Ik leefde samen met een borderliner: hoofdstuk 8

Door Stormerwout gepubliceerd op Thursday 16 May 11:41

Een druk leventje was het met Maaike. Ik ben nog lang niet uitgeschreven merk ik. Ik kom soms woorden te kort... geniet, reageer en duim voor me!

Therapie.
Ja therapie. Dat had ze nodig. Ik had enorm veel hoop. Het kon zo ook niet langer. Maaike zelf ging er aan onderdoor. Mij sloopte het ook en de kleine Sanne had ook vast veel te verduren. De therapie bestond uit vier dagbehandelingen. Ik ging met dit verhaal naar mijn operationeel chef, mijn directe baas op het politiebureau waar ik werkte, en zonder ook maar een vraag te stellen kreeg ik zorgverlof opgelegd van een dag in de week. Schijnbaar deed ik het allemaal goed genoeg om niet eens te hoeven vragen om zoiets. Ik wist toen zelfs niet eens dat zorgverlof bestond. Ik kon zodoende een dag in de week meer thuisblijven om voor Sanne te zorgen. Ik werkte om het weekend dus in dat weekend was Maaike thuis voor Sanne. Hier en daar werkte ik dan eens een dag extra in mijn vrije weekend om door de week nog meer thuis te zijn. Mijn lieve zus ving Sanne een dag in de week op. Ze ging immers nog niet naar de basisschool, enkel naar de peuterspeelzaal, dus dat kregen we wel geregeld. Om Sanne heen was alles gelukkig geregeld. Maaike kon haar gang gaan met haar therapie. We hadden twee autootjes dus om vervoer zat ze ook niet verlegen. Ik had zelfs nog energie over om met de fiets naar mijn werk te gaan. Ik moest 40 kilometer fietsen, dus mijn conditie was aardig op peil.

Ontlading.
Die had ik genoeg op mijn werk gelukkig. Ik werkte fulltime in de noodhulp als hoofdagent. Als iemand 1-1-2 belde ging ik met mijn collega met toeters en bellen op de melding af. Wat ik tegenkwam was altijd een verassing en veel spanning en sensatie dus. In de tijd dat Maaike naar de therapie ging viel mijn doktersjasje thuis wat meer af. Ik kon me meer richten op mijn werk en het vader zijn. Ik vond het wel best. Maaike had genoeg aan haar behandelingen, uitdagingen genoeg. Ze kreeg contact met medecliënten, wat overigens verboden was, maar dat moet je al helemaal niet zeggen tegen een borderliner. De medecliënten waren allemaal meiden. Ik haalde Maaike wel eens op van de therapie en leerde ze zodoende ook kennen. Het zag er allemaal erg gezellig uit. Dat ze buiten de therapie om geen contact mochten hebben werd al opzij gegooid zodra ze de deur uitstapten. Er werd van alles afgesproken over ’s avonds met elkaar bellen en ergens wat gaan drinken. De meeste hadden een relatie of lagen in scheiding of woonden zelfs nog thuis bij pa en ma en waren dan moeilijk te handhaven. Maaike kreeg heerlijk veel informatie tijdens haar therapie om over na te denken en om mee aan de slag te gaan. Ze maakte RET-schema’s, dat is een Rationeel Emotieve Gedragstherapie waarbij je gevoel en emotie leert splitsen in rationele en cognitieve gedachtes. Ik had het gevoel dat ze meer verantwoordelijk werd en zichzelf meer leerde kennen, beter leerde omgaan met haar valkuilen en zwakke punten. Vooral leek het er op dat ze haar sterke kanten op een betere manier ging gebruiken.


