Ik leefde samen met een borderliner: hoofdstuk 7

Door Stormerwout gepubliceerd op Thursday 16 May 11:37

Jeetje wat een fijn weer hebben we toch in Nederland he? Ik had beter thuis kunnen blijven. Ik ben bijna drie weken op vakantie geweest in de vouwwagen. Regen, regen, regen. Ik ga als een gek sparen om volgend jaar lekker naar Spanje te gaan! Maar goed. Ik ben weer verder gegaan met schrijven.

Huizen kijken?
Nu we toch op Nederlands meest bezochte makelaarssite aan het kijken waren konden we net zo goed meteen hier en daar wat gaan bezichtigen dacht ik. In een buitenwijk van een nabije stad zagen we een woning naar onze smaak. Een lekkere grote woonkamer, drie slaapkamers, een tuin met een fantastisch mooie vijverpartij. Dat moest hem worden zei Maaike! We hebben dus een afspraak gemaakt met de makelaar. Wat is dat spannend zeg! Naar een woning gaan kijken waar we misschien wel gaan wonen. We kwamen de straat binnen rijden en we werden meteen door de buurvrouw begroet. Leuk mens! Erg spontaan! Ik durfde haar niet echt aan te kijken want anders kreeg ik meteen weer de vraag van Maaike waar ik toch echt even geen zin in had. Ik begroette de buurvrouw en ik ben maar even naar de woning gaan kijken. De makelaar was er nog niet. Die kwam vijf minuten later aangereden. Oh nee he? Een vrouw, blond haar, mantelpakje. Dat is niet wat ik verwacht had. Nu voelde ik me helemaal bang worden vanbinnen. Ik voelde Maaike al een blik naar mij gooien. Geen aandacht aan geven. We komen voor de woning te bezichtigen. Ik begon maar meteen over de woning te praten tegen Maaike om te laten merken dat mijn interesse toch echt daar naartoe ging. Er gebeurde dus een hoop in die kop van mij. Maaike had mij helemaal in haar greep. Ik kon niet meer terug. Een kind, getrouwd, nu nog een huis. Er is geen weg meer terug. Eigenlijk wilde ik dat ook niet want die fijne momenten die we samen hadden waren het toch echt wel waard. Nu twijfel ik wel eens of die fijne momenten allemaal wel echt zijn geweest. Toen wist ik gelukkig niet beter en heb ik genoten van de momenten dat we een liefdevol en warm gezinnetje waren.

Bieden, bieden, bieden!
Dat eerste huis wat we gingen bezichtigen was voor mij meer vergelijkingsmateriaal om verder te gaan kijken en te kiezen uit wat we gingen bezichtigen. Je voelt hem al aankomen, Maaike niet natuurlijk. Dit moest het meteen worden. Het liefst nog vandaag. Doe nou een bod! En ja, ze kreeg me zover. We deden een bod. Ik had me laten influisteren dat je zo’n vijftien procent onder de vraagprijs moest gaan zitten. En dat deed ik. Maaike vond het reuze spannend. Ze zat bijna op de telefoon om te wachten of er weer een reactie kwam van de andere kant. Ze liet zich al uit over de huidige eigenaren. Krenten zijn het! Geldwolven! Wie denken ze wel niet dat ze zijn? Ze denken zeker de hoofdprijs te krijgen voor dat huis? Geweldig dat bieden. Elke keer kwamen we weer een stukje dichter bij elkaar. Op een gegeven moment liet de makelaar weten dat de eigenaren toch echt niet lager wilden gaan. We zouden akkoord moeten gaan met dit bedrag en anders zouden ze wel wachten op nieuwe bieders. Mooi, dacht ik bij mezelf, nu kunnen we nog even wachten dus. Nu komen we dichtbij de prijs. Even lekker een paar dagen wachten. Misschien doen ze dan zelf nog wat van de prijs af. Maaike? Nee, je moet toehappen anders is die woning straks weg! Dit is echt wat ik wil schatje! We gaan lekker onze meubeltjes daar in zetten. We hoeven niet te verven want dat ziet er allemaal nog netjes uit. Daar had ze gelijk in. De kleuren waren wel niet helemaal wat ik wilde, maar het was allemaal wel netjes. Maaike had een idee. Weet je wat? We doen het voor de prijs die ze nu willen, maar dan wel met alle gordijnen en het zonnescherm, de meubels uit de keuken, enzovoorts. Handelen kon ze wel! Dat had ze immers geleerd bij haar baan toen we elkaar leerden kennen. Waarom bel jij niet dan met dat voorstel? Nee dat durfde Maaike niet. Het viel me allemaal al mee dat ik die blonde makelaar mocht bellen elke keer. De vraag: “vind je haar knap?” had ze al lang gesteld aan mij. Ze wilde minimaal horen dat ze te dik of lelijk was. Wat ik ook zei maakte niet uit, want ze had haar eigen oordeel toch al klaar. Je vindt haar knapper dan ik! Je vind me lelijk! Je vind me niet meer mooi he? En die buurvrouw? Wat vind je daar van? Daar moest ik dan ook maar wat op verzinnen. Die buurvrouw had erg opvallen haar. Een felrode pluk tussen haar zwarte haren en ook nog eens kort. Maaike wist dat mijn voorkeur naar lang haar ging in natuurlijke kleuren. Daar kon ik dus lekker eerlijk over zijn, al heeft ze die vraag in de tijd dat we daar gingen wonen nog vaak gesteld. De buurvrouw veranderde nog al eens van haarstijl en kleur! Oh ja! We zijn er ook echt gaan wonen uiteindelijk, dat was ik even vergeten te zeggen.

