Samenleven met een borderliner

Door Stormerwout gepubliceerd op Tuesday 16 April 21:38

Samenleven met een borderliner

Onlangs werd ik door een organisatie van ervaringsdeskundigen gevraagd om een beschrijving te geven van thema’s en boodschappen  die ik belangrijk vind in mijn ervaringsverhaal. Dit was puur uit nieuwsgierigheid van deze organisatie. Ik vind het zinvol dit te delen hier, daar dit de plaats is waar dit verhaal ooit is ontstaan. Ik noem op een gegeven moment de omschrijving ‘blog’ en daarmee bedoel ik natuurlijk het aloude Xead, nu Plazilla. Zonder de invloed van lezers en deze site zou ik nooit zo mijn verhaal hebben kunnen vertellen zoals ik dat nu doe. Het boek is zelfs al 500 maal naar lezers gegaan en dat is een bijzonder aantal voor een boek dat in eigen beheer is geschreven!

Ervaringsverhalen zijn uniek en beschrijven dan ook op een unieke manier wat een persoon heeft meegemaakt. Niemand kan dit evenaren en niemand kan dit uit zijn duim zuigen, tenminste niet met zoveel gevoel en inleving als dat een ervaringsdeskundige dat kan. Een autobiografisch verhaal is dan ook elke keer een unieke ervaring van een persoon, in zijn of haar eigen woorden en in zijn of haar eigen beleving.

Mocht je geen flauw idee hebben over welk boek ik praat, klik dan op onderstaande afbeelding en deze brengt je naar mijn website.

Als antwoord op de vraag naar wat ik als auteur belangrijk vind aan thema’s en boodschappen die ik heb beschreven in mijn ervaringsverhaal begin ik graag met de motivatie achter het verhaal.

Na een rouwperiode en vele rechtszaken over de scheiding, inboedelverdeling en omgang met onze dochter was ik uitgeput. Daarbij was de laatste zelfs uitgebreid met een raadsonderzoek. De uitputting veroorzaakte een burn-out en gaf lichamelijke klachten zoals overgeven en hoofdpijnen, slapeloosheid. Na therapie gevolgd te hebben bij een fysiotherapeut, welke mij voornamelijk opnieuw de buikademhaling aan leerde, kwam een rustperiode. Op zijn advies heb ik na een aantal maanden teruggekeken naar deze periode en is het schrijven begonnen. Een deel van mijn verhaal had ik al opgeschreven in de vorm van een dagboek, dat ik schreef in de periode dat mijn ex-vrouw wilde gaan scheiden. Het enige wat ik nog hoefde toe te voegen was de complete aanloop naar het dagboek en de afloop tot aan de climax van het verhaal.

Als persoon ben ik van mening dat elke situatie ontstaat doordat je zelf een aandeel hebt. Ergens maak je zelf een keuze om iets te doen of juist iets niet te doen. Het schrijven van mijn boek is voortgevloeid uit het schriftelijk uiten van mijn emoties naar aanleiding van de crisis die ik heb doorstaan na de breuk met mijn ex-partner. Door samen te leven met een partner die leed aan een borderline-persoonlijkheidsstoornis ben ik in de aloude valkuil gestapt door mezelf weg te cijferen en uiteindelijk geen regie meer te hebben op mijn eigen leven. In het begin van een relatie ben je al snel geneigd wat van jezelf te geven om compromissen te sluiten tussen twee totaal verschillende ego’s. Wanneer blijkt dat jij steeds de persoon moet zijn die water bij de wijn doet, hoor je eigenlijk van nature je grens aan te geven. Door dat te doen wekte ik destijds verdriet op bij haar, waar ik geen antwoord op wist en waardoor ik snel over mijn grenzen heen liet lopen.  

Ik vroeg me tijdens het schrijven dan ook af wanneer het besef is gekomen dat ik mezelf vergat te zijn. Was er ergens een moment waar ik mijn eigen keuzes kon maken of had ik al die vrijheid, maar durfde ik niet doordat de uiteindelijke keuze te grote gevolgen kon hebben voor mij of mijn kind? Door in eerste instantie te schrijven op een blog rees de vraag vanuit lezers dat ze geïnteresseerd waren in hoe het moet zijn geweest om met zo iemand samen te leven. De hamvragen tijdens mijn leven met haar waren dan ook: Hoe ga ik met de situatie om? Hoe houd ik het hanteerbaar? Doe je dit langere tijd dan komt het moment dat je jezelf af gaat vragen: waar is het punt geweest dat ik mijzelf verloren ben? En kom je voor de keuze te staan: ga ik hier mee verder of kies ik voor mijn eigen leven?

De grootste boodschap die ik als auteur heb willen verwerken is het inzicht in mijn aandeel, zelfreflectie dus. Daarnaast is het een naslagwerk voor ervaringen die soms ook zeker positief zijn geweest. Het is een beschrijving van ruim zeven jaren van mijn leven die ik deelde met een vrouw die borderline had.

www.sjoerdjong.nl

 


 

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Samenleven met een persoon die een psychiatrische stoornis heeft is een bijna onmogelijke opgave. Je kunt jezelf dan niet meer ontplooien en bent alleen aan het overleven. Compliment en dank dat je je ervaringen wilt delen. Dit geeft anderen moed
Het is goed dat je dit boek geschreven hebt. Velen zullen er herkenning en moed in vinden.
Je hebt een zware periode in jouw leven overwonnen, nu is het op naar de zon.
Groetjes
Ik heb het boek gelezen....een aanrader voor een ieder die niet weet wat borderline is. Door het boek kom je daar stap voor stap achter.
Mijn leven met een borderliner heeft mij tot nu toe zover gebracht dat ik nu zelfs na twee jaar nog niet aan een andere man zou kunnen denken zonder dat mij de kippenvel over de rug heen loopt.
Het heeft in mijzelf veel gebracht, maar heeft ook enorm veel kapot gemaakt, en die balans terug te vinden heb ik tot heden toe nog steeds moeite mee....
Misschien moet ik ooit eens jou boek gaan lezen :-)
Heftig zeg.... maar je gaat er goed mee om..
Je hebt het knap een plaats kunnen geven.
Ik heb geluk eigenlijk, ik moet momenteel samenleven met een bordercollie! ;) Das heel andere koek!
Zelfreflectie is open naar jezelf durven kijken en je aandeel erkennen. Diep respect voor jou Stormerwout en een duim :)
Fijn dat je noemt dat er ook positieve ervaringen waren.