Kom uit je hoofd en klim weer in je hart

Door Anastacia gepubliceerd op Wednesday 13 November 14:46

 

Kom uit je hoofd en klim weer in je hart.

Een moeder die alcoholiste is en een vader die grensoverschrijdend zichzelf over de kop werkt en langzamerhand een tikkende bom is….

Wat moeten hun kinderen als deze levensstijl hun ouders fataal geworden is…moeten ze werkelijk gebukt gaan onder deze last omdat beide ouders hun kop in het zand steken en alle moeite doen om hun pijn goed te onderdukken…niet bereid zijn verantwoording te gaan dragen voor hun pijn? Deze ouders laten heel duidelijk zien dat de pijn sterker is  en mag zijn dan zij zelf zijn en dat ze de last van het leven op den duur niet meer kunnen dragen en gedwongen worden het op te geven. Deze mensen gaan de dood in met eeenorme trauma’s.

(ons hart als eindeloos bewustzijn)

Wat is er gebeurd dat deze mensen op dit punt beland zijn? Ze hebben het zo geleerd, bij elke pijnlijke ervaring de pijn weg te stoppen en zijn hierdoor uit verbinding met hun hart gegaan. Maar hebben nooit de behoefte gevoeld het anders te doen. Hierdoor hebben ze bij elke pijn die ze verzameld hebben beetje bij beetje hun bewustzijn opgegegeven. En om te overleven zijn ze het leven gaan navigeren met hun denken…de vele kleine stapjes hebben de weg genomen van leven naar overleven. Afgedaald de onderwereld in, waar het kil en donker is…waar de lagere energiën heersen…boosheid en negativiteit overheersen. Ieder voor zich…en hoe logisch ook…je staat op overleven, dus alles draait om jou en om staande te blijven. Ze hebben opgegeven de wijsheid van het hart en de verbinding met zichzelf...toegestaan dat hun licht mocht worden gedoofd. Het leven lijkt zo gecompliceerd en je moet van alles..eigenlijk te veel. Heel lastig voor mensen in hun omgeving die wel (meer) in verbinding staan met zichzelf...met name degenen die van hun houden..pijnlijk en onbegrijpelijk om toe te zien dat ze deze keuzes maken...en (nog)niet bereid zijn dit anders te willen gaan zien.

In de meeste gevallen zijn de ouders zich er niet van bewust dat ze dit doen om hun gevoel te onderdrukken en daardoor is het mogelijk dat dit soort schrijnende situaties kunnen ontstaan.

In de naam van jezelf en in de naam van je kinderen. STOP met VLUCHTEN en ga het aan..stel je hart open om je pijnen van het verleden te transformeren. STOP ermee jezelf nog langer gevangen te zetten in de poel van pijn en opgebouwde patronen. BEVRIJD jezelf uit je eigen gevangenis.

 

Het is zo belangrijk om goed voor jezelf te zorgen en dat je verantwoording gaat dragen voor je trauma’s uit het verleden omdat de gevolgen op termijn desastreus zijn voor jezelf en je omgeving terwijl ze voorkomen hadden kunnen worden. Het wegvluchten van je pijn heeft veel meer effect op je omgeving dan je je voor mogelijk houdt. Want ook verantwoording dragen voor je pijn is in mijn ogen onderdeel van het opvoeden. Je mag als ouder laten zien dat je menselijk en kwestbaar bent. Je bent echt niet sterk doordat je je hard en stoer opsteld maar juist als je je kwetsbaar op durft te stellen. Het is volkomen acceptabel dat je laat zien wanneer je pijn hebt, wanneer je je emotioneel gewond voelt.

Kom uit je hoofd en klim weer in je hart.

Leven in je denken is een hele opgave. Ook al zijn de denkers van mening dat dat niet zo is, maar ja wat weten zij nu als ze zich niet meer het tegenovergestelde kunnen herinneren… ze zijn zo geprogrammeerd en dus niet anders gewend. Denken is de projector naar de buitenwereld, dus wat je van binenn naar buiten projecteert…denken stelt vele vragen. Wat zal een ander van me denken, ben ik wel goed genoeg, zal hij/zij me leuk vinden, waarom dit en waarom dat, kan ik het wel, ohh straks word ik afgewezen en ga zo maar door. Het denkt zaait onrust en als je daarin op gaat creeer je onzekerheid en angst en twijfel tot paniek aan toe. Gebrek aan vertrouwen, het gevoel je in de steek gelaten te voelen, het gevoel je aangevallen te voelen, je beter voelen dan de ander etc.….voor mij en anderen met mij zo helder maar voor velen ook nog niet. Ga uit je denken en vind je weg terug naar je hart…zet je hart wagenswijd open en omarm je pijn, vul die met je levensadem…laat je hart het transformeren. Wees je eigen genezer

 

Anastacia©2013

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is inderdaad een lange weg van herkennen-erkennen en dan veranderen.De put is vaak diep en je voelt je er veilig in.Niets zo moeilijk als daar weer uit zien te komen.
Klopt E-E...maar wel een bijzondere weg ;)