Ik leefde samen met een borderliner: hoofdstuk 11

Door Stormerwout gepubliceerd op Wednesday 12 December 11:03

Het straatfeest en het organiseren er van. Daar is het langslepende einde allemaal begonnen. Ik hoop dat het jullie weer boeit zoals alle andere hoofdstukken. Ik krijg steeds meer lezers, erg leuk. Komende week ga ik rond de tafel met een uitgever voor 't eerst. Een deel van het manuscript zal ik moeten herschrijven verwacht ik, maar de kans is groot dat het een heus boek gaat worden. Ik hou jullie op de hoogte. Hier het vervolg...

Het straatfeest.
Ja daar is het allemaal begonnen, of geëindigd zou je misschien beter kunnen zeggen. Als ik achteraf daar over na denk is het nooit meer hetzelfde geworden na het straatfeest. Maaike dronk veel die avond. Ook ikzelf had er aardig wat ingegoten, maar zoals gewoonlijk nooit genoeg om de weg kwijt te raken. Er lag nog een kind op bed lag en ik moest deze verantwoordelijkheid wel nemen. Maaike zelf liet zich immers helemaal gaan op zo’n avond. Ik maakte wel lol, maar dan met de babyfoon aan mijn broeksriem. Zo stond ik samen met een buurman te zingen aan de karaoke met de babyfoon in mijn hand, erg komisch. Op een gegeven moment was het straatfeest toch echt afgelopen en gingen er steeds meer mensen naar huis. De buurvrouw waar de stroom vandaan kwam trok de stekker er uit en nu was het wel welletjes geweest. Maaike niet gezien natuurlijk, die wilde nog op stap gaan! Ik sprak haar aan op haar verantwoordelijkheid. Een buurman en ook de buurman Henk wilden hier ook in mee gaan, maar schijnbaar had ik op dat moment genoeg overwicht en een aantal partners met me mee die het er niet mee eens waren. Dan maar ergens in huis gaan borrelen. En dat hebben we ook gedaan. Henk ging ook mee, en je voelt het al aan, deze man krijgt zelfs een eigen naam in dit verhaal, hij kreeg aandacht van Maaike die ik nog niet door had op dat moment. Ze kliekten samen en ik vond dat allemaal onschuldig en het zag er vriendschappelijk uit. Hij was degene die in scheiding lag met zijn vrouw, bleek een paar weken later, omdat zijn vrouw verliefd was geworden op een andere vrouw.

Vakantie naar Spanje, eindelijk!
In mijn jeugdjaren had ik reeds mijn hart verloren aan de Costa Dorada in Spanje. Ik ging daar op trainingskamp met een wielerploeg uit de buurt en was verliefd geworden op het landschap en de cultuur van die streek. Ik wilde al jaren daar weer eens terug naar toe. Genieten van de Spaanse zon en de mooie natuur opsnuiven. Ik wilde meer zien van de omgeving dan wat ik op mijn fietsje had gezien en ik wilde dit delen met mijn gezinnetje. Maaike was ook wel gemakkelijk over te halen voor een vakantie in een zonnig land. Het zon aanbidden was iets wat wij samen toch echt wel deelden. Zij vond het heerlijk om bruin te zijn en zodoende voor iedereen op te vallen. Ik vond de warmte en het strand met enkel een zwembroekje aan een geweldige gedachte. Altijd maar overal op gekleed zijn in Nederland, dat verveelt snel als je beter weet. We hadden dus geboekt, al voor het straatfeest, en meteen maar voor een week of drie in de zomervakantie. Onze kleine meid ging natuurlijk mee en ook de twee honden. Alles er op en er aan. Een stationwagen, een vouwwagen, twee honden en een dochter. Hoe burgerlijk kun je je een voorstelling maken van een gezin dat op vakantie gaat, geweldig toch? Voor de vakantie moest ik veel werken en was vooral bezig met de voorbereidingen. Dat vond allemaal plaats tussen het straatfeest en de zomervakantie. We konden van buren voor een prikkie een vouwwagen over kopen met alles er op en er aan. Het was ons gegund. Na jaren lang knokken, therapieën, eindelijk op vakantie naar de zon. En op een dag was het zo ver. We vertrokken naar Spanje. We zouden overdag vertrekken en de hele nacht door rijden. Maaike had haar rijbewijs en zou overdag een stuk rijden. Ze had het niet zo op ’s nachts rijden en liet dat liever aan mij over. Nou geen probleem voor deze kilometervreter want ik zat als politieagent regelmatig negen uur aan een stuk achter het stuur.