En mijn buurman?

Verhuizen? Dat kost geld!
En dat hadden we niet meer. We hadden maximaal geleend. De geldlening moest ook opgenomen worden in de hypotheek, maar dat kon achteraf toch weer niet. Dat zou binnen drie jaar kunnen, want dan had de woning overwaarde. De lening werd wel even ingelost zodat de hypotheek bij de bank kon passeren. Jeetje wat een criminele activiteiten had die instantie he? Hypotheek en lening samen, erg knap en goed over nagedacht. Wij sneden ons in onze vingers natuurlijk, maar met als doel om toch echt een hoop stenen van onszelf te hebben. Die hoop stenen kwam uiteindelijk op onze naam. We reden naar de notaris en regelden zaken met de bank. Alles in kannen en kruiken. Verhuizen moesten we dan maar zelf doen. We hadden twee kleine auto-tjes en die propten we vol met spullen. Ik had een aanhanger geleend van het politiebureau en die stopte ik ook vol met spullen. Alles kon niet mee natuurlijk, maar gelukkig stond een goede vriend voor me klaar met zijn vrachtwagen. Hij was vrachtwagenchauffeur voor een aannemersbedrijf en hij mocht zijn vrachtwagen wel een dagje gebruiken om mij te helpen met verhuizen. Maaike zou dan met zijn vrouw intussen de woning alvast gaan poetsen. Maaike zelf gebruikte in die tijd medicijnen voor haar ADHD. Had ze die ook dan? Ja die scheen ze er ook nog bij te hebben. Ze konden haar niet behandelen zonder dat die ADHD onderdrukt werd door medicijnen. Die ritalin zorgde er wel voor dat Maaike minder druk in haar hoofd werd en meer gestructureerd te werk ging. Poetsen ging dus als en trein en zeker samen met een vriendin waar je aan kon laten zien dat je het beter kon dan zij. Ik heb de grootste lol gehad met die vriend tijdens het verhuizen, echt even een vrijgezellengevoel. Die vriendschap bestaat nog steeds nu, een van de weinigen helaas.

De winter kwam er aan.
Na het verhuizen was het heel snel winter. Het was al november en de kerst kwam er aan, de donkere dagen er voor. Maaike werd ongelukkig van de ritalin. Ze wilde minder geknuffeld en stootte me meer af. Ik werd daar ook eenzaam en ongelukkig van. Ik vond het belangrijk om dat toch te zeggen. Ze gaf me de volle laag natuurlijk en ze vond het gemeen van mij om haar zichzelf schuldig te laten voelen. Ze ging naar therapie, dagbehandeling, en had daar geleerd om voor zichzelf op te komen. Volgens mij deed ze dat al aardig want ze wist heel goed te vertellen wat zij allemaal wilde. Ze keek niet naar wat ik wilde of wat ik verwachtte van haar. Ze had enkel aandacht voor zichzelf. Zij had het heel erg moeilijk en zij moest leren omgaan met haar problemen. Ik moest me maar aanpassen en leren hoe zij met zichzelf om ging. Ze voelde zich depressief door de ritalin en stopte er gewoon mee. Dat gaf nog eens een heftige uitwerking. Ze kon ’s nachts niet slapen. Ze werd zenuwachtiger, ze gaf me wel ineens veel meer liefde. Of wilde ze zelf meer liefde krijgen? Ik wist het niet meer. We kwamen opnieuw in een hele heftige periode. Alle emoties die Maaike maar had kwamen weer naar boven. Veel emoties had ik gemist en daar genoot ik van. Veel emoties schrok ik weer net zo heftig van als voorheen. Ze moest dan maar weer andere medicijnen gaan gebruiken vond ze. Ritalin niet, want daar werd ze ongelukkig van. De vriendin van haar broer had dezelfde therapie gevolgd en had ook een borderline-stoornis. Maaike had daar wel een leuk contact mee, al was ze heel jaloers als ik er eens mee praatte want die vriendin van haar broer was mooi en slank en die vond ik vast en lekker ding. Dat kostte mij dus weer veel moeite om Maaike er weer te van overtuigen dat ik toch echt monogaam ben en niet zomaar langs het spreekwoordelijke potje piste. Maar goed, de vriendin van haar broer gebruikte seroquel, een heftig middeltje tegen allerlei depressieve klachten. De therapie volgde Maaike wel consequent.

