in rust. Wat brengt de dag? Wat brengt een nieuwe nacht?

Voor het begin van dit verhaal: klik hier
 

84bf1b8dafa5ebdd8cda7289f5f81dec_1350913

De volgende ochtend werd Kamatayan wakker. Ze moest gaan werken, zoals gewoonlijk. Ze stond op en voelde zich zoals ze zich nog nooit had gevoel. “Een nieuwe dag! Heerlijk! Fijn om weer wakker te zijn!”, dacht ze bij zichzelf. Haar eenzame bestaan had haar voor het eerst iets opgeleverd waar ze al lang van droomde. De nacht, waarin ze voor het eerst had gemoord, was voorbij. Ze trok haar badjas aan en liep haar slaapkamer uit. De glimlach op haar gezicht verscheen toen ze de woonkamer in liep. Ze zag op de vensterbank haar eerste trofee liggen, een basaltkei. Ze liep er naar toe en keek aandachtig naar de vorm van de steen. Zo natuurlijk en onvoorspelbaar was deze steen gevormd. Uitgehouwen uit een rots, besmeurd met bloed van de voorbije nacht. Het bloed was helemaal opgedroogd en leek nu bruin van kleur. Ze pakte de steen vast en liet even haar gedachten afdwalen naar wat ze vannacht had beleefd.

2c8c2ccc16e3218ea6c40979e22811f4aG9ycm9y
 

Onder de douche verwende ze zich even met een heerlijke warme straal water. De warmte die ze vanbinnen voelde, werd sterker door de warmte van de douche. Toen ze even later zich had afgedroogd en aangekleed besloot ze zich zelfs op te maken. De meest donkere kleuren vroegen haar aandacht. Ze voelde zich heerlijk duister en slecht. Ze kon eindelijk haar duistere kant loslaten. Eindelijk kon ze doen waar ze goed in bleek te zijn, moorden! Met dit gevoel stapte ze de voordeur van haar woning uit. Ze liep over de straten van Grave. Ze bedacht zich hoe deze naam was ontstaan. Ze wist dat dit van “graven” of “gracht” was verbasterd. Zelf geloofde ze liever dat het uit de Engelse taal, letterlijk “Grave”, stamde. Een graf was Grave geworden voor vele soldaten in het verleden. Een graf was Grave nu geworden door het eerste slachtoffer van Kamatayan. Zij was verantwoordelijk voor deze lugubere daad.

29c28fd82f4abc365ba630f687663082aG9ycm9y
Ze vervolgde haar weg langs het Arsenaal, dat één van de overblijfselen is van de vestingwerken van Grave. In de 13de eeuw stond hier nog een kasteel, wat Kamatayan nog meer tot de verbeelding sprak. Ze wist dat dit kasteel werd gesloopt om vervolgens plaats te maken voor het Arsenaal. Haar gedachten gingen verder naar de geschiedenis van dit gebouw. Er had ook een rijkspsychiatrische instelling gehuisd en later een gevangenis en zelfs een jeugdgevangenis. Wat had hier allemaal plaatsgevonden? Moordenaars, geweldplegers, heksen en ketters hadden misschien wel gezeten hier! Nu stond het gebouw compleet leeg. Geesten van doden dwalen er rond. Een spookhuis was het geworden, en stijlvol spookhuis.

dcc43a45d565d710b25c4a9c7deb6eb0aG9ycm9y
Op haar werk aangekomen hoorde ze het onderwerp van gesprek overal: “Er is vannacht een man vermoord in de straten van Grave! De politie is bezig met een sporenonderzoek. Ze gaan vanavond een passantenonderzoek doen! Hopen dat ze die vreselijke moordenaar kunnen pakken!” Kamatayan schrok van deze berichten. Ze probeerde te negeren wat er gezegd werd en liep onopvallend, zoals men van haar gewend was, naar haar werkstek, de groenteafdeling. Onderweg kwam ze langs het vak met tijdschriften en kranten. Overal in de kranten stond het nieuws: “Man vermoord in Grave. Vreselijke moord op man in Grave. Moordenaar wordt gezocht. Waarom moest deze man om het leven komen?” De krantenkoppen schoten door het hoofd van Kamatayan. Kort kreeg ze een besef van wat ze gedaan had. In gedachten verzonken liep ze de koeling in en begon aan haar werk. Ze moest watermeloen snijden en pakte een groot mes. Blind van woede sneed ze de watermeloen ineens door. Langzaam ontstond een slechte glimlach op haar gezicht. “Wat is het fijn om kwaad te zijn!”, dacht ze.

