Om mezelf te mogen zijn had ik lef nodig

Door Anastacia gepubliceerd op Tuesday 14 January 16:37

Op het moment van mijn scheiding zat ik er helemaal doorheen. Het was zo donker om me heen zo koud en grillig… het leek zo zwart als de nacht. Met de warmte en liefde die ver te zoeken was, was ik volledig mezelf kwijt geraakt. Net gescheiden zag ik mijn grootste angst in de ogen…al mijn jaren in relatie had ik zo nu en dan nog iemand om terug te vallen maar nu was ik weer aangewezen op mezelf.  Ik keek mijn angst in de ogen om alleen te zijn, het op eigen kracht te moeten doen. De kracht die ik voor mijn gevoel niet had, paniek sloeg me om het hart. Ik moest door maar had geen idee hoe. Ik moest acties ondernemen maar ik wist niet hoe….mijn hart had ik al in de steek gelaten alleen wist ik dat toen nog niet, volledig navigeerde ik op mijn denken maar die was inmiddels ook al overspoeld…waar was mijn anker mijn houvast? Ik wilde zo graag gered worden dat deze wens luid en duidelijk is over gekomen..Het zou achteraf blijken dat in de loop der jaren dat ik doorlopend ervaringen op mijn pad zou krijgen om mezelf te redden. Dat ik dit zelf nog niet zo zag en voelde bleek wel door de manier waarop ik er op reageerde.

Ik liet me zinken in een zware energie en voelde me slachtoffer van het leven.Ik voelde me enorm in de steek gelaten door mijn omgeving om jaren later pas te begrijpen dat ik mezelf in de steek had gelaten, de ware brondat ik me zo ellendig voelde. De jaren daarna klom ik langzaam uit mijn diepe donkere dal en ergens allang vergeten dat ik de wens had geuit om gered te willen worden.  Ondertussen was ik klerehard bezig om mezelf te redden. Ik heb er wel wat jaren over gedaan om te begrijpen dat het zo werkt. Ik ben behoorlijk hardnekkig geweest vindt je ook niet?  Het mag gezegd worden dat ik nu trots ben op mezelf omdat ik eindelijk de boodschap begrepen heb, ik heb eindelijk de cirkel van dit patroonkunnen  doorbreken. Er is niemand die mij kan redden, niemand die mijn verbroken verbinding kan herstellen. Alleen ikzelf.

Het avontuur, de reis door mijn innerlijk, echt ongelooflijk wat ik tegen ben gekomen..een oneindige wereld, enerzijds de mogelijkheid zo diep te zinken en anderzijds ook zoveel diepgang. Wordt je soms diep geraakt of komt het gevoel van zo diep? In tijde van mijn crisis had ik nooit kunnen bedenken hoe groots en mooi ik ben..maar ja daar zeg ik het ook al he, mijn denken ziet dat niet want die is beperkt dat had ik al ontdekt. Hoe meer ik toestond mijn verleden te transformeren hoe meer ik onder de indruk was van de wijsheid van mijn hart. En wat een liefde…ik wist werkelijk niet dat ik het in me had. Dusss dat betekent ego, dat ik je ontsla uit je functie, de wereld van mijn hart is zoveel mooier dan jou beperkte wereld van denken, ellende en strijd. Toch wil ik je graag  bedanken omdat ik me wel degelijk besef dat ik het zonder je niet had gered om te overleven toen ik stukje bij beetje mijn hart in de steek aan het laten was.

Zoveel vragen, zoveel om op te helderen, zoveel indrukken en zoveel ervaringen een besef, de ware schat, de ontmoeting met mezelf. Ontroerd en diep onder de indruk van mijn zijn een weten, dit is het waarvoor ik het doe. Houden van mezelf, ik heb nooit geweten wat dat inhield maar nu..ja nu weet ik het.

Er is lef voor nodig om jezelf in de ogen te kijken, om de confrontatie met jezelf aan te gaan, om verantwoordelijkheid te nemen voor wat je voelt. Vanuit welk perspectief bekijk je de wereld?  Een groot deel van mijn leven vond ik mezelf niet de moeite waard, ik durfde mezelf niet in de ogen te kijken. Vanuit dit perspectief bekeek ik dus de wereld. Ik wees mezelf af, niet beseffend dat ik zelf degene was die me in de koude hel liet rond dwalen. Ik had totaal geen besef van wie ik was. Jezelf werkelijk lief hebben is alles wat nog onverwerkt is  in de ogen te kijken zonder het te veroordelen. Jezelf werkelijk lief hebben is je hart open te stellen en de pijn toelaten zodat deze kan transformeren naar liefde. Jezelf werkelijk lief hebben is je open stellen om je patronen en gedachten  nader te onderzoeken, te ontdekken of je overtuigingen en beschermings mechanismen je nog werkelijk dienen. Jezelf lief hebben is stoppen met mee te gaan in het overschreeuwerige drama van je ego. Jezelf werkelijk lief hebben is de verbinding herstellen naar jezelf.

Het lijkt wel alsof de dagen van mijn ego zijn geteld, steeds minder sta ik haar toe dat ze nog macht over me heeft. Simpelweg omdat ik me ervan bewust geworden ben dat daar ook het centrum van mijn drama zit, de kern waaruit alle ellende voortvloeit. Mijn ego, dat stemmetje waarmee als ik er naar luister, ik mezelf genadeloos op mijn kop kan geven. Als ik dus in blijf gaan op mijn ego versterk ik mijn pijn en zo ben ik dus in staat mezelf geweld aan te doen. Op het moment dat ik geen aandacht besteed aan de gedachten en de emoties die daar rechtstreeks mee in verbinding staan dan lossen ze op. Dan is er geen behoefte om het verhaal groter te maken …of om uberhaupt een verhaal te willen maken.

 Nu weet ik dat de hel waarin ik me begaf de hel in mijn hoofd was, de hel van mijn ego.Ik stond op overleven, afgesloten van mijn ziel. Wat heb ik mijn ziel hiermee een verdriet gedaan. Mijn ziel heeft geen stem maar is wel degelijk in staat om tot me te spreken maar als het in mijn hoofd overloopt van chaos en lawaai zal ik mijn ziel niet horen. Zolang ik mijn hart gesloten hou uit angst voor de pijn zal ik haar niet voelen. Ik vraag me af waar ik het meest bang voor was…voor de pijn waarvoor ik me afsloot of voor de liefde. In dit lichaam ervoer ik tot dusver nog niet de herkenning hoe ware liefde aanvoelt. In plaats daarvan was angst iets wat ik kende en dus als vertrouwd zag.  Inmiddels ben ik me bewust van mijn kracht. Ik heb ervaren hoe ik mezelf van het leven kan beroven zonder fysiek dood te gaan en ik ben me bewust hoe ik mezelf weer tot leven kan wekken door mijn hart open te zetten. Ik ben in staat om in dit lichaam 1000 doden te sterven en 1000 keer opnieuw geboren te worden. Werkelijk leven daar is in mijn ogen lef voor nodig, maar bovenal liefde.

Ik besef steeds meer wat houden van mezelf werkelijk inhoud, in het verleden voelde ik er geen verbinding mee het waren slechts holle woorden zonder betekenis. Ik heb gevochten voor mijn leven,  gevochten om te overleven. Ik heb gevochten voor mijn kinderen. Ik heb de keuze op leven en dood werkelijk in de ogen gekeken en in de weegschaal gelegd.

Op het moment dat ik dacht aan opgeven en doodgaan en mijn kinderen voor me zag staan krimpte mijn hart in een. Ik had mijn antwoord, ik kon niet kiezen voor de dood …deze pijn wilde ik mijn kinderen niet aan doen. Ik had voor mijn gevoel geen keus, ik moest vechten voor mijn leven om er te kunnen zijn voor mijn kinderen. Op hun vader konden ze ook niet rekenen.  Mijn kinderen hadden het net zo goed heel zwaar.  

Ik had een bepaald beeld voor ogen hoe ik wilde zijn als moeder maar ik voelde me gefrustreerd omdat het me ontbrak aan daadkracht. Wel logisch als je gevoel van kracht en liefde ontbreekt. Maar zo was het wel.  Ik wilde gezelligheid voor mijn kinderen, leuke dingen met ze doen maar ik deed het niet. Ik had gewoonweg niet de energie of inspiratie. Ik heb mezelf zo vaak teleurgesteld, ik heb mezelf zo vaak in de steek gelaten en dus ook mijn kinderen. En hoe pijnlijk is het wanneer je jaren later ontwaakt uit je roes en je dit dan beseft.  En vervolgens dat je je realiseert wat voor een impact je houding, je gevoel, kortom je hele gemoeds toestand op je kinderen hebben. Zodra je het nut eenmaal inziet van spiegelen en het voor je laat werken in plaats van tegen je komen dit soort moment nog wel even terug, dan kijk je er op een andere manier naar. Ik heb me vaak schuldig gevoeld tegenover mijn kinderen omdat ik me niet bewust was van mijn gedrag. Nu ik me ervan bewust ben besef ik ook hoe belangrijk mijn bewustzijn of onbewustzijn was en is voor hun groei. We hebben dezelfde thema’s uit te werken. En ook al heb je dezelfde thema’s, de lessen en inzichten kunnen een wereld van verschil zijn.

Mijn bewustzijn groeide gestaag met de jaren. Bij elk inzicht voelde ik me trots op mezelf. Er waren momenten dat ik moeite had om bepaalde gevoelens toe te laten. Ik kon ze gewoon weg niet accepteren of zien als deel van mij. Dus veroordeelde ik mezelf, mijn innerlijke criticus voerde hoogtij. Als het stormde in mijn hoofd voelde ik mijn hart te keer gaan als een gek alsof het elk moment zo mijn borstkas uit wilde knallen,  mijn keel voelde aan alsof ik bij mijn strot geknepen werd en mijn mond was kurkdroog. Ik voelde me in één ruk van 0 naar 10 gaan. De storm overspoelde me en nam me mee in een zijn kolkende razernij.  Ik kon weinig van mijn kinderen verdragen en trok me terug op mijn slaapkamer met mijn hoofd diep in mijn kussen opgerold als een foetus, verlangend naar veiligheid. Naarstig op zoek naar een houvast, naar een  anker om mijn rust te hervinden. Ik voelde me zo zielig en alleen, onbegrepen en verdrietig met niemand om me heen om me op te vangen. En als ik zeg niemand dan ook  ik zelf niet, maar dat zag ik toen nog niet. Om je kracht weer te durven tonen heb je lef nodig. De meeste lef heb je nodig om werkelijk te durven en mogen zijn van jezelf wie je bent.

Begrijp ik werkelijk wat de ander laat zien of word het ontkent zoals gewoonlijk…steeds maar de angst die over mijn schouder mee keek, de angst om te horen te krijgen dat ik er volledig naast zit, alweer. Ach dan hou ik maar liever mijn mond want ik zeg of zie het toch niet goed…liever voorkom ik dat ik er weer op afgerekend word.

Mijn gevoel van vertrouwen en basisveiligheid zijn enorm beschadigd geraakt . Het is ook enorm verwarrend als ontkent word wat je ziet. Na keer op keer dit voorbeeld gehad te hebben ben ik gaan twijfelen aan mezelf, ik durfde niet meer te vertrouwen op wat ik zag.

Tja en daarmee was basis veiligheid volledig weg geslagen…hoe heb ik me staande te houden zonder deze basis veiligheid?  Het was zwaar om me staande te houden en mijn verantwoordelijkheid ten opzichte van mezelf en mijn kinderen te dragen terwijl ik die verbinding niet voelde in mezelf. Als ie me niet veilig voel in mezelf  dan voel ik me ook niet veilig in de wereld. 

Mijn omgeving, mijn buiten wereld is een directe weerspiegeling van mijn innerlijke wereld. Mijn overtuiging bepaald mijn houding en dat is weer van invloed op hoe ik mezelf neerzet.

Het effect van herhaling word al in de kindertijd gelegd met als gevolg dat je in verwarring kunt raken en bent gaan geloven wat je ouders, je directe omgeving je consequent heeft laten zien. Je laat je eigen waarheid los en gaat op in de waarheid van je omgeving. In de meeste gevallen draag je dit een groot deel van je leven met je mee tot je gedwongen wordt of een drive voelt om te veranderen.

Door me open te stellen voor de liefde ben ik gaande weg een andere manier van opvoeden gaan creëren. Ook al heb ik hierin nog genoeg te leren. Ik leef vanuit mijn hart en geef dit voorbeeld mee aan mijn kinderen Ik ben beter in staat te luisteren naar hun verhaal zonder te veroordelen. In plaats daarvan vraag ik wat het met ze doet, wat ze er zelf van vinden en hoe ze het liever hadden gezien en wat ze er aan zouden kunnen doen. Ik leer ze te kijken naar hun gedachten en verder te kijken naar wat voor effect hun reacties er mogelijk op kunnen hebben. Ik help ze verantwoording te leren dragen voor hun gedrag en de keuzes en acties die daar mogelijk uit voort kunnen vloeien. Opvoeden moet je leren, dat gaat met vallen en opstaan zoals zo veel in ons leven. Maar het is in mijn beleving wel een bijzonder gebaar, een teken van onvoorwaardelijke liefde naar elkaar toe om de spiegels voor te houden en vervolgens hiervoor zelf verantwoording nemen. Het is beter je kinderen te leren hoe ze met de rivier om kunnen gaan dan ze de vis aan te reiken. Zo werkt het namelijk ook in de wereld om je heen. Uiteraard zijn er nog steeds wel grenzen en consequenties van hun gedrag maar dat zie ik als een wetmatigheid..zo zit het leven gewoon in elkaar. Acties hebben nu eenmaal reacties. Zodra ik dat accepteerde merkte ik dat ik mee ging in de flow en voor mij is dat een ondersteuning om dicht bij mezelf te blijven.Nu ik meer in harmonie leef met mezelf voel ik me ook meer in harmonie met het universum.

Mijn bewustzijn is nu zover gegroeid dat ik werkelijk begin te beseffen wat liefde inhoud. Eerst had ik mezelf te redden dat heeft me geholpen van overleven naar leven  te gaan…liefde oordeelt niet dat is je ego….bewustzijn is leven vanuit je hart en je hart is wijs, de wijsheid van je hart is oneindig…leven van uit je hoofd staat voor mij gelijk aan overleven en leven vanuit je hart staat gelijk aan liefde. Ik heb al veel geleerd maar ergens is er een weten dat er nog zoveel meer te leren is, zoveel meer dat het oneindig door kan gaan. En gelukkig maar dat dat zo is dan hoef ik niet bang te zijn dat het ooit saai zal worden of in een sleur zal raken. Zoals ik het zie is alles is energie een energie die  is gecodeerd. Wij zijn in staat deze energie om te zetten in beelden en voor ons begrijpbare  taