Ik leefde samen met een borderliner: hoofdstuk 10

Door Stormerwout gepubliceerd op Thursday 16 May 12:03

Voor degene die mij al zo lang volgen: Bedankt! Echt fijn! Ook voor de niet-leden van XEAD. Ik had van de week 329 bezoekers op mijn profiel in een dag! Dat is goed voor mijn zelfvertrouwen en geeft me steeds weer motivatie.

Afspraken nakomen, dat is zo moeilijk!
Van de uitkeringsinstantie mocht ze thuis bijverdienen in het pedicuren. Ze kreeg wat klantjes dichtbij en ging hier en daar ook eens langs huis om wat mensen te behandelen die slecht te been waren. Ik maakte een website voor haar en meldde deze aan bij allerlei zoekmachines. Dat was leuk om te doen en ik kreeg er ook een goed gevoel bij, want ik stimuleerde Maaike er mee. Via de website en via andere klanten werd ze steeds vaker gebeld om afspraken te maken. Maaike zei bijna nooit nee, maar dacht er ook niet altijd bij na wanneer ze een afspraak inplande. De praktijk was boven en soms plande ze net een afspraak in rond de tijd dat onze dochter naar bed moest. Niet altijd even handig dus, want die nieuwsgierige meid kwam dan wel eens om het hoekje kijken. Maaike kwam haar afspraken ook slecht na. Ze “vergat” er wel eens een, of ze sprak wat af met vrienden of familie zodat ze er niet eens was voor een klant. Ik stond er van te kijken toen op een gegeven moment een klant aan de deur stond en ik niet open mocht doen van Maaike. Ik kan dat nou echt even niet aan hoor! Wil je de deur alsjeblieft niet opendoen? Zo’n klant stond dan natuurlijk raar te kijken, want die had de dag er voor nog afgesproken met Maaike en had waarschijnlijk ook dermate voetproblemen die moesten worden aangepakt. Het is ook niet gemakkelijk om een eigen zaakje op te starten en thuis te runnen. Er kwamen, door het niet nakomen van afspraken, dan ook periodes zonder klanten, alsof ze een rode kaart kreeg. Maaike ging dan weer op zoek naar nieuwe klanten en overdreef daar weer in zodat ze klanten die ze al had ging afzeggen. Heel ingewikkeld allemaal. Ik ben het overzicht ergens kwijtgeraakt, laat staan dat Maaike het van dichtbij nog kon bevatten.

Roken.
Een klasgenoot van Maaike kwam haar regelmatig ophalen. Ze was een moeder van twee kinderen en haar man zat goed in de slappe was. Het was dus meer hobby dat ze voor die opleiding koos. Veel lol maken, dat was haar motto kennelijk want Maaike werd er heel gemakkelijk in meegesleept. Na school gingen ze wel eens wat drinken in de stad en aangezien ik onze bankrekening zo goed in de gaten moest houden voor verassingen zag ik regelmatig pinbedragen bij benzinepompen. Maaike rookte weer. Nou ja, ze zal het wel nodig hebben. Ik vond het alleen erg jammer dat ze dat allemaal stiekem moest doen. Het was kennelijk de spanning die het met zich meebracht om dat stiekem te doen, want toen ik Maaike er een keer mee confronteerde kreeg ik natuurlijk de volle laag. Het moment er op was ze dan weer poeslief en verontschuldigde zich. Ze probeerde me er dan van te overtuigen dat ze het toch echt nodig had en dat ze het lekker vond. Ik had er op zich niet zo’n problemen mee, maar ze had het beter stiekem kunnen blijven doen. Het liep namelijk, zoals met veel van dit soort gewoontes, uit de hand. Maaike rookte soms wel twee pakjes per dag en als we op een feestje waren ging er nog meer door, ook van een ander. De kosten liepen dan dus aardig op want sigaretten zijn niet goedkoop. Ik kwam met een idee. Zelf sigaretten schieten met losse filters en tabak! Ja dat vond Maaike wel een goed idee. Ze begon er enthousiast aan, maar toen ze er achter kwam dat dat toch wel wat oefening vroeg van haar gaf ze het al snel op. Er verschenen weer pakjes sigaretten en de pot met tabak bleef ergens in een hoek staan. Maar goed, het was een poging waard.

