De erfenis die ik nalaat aan mijn kinderen 2

Door Anastacia gepubliceerd op Monday 06 January 12:31

 

Waar heb ik het opgedaan, ik weet het niet maar het voelt alsof het al mijn hele leven me achtervolgd. O.a faalangst en het aangeven van grenzen. Nu zie ik de impact ervan. Met regelmaat voelde ik me boos en gefrusteerd. Nu gelukkig een heel stuk minder. Waarom moet ik een strijd voeren voor ze aan nemen wat ik zeg? Als ik ze vraag om iets te doen krijg ik steeds een weerwoord, moe gestreden doe ik er het zwijgen maar toe want ik word toch niet gehoord…tot het volgende moment zoch aandient dat ik weer hevig gefrustreerd ben met alle gevolgen van dien.

                                   

Verantwoordelijkheid, structuur en consequenties…brrr ik lijk er bijna allergisch voor. Als het op deze thema’s aankomt rijst de weerstand pijlsnel omhoog en lijkt me volledig mee te nemen in haar mist. Het lijkt alsof ik zweef met beperkt bewustzijn…en hoe logisch ook als ik op zo’n moment uit verbinding ben met mezelf. Het voelt alsof mijn energie, mijn kracht uit me word gezogen. In gevecht met mezelf, vele conversaties voerend… de voors en na's afwegen en excuses maken en weer verwerpen..niks is goed genoeg...uitstellen van wat ik te doen heb totdat ik niet anders kan dan het gewoon te doen. Tja het is zo simpel en ik maak het moeilijk, keer op keer, je zou haast denken dat ik er plezier aan beleef als ik het steeds maar weer blijf doen zoals ik het al die tijd heb gedaan. Hoe bijzonder is het dat je, hoe eenvoudig ook gewoon je weg eruit pas ziet als je je er op focust...het spreekwoordelijke gezegde wat aandacht geeft groeit...das dan mooi mee genomen want hier groeit dan toch eindelijk mijn bewustzijn weer. Zo verslavend als de strijd met mezelf kan zijn zo verslavend is ook bewustzijn, het wakker worden...het  innerlijk groeien.

Het is genoeg, ik heb geen zin meer…ik heb het gehad met de strijd, de weerstand en vermoeidheid. Het kost gewoonweg veel te veel energie en beneeemt me het plezier van het leven. Het gaat bij mij dan ook keer 5. Want mijn kinderen doen me na, aan alle kanten krijg ik de spiegels en de confrontaties van mijn state of mind. 

                                 

Elk spiegelen ze mij, mijn en hun eigen thema’s en ook zij zijn weer voorbeeld voor elkaar. Dit inzicht doet me met mijn ogen rollen en vervolgens kijken van verbazing naar verwondering….wow,dat zijn toch heel wat gezichts uitdrukkingen die elkaar in rap tempo opvolgen…..ongelooflijk he hoe groot de impact van mijn gedrag, mijn state of mind dan is.

Is een verslavings gevoelig kind van 17 nog te sturen? kan ik het wel aan? Ben ik wel sterk genoeg om haar bij te sturen? ben ik opgewassen tegen de onvermijdelijke confrontaties en conflicten? Dat is een hele lastige als je je eigen kracht niet voelt en het overzicht mist en je je moe gestreden voelt van de strijd. Het is gewoon dubbel zo hard werken.

Toch haal ik elke keer ergens de kracht, de moed en de motivatie van daan om dit aan te gaan. Ik begin de patronen van mijn dochter te zien. Nu voel ik geen boosheid of irritatie maar begrijp ik waar het vandaan komt…voor een groot deel voel ik me er ook verantwoordelijk voor ..ik zie niet alleen haar patronen maar ook mijn eigen. Jarenlang was ik me niet bewust waar mijn grenzen lagen omdat ik ze niet als grens herkende… nu besef ik dat mijn boosheid en frustratie en het gevoel van overlopen toch hele duidelijke grenzen waren. Nu snap ik waarom ik geen consequenties gaf als ze over mijn grenzen gingen, want elke keer als er over mijn grens werd gegaan voelde ik me overspoeld.

                                   

Met vallen en opstaan vind ik stukje bij beetje weer het licht in mezelf en vind ik de kracht en het overzicht om mijn kinderen te ondersteunen en ook de weg terug naar zichzelf te vinden. Uiteraard hebben ze hierin wel een keuze en de vraag blijft altijd hoe bereid zijn ze en hoe diep durven en willen ze gaan. Ik begrijp als geen ander hoe eng verandering vooraf voelt…hoe angstig je je kunt voelen om het onbekende tegemoet te treden….ik wens ze dan ook veel kracht en wijsheid toe. En dat ze mogen gaan ervaren wat liefde werkelijk inhoud.

                                                                Anastacia©2013

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed artikel! Leerzaam ook voor als ik ooit zelf kinderen krijg.
Ja als je zelf ooit kinderen krijgt is het mooi als je je er al bewust van bent dat ze je spiegel zijn. Hoe meer verantwoordelijkheid je neemt voor wat jij voelt...des te minder je toekomstig kind je hoeft te spiegelen...met name als het gaat om oude overwerkte emoties. .het spiegelen zal altijd blijven. .je bent als ouder tenslotte een voorbeeld :)
Mooi beschreven, veel herkenning. Met jou als voorbeeld in positieve zin, zullen het zelfbewuste kids worden denk ik zo. 17 is nooit te laat om bij te sturen, zoals we ook onszelf nog steeds bijsturen, toch?
Mooi beschreven, veel herkenning. Met jou als voorbeeld in positieve zin, zullen het zelfbewuste kids worden denk ik zo. 17 is nooit te laat om bij te sturen, zoals we ook onszelf nog steeds bijsturen, toch?