e99da26bc2cdd661fa03bb6461cff367aG9ycm9y
Ze stelde zich voor hoe het zou zijn om iemand met een mes om het leven te brengen. Ze stelde zich voor hoe het zou voelen om met een mes door het vlees van iemand zijn keel zou voelen tijdens het doorsnijden. Ze genoot van dit moment en vergat even de werkelijkheid die zich buiten afspeelde. Ze wilde ook echt even niet stilstaan bij het feit dat ze zomaar een onschuldige man om het leven had geholpen, in een opwelling! Toch was er weer een moment dat ze terug de winkel in moest gaan. Ze moest groenten en fruit aanvullen. De telefoon in de koeling ging. “Ze hebben me door! Ze weten het!”, dacht ze. “Hallo?”, sprak ze aarzelend toen ze de telefoon op pakte. “He Kamatayan, zou jij even wat bananen willen afwegen?”, zei de caissière aan de andere kant van de lijn. “Ik kom er aan!”, zei Kamatayan zo natuurlijk mogelijk. Even later liep ze dan ook door de winkel. Ze voelde zich bekeken. Gevoelens van schaamte en trots waren constant in gevecht met elkaar.

a2e0d76de73c4e7cc4772b3ea7f764cfaG9ycm9y
Niemand merkte gelukkig wat er in haar om ging. De caissière keek haar vriendelijk aan en zei: “Ik had je nog niet gezien vandaag! Hoe is het?” “Goed hoor. Ik ga snel wegen!”, zei Kamatayan met een bescheiden glimlach. “Wat heb ik een hekel aan dit soort mensen. Waarom doen ze toch zo aardig? Ik heb daar helemaal geen zin in.”, dacht ze. Gehoorzaam woog ze de bananen af en dacht even aan hoe ze de caissière haar keel door zou snijden, met het mes waar ze zojuist de watermeloen had gesneden. Van binnen maakte dit haar gelukkiger dan al dat overdreven vriendelijke gedoe. Toen ze terug liep naar de caissière keek ze zelfs vriendelijk met de gedachte: “Jij komt nog wel aan de beurt!”


Wat een vreselijk donkere gedachtes had Kamatayan! Ze kon dit niet blijven verbloemen. Eens zou het fout moeten gaan! De smaak van haar eerste keer toeslaan bleef achter en smaakte naar meer! Toch besefte ze zich dat ze zich even gedeisd moest houden. Ze wilde niet zo gemakkelijk gesnapt worden door de politie. Ze zouden haar in de gaten houden als ze deze nacht weer langs de oude kade van Grave zou lopen. Dat was de plaats delict. Daar zouden ze haar gaan zoeken. Het enige dat haar vertrouwen gaf, was dat ze niet wisten dat juist zij degene was geweest die voor deze ophef had gezorgd.
 

Voor het vervolg klik hier

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed hoor!
Brrrr behoorlijk haloweenerig...... Duim
Heel spannend en geheimzinnig. Prachtig geschreven.
Geweldig spannend geschreven.. Ik word haast bang dat dit uit jouw brein is ontsproten... ;) Hier heb je duidelijk ook al talent voor. Heel goed neergezet!
Lekker spannend hier, ga zo naar de Plus......meloenen kopen! D
@madje Wees niet bang. Ik ben vredelievend. Kamatayan is wredelievend. Slechts een lettertje verschil maar heel belangrijk