Lange reis, irritaties?
Spanje is een heel eind rijden en je kunt in die tussentijd heerlijk kletsen. Maaike had daar allemaal geen zin in. Ze wilde net als onze dochter film kijken op zo’n draagbaar dvd-spelertje. Tussendoor ging steeds maar haar telefoon af. Het waren sms’jes van Henk. Ik vroeg me na het derde sms’je af waarom Henk haar aan het sms’sen was. Ik stelde met veel moeite die vraag aan Maaike. Ik kreeg een verontwaardigde blik terug geworpen met als antwoord. We hebben gewoon een leuke vriendschap! Maak je toch niet zo druk! Op een gegeven moment was Maaike even roken buiten de auto en er ging weer een sms’je, weer Henk. Nou ik nam nu toch even de moeite om het te lezen. Er stond iets in de strekking van: “Ik mis je nu al buurvrouw”. Maaike was intussen al weer in de auto komen zitten en griste de telefoon uit mijn hand. Ik gaf haar meteen de feedback dat ze wel schoolvriendinnen leken. Ik vroeg haar om toch alsjeblieft haar telefoon uit te zetten. Het kostte nogal wat ook die sms’jes in het buitenland. Er ontstond een heftige korte discussie tussen ons, waar ik vooral onze kleine meid achterin niet mee wilde belasten, en Maaike zetten uiteindelijk haar telefoon uit, zei ze. De reis naar Spanje liep verder voorspoedig. Een fantastisch schouwspel lag op ons te wachten toen we midden in de nacht langs de peripherique in Lyon reden. De oever van de Rhone met in de verte de bergen en de mooie lichtschijnsels op het kabbelende water zijn geweldig om te zien. Maaike en onze kleine meid lagen lekker te slapen in de auto. Achterin lagen de hondjes. Het was nu ik alleen met een zak lollies en een energiedrankje in het vak van mijn portier. Ik had een te lange dag achter de rug om nog terug te denken aan de discussie over de sms’jes. Ik kon ook niet meer bij het korte gevoel dat ik had gehad dat Maaike misschien wel gevoelens begon te krijgen voor een ander. Ik heb mezelf er ook niet meer mee bezig gehouden.

Kamperen, voor de eerste keer in mijn leven.
De eerste keer kamperen, dat is me wat. We hadden een vouwwagen bij die we nog nooit helemaal hadden opgezet. We hadden niet eens een tent of een caravan opgezet. Ik deed maar wat dus. Ik zette vol goede moed heel de vouwwagen op. Maaike was gelukkig niet te beroerd om te helpen en onze kleine meid speelde lekker in het straatje tussen de kampeerplekken. De hondjes waren aangelijnd en de lijn zat even met een haring provisorisch in de grond vast. En toen kwam het, haringen slaan. Ik had een rubberen hamer bij en van die simpele haringen voor zandgrond. De buurman, die kennelijk al een paar weken op dezelfde plek stond, zat vol humor te kijken naar hoe ik aan het klooien was met die vouwwagen op te zetten. Hij zal zich kostelijk vermaakt hebben, maar ja voor iedereen is een eerste keer. Uiteindelijk kwam hij naar me toe en zei: “je moet een klauwhamer hebben en haringen voor rotsgrond”. Ja fijn dat hij dat zei, maar die had ik natuurlijk niet bij me. Die alleraardigste man kwam na vijf minuten aanlopen met twee zakken van die bewuste haringen en een klauwhamer uit zijn eigen collectie. Nu ging het allemaal veel gemakkelijker. Hij stond nog voor geen meter bedacht ik me een jaar later, maar op dat moment was ik aardig trots op de kampeeroase die we hadden gecreëerd. Al de irritaties die we op de heenreis hadden richting elkaar waren in een oogwenk verdwenen leek het wel. Vooral toen we na het inruimen van de tent met zijn drieën naar het zwembad op de camping liepen. De zon, het water, de palmbomen, de zilte zeelucht en een heerlijk windje door onze haren, maakte dat we echt uit de sleur waren nu. Rust, heerlijk! Voorlopig dan….

Dit is een los hoofdstuk van het boek: "Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf."

Wil je een deel van dit verhaal van begin af aan lezen? Dat kan hier op Xead en op mijn site--> http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-

interesse in het boek? www.sjoerdjong.nl

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je blijft lezen
Misschien is het wel een idee om je oorspronkelijke titel als onderschrift te gebruiken bij je nieuwe titel omdat het volgens mij wel belangrijk is dat potentiele kopers weten waar het over gaat, zeker belangrijk voor kenners van het borderline syndroom
Wederom... chapeau. Ik denk dat ik wel geïnteresseerd ben in je boek...
zet hem op!
Ben heel benieuwd nar het vervolg goed geschreven. Duim
Ik val er in bij hoofdstuk 11 en voel meteen de voor mij bekende sfeer. De andere 10 zal ik ook lezen en kijk uit naar de volgende ... Chapeau.
het blijft boeiend, ga lekker door