Drinken.
Een glaasje bier ging er ook wel in bij Maaike, voor de gezelligheid natuurlijk. Ze mocht niet drinken bij de medicijnen die ze gebruikte, maar deed het toch. Hoe spannend is dat ook voor iemand die altijd grenzen op zoekt om juist datgene te doen wat niet mag? Of nog beter, bijna te doen wat niet mag, dat is nog spannender! Ze zocht dan ook de grens op met drinken. Ze liet zich regelmatig gaan. Als we bij onze buren zaten voor een spelletje “Kolonisten van Catan” dronk ze zo hard dat de buurman zich niet eens meer op het spel kon concentreren, maar steeds op en neer naar de koelkast moest lopen voor een pilsje. Na een tijdje begon ze zelfs thuis meer te drinken. We moesten standaard bier in huis hebben. Meer een stelling voor een man toch? Ik lustte er zelf ook wel eens eentje, maar van een krat van 24 pilsjes gingen er toch maar een stuk of 4 in mijn buikje. Het werd zo erg dat ze echt niet meer kon slapen voor ze wat bier had gedronken met haar slaapmedicatie. Ze nam haar medicatie zelfs in met bier. Achteraf had ik daar misschien een stokje voor moeten steken, maar ze kon het allemaal zo mooi verwoorden als ik er iets van zei. Soms kocht ik bewust eens geen bier als ik boodschappen deed. Maaike wist mij er dan van te overtuigen dat ik aan de buurman dan maar een kratje moest vragen. Die zouden we dan wel terugbetalen of we zouden wel een kratje teruggeven. Ze hield ook van trappistenbier. Dat was helemaal lekker. Het begon met een flesje en uiteindelijk werden het standaard drie flesjes per avond. Ja, ik kon niet anders als de telling bijhouden want als het op was moest er toch weer nieuwe komen. Ze zei dat ze het allemaal wel bespreekbaar maakte op de therapie en dat ze dit maar een tijdje moest doen omdat er zoveel terug kwam van vroeger. Ze had een zeer traumatische jeugd gehad zei ze. Extreme dingen in haar gezin meegemaakt en in de tijd daarna had ze in een internaat gewoond waar ook van alles is gebeurt. Ze had zelfs op straat gezworven en was verslaafd geweest aan de drugs. Ze was eerder getrouwd geweest. Zoveel had ze meegemaakt, daar kan ze zelf een heel boek over schrijven.

Buurtvereniging.
De buurvrouw zat al een paar jaar in de straatvereniging en Maaike deed daar ook wat aan mee. Het laatste jaar was ze nog actiever geworden en had regelmatig een vergadering. De activiteiten die ze organiseerden gingen over Pasen, kerstmis en het straatfeest in de zomer. Deze vergaderingen vonden altijd ergens anders plaats dan thuis. Ik vond het toen allemaal niet vreemd, maar achteraf heb ik er wel eens mijn twijfels over. Ze vond het spannend kennelijk om bij anderen in de keuken te kijken. Ze vond het ook geweldig om na zo’n vergadering lekker te kunnen afgeven over de andere leden van de vereniging. Het kostte haar veel moeite om mij te overtuigen dat ik ook zo ging kijken naar mijn buren en dat lukte haar natuurlijk op een gegeven moment want het was toch echt allemaal waar wat ze zei. Tussen de leden was er volgens Maaike regelmatig onenigheid en ruzie. Ze waren het niet eens over veel dingen. De een wilde veel geld uitgeven en vond dat dat maar uit de zak moest komen van de straatbewoners en de ander wilde zo min mogelijk geld uitgeven en wilde wat doen met gemeentelijke subsidies. Allemaal goede ideeën en ik neigde er naar om mezelf er mee te bemoeien. Ik vond het alleen belangrijk voor Maaike dat ze zich actief bezig hield met dit sociaal gebeuren. Ze kon er ook veel van leren. Rekening houden met wensen van een ander. Compromissen sluiten in een vergadering. Na zo’n bijeenkomst kon ze het dan een plaats geven door met mij de confrontatie aan te gaan. Via de mail had ze ook veel contact met Henk, een buurman, waar ze veel kleine regelzaken mee deed. Uiteindelijk kwam het straatfeest tot een geweldig resultaat. Een flinke barbecue, veel drank natuurlijk, sport en spelevenementen voor de kinderen uit de straat en zelfs een ijscoboer die langs kwam op afspraak. Ze had regeltalent voor dit soort dingen. Ze kreeg alles voor elkaar als ik haar zo hoorde. Ze was drammerig en ongeduldig. Tijdens het straatfeest wilde ze op de voorgrond staan door de microfoon in handen te nemen en alles aan te kondigen. Heerlijk die aandacht toch? Naar mate de avond vorderde ging er steeds meer drank in Maaike en dat was te merken aan haar.

Wordt vervolgd….http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-hoofdstuk-11

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? --> http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-

interesse in het boek? www.sjoerdjong.nl

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb overal duimpjes hoor, man oh man, wat een verhaal. Wat een leven, dat je dit vol kon houden.
Knap hoe ze dingen zo weet te verdraaien dat ze ineens logisch lijken..terwijl, als je er nu op terugkijkt, er geen snars van klopte. Ik geniet van deze verhalen, het grijpt me enorm aan. Dank je voor het delen!
Ben er alweer doorheen.... :(
ik blijf je ook volgen..!
Mooi hoofdstuk
Goed gedaan, blijft boeiend!
Blijf ook volgen (haal je na mijn vakantie wel in!).