Hoe dat verder ging vertel ik in het volgende hoofdstuk… http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-hoofdstuk-8

Wil je dit verhaal van begin af aan lezen? http://www.xead.nl/ik-leefde-samen-met-een-borderliner-

interesse in het boek? www.sjoerdjong.nl
 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik moet nu echt me bedje in. Morgen om half zes weer op. Maar man ik neem mijn petje voor je af. Morgen lees ik verder.
Dank voor alle voorgaande artikelen -en de links natuurlijk-
Zit hier al veel te lang met de stofzuiger naast mij die steeds harder begint te roepen........ ik doe mijn oordoppen in en lees nog even door omdat ik het niet los kan laten.
Wat een continuerende ellende. Wat een gewicht heb jij op je schouders gehad. En wat goed dat zij, ondanks al haar ziektebeelden, toch naar therapie ging..! Dat is wel benoemenswaardig denk ik. En het spreekt heel erg voor jou dat je zoveel geincasseerd hebt, gevochten hebt voor alles. Maar genoeg is genoeg... Ben heel benieuwd naar het vervolg..!
Het is idd allemaal heel herkenbaar en ook zo jammer hoe verschrikkelijk fout hulpverlenende instanties met deze situaties omgaan... Ik ga snel weer verder lezen :P
Ik heb je verhalen met veel interesse gelezen.
Je bent een hele grote steun voor Maaike .Ik hoop ook dat Maaike dat zich goed beseft...

Ik had een partner die ook bij de politie werkte, maar daarbij was het begrip ver te zoeken.
Mijn partner ging gewoon lekker stappen met mede-collega's in het weekend als hij vrij was.Ik mocht niet mee ,want het was voor collega's en daar paste ik niet bij....Tja, achteraf gezien begreep ik wel wat hij daarmee bedoelde ,aangezien er ook erg leuke vrouwelijke collega's bij waren en hij zelfs bleef slapen bij een zgn mannelijke collega en aan het einde van de zondag weer naar huis kwam...
Ik heb weinig/geen steun gekregen en hij vond dat ik me aanstelde.

Ik heb na 10 jaar vechten dan ook de scheiding aangevraagd.

Het zal niet altijd meevallen voor je...Het is dan ook belangrijk dat je soms echt dingen doet voor je eigen ontspanning en dat ook benadrukt t.o.v. thuisfront.

Wat ik ook even wil melden is dat bps een algemene typering is.
Niet alle bps-ers hebben dezelfde kenmerken en gedragingen.

Ikzelf hou me meer op de achtergrond en ben snel overprikkeld door harde geluiden..Helaas ook veel last van vermoeidheid.
Ben niet verslaafd...rook wel een sigaretje...ben zuinig...alleen erg onzeker ivm mijn uiterlijk.
Sommige mensen snappen ook niet dat ik alleen ben omdat ik er "zo leuk" uitzie....verzorg mijn 2 honden goed...Vanwege een gbp heb ik geen overgewicht meer/ ben op goed gewicht, wel nog kleine vreetbuien omdat het niet meer kan...
Sport -cardio en krachttraining-nu ook en kan dit redelijk volhouden.

Alleen het sociale isolement is een probleem. De kinderen kennen me uit de wijk ivm het meelopen met mijn honden en ik leer ze wat hondentaal is.

Hoop dat dit ooit nog verbeterd wordt en werk hier hard aan.
Ga nu in een traject van GGZ om activiteiten vol te houden en misschien dan ooit vrijwillgerswerk te doen.
Tja, het klinkt sarcastisch, maar het lijkt me leuk/boeiend om baliewerk bij een politieburo te doen.
Ik moet dan min. 4 uur per week beschikbaar zijn...

Ik ga je verhaal zeker volgen!
Toitoi!

welcome back
ik blijf je volgen
weer fijn om je verder te kunnen lezen!