Werkverandering en een feestje!
Ik werkte in het laatste half jaar bij een team waar ik flexibel werd ingezet over de hele regio om politietaken uit te voeren. Het was zeer afwisselend werk en ik maakte veel onregelmatige uren. Ik heb nog nooit zoveel geld verdiend als in die tijd. Een half maandsalaris aan onregelmatigheid was niet vreemd. De centen waren wel leuk, maar het was erg vermoeiend. In die periode ging bij mij een lichtje branden dat het niet uitmaakte waar ik werkte. Het bureau waar ik gestationeerd zat was niet heilig zoals ik dacht. Ik besloot dus om eens dichter bij huis te gaan kijken. En dat lukte me erg gemakkelijk. Ik had goede referenties en kreeg er zelfs netto zo’n 250 Euro bij. Ik voelde me net een voetballer die werd verkocht aan een andere club. Ik maakte de overstap natuurlijk want ook Maaike vond meer geld beter. Ik solliciteerde bij een team voor noodhulp in de stad waar ik woonde. Lekker dicht bij huis en kon op de opafiets die ik van het fietsplan had gekocht naar mijn werk. De verandering zorgde voor een afscheidsfeestje, erg gezellig. Ik had samen met een andere collega, die ook vertrok, een cafe afgehuurd. We kregen wat geld van de baas om het afscheid te vieren en legden er nog wat bij. Het cafe zat afgeladen vol met politieagenten en hun aanhang. Een warm afscheid, dat was mijn herinnering aan dat korps. Het nieuwe korps waar ik ging werken was wat zakelijker en dat vroeg om veel aanpassing in mijn gehoorzame persoon. Ik deed wat er van mij werd verwacht, maar intussen reageerde mijn lichaam er wel op. Ik raakte verstopt en kon gewoonweg niet meer poepen! Een week lang duurde dat en ik kwam er ook nog eens van aan. Ik weet intussen ook wat een klysmakuurtje is, een opluchting. Maaike dacht dat ik dood ging natuurlijk en raakt in paniek. Wat moest ze zonder mij beginnen? Ik voelde me wel belangrijk op dat moment. Vaak had ik het gevoel dat ik maar een beetje achter de feiten aanhobbelde en niet echt in de realiteit stond doordat Maaike mij bezig hield. Nu kon ik mezelf echt even met mezelf bezighouden.

Tijd voor een feestje!
De therapie duurde bijna 18 maanden. Ik zag Maaike veranderen, in goede zin. We hebben ook samen gesprekken gehad op de therapie, maar ik vond dat erg weinig. Ik had als partner echt behoefte aan meer gesprekken. Ze noemden dit relatietherapie, maar het was meer een eenzijdig gesprek richting mij waarin werd uitgelegd wat er allemaal met Maaike gebeurde. Maaike gaf mij in deze gesprekken ook feedback, vaak negatief, met een hoop emotie. Ze liet zich dan echt weer even van haar talentvolle kant zien. Ik kond daar helemaal niets mee. Het was allemaal herhaling en meer uiting van tekortkoming in haar zelf. Mijn boog had jaren lang gespannen gestaan en ik kon niet meer doen dan wat ze al van mij verwachtte. Achteraf besef ik dat ik misschien in die gesprekken juist meer voor mezelf op had moeten komen en haar de wind van voren had moeten geven. Maar goed, aan het eind van de therapie mocht ze al haar werkstukken die ze had gemaakt en de schrijfopdrachten symbolisch verbranden. Dit was een hele happening. De therapie werkte in een soort fasering. Ze had de laatste fase bereikt en kon eigenlijk niet meer verder. Het hield op. Ik vond het wel een feestje waard en een cadeau hoorde daar ook bij. Ik kocht voor haar een mooi horloge want ze was altijd haar telefoon kwijt en wist dan niet hoe laat het was. Haar laatste horloge had ze mee onder de douche genomen en was daardoor kapot gegaan. Ik organiseerde een feestje omdat ze klaar was met haar therapie. Ik nodigde daar ook wat oud- en nieuw-collega’s bij uit die mij en mijn gezin hadden bijgestaan in deze moeilijke periode. Een positieve afsluiting en ik kon intussen nog fatsoenlijk naar het toilet ook!

Wordt vervolgd…. http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-hoofdstuk-9

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? --> http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-

interesse in het boek? www.sjoerdjong.nl
 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Na een goede nachtrust gelijk weer even verder lezen, het is nog vroeg en heb nu even snel tijd. Pfffffffff weer goed geschreven.
Met jouw achtergrond kun je ondertussen ook leuke artikelen schrijven over diverse medicijnen en klisma kuren.........
Ik lees gauw verder, die stofzuiger he..........
Kan me goed voorstellen dat dit allemaal veel impact heeft op je lichamelijk gestel... Fascinerend!
ik heb aandachtig alles gelezen tot nu toe! heel boeiend en prettig geschreven!
Je hebt echt een prettig schrijfstijl, mooi om je verhaal zo uitgebreid te volgen.
Mooi geschreven, ben benieuwd naar het vervolg. Je houdt het wel spannend. ;-)
Heel mooi geschreven, ben benieuwd naar je volgende hoofdstuk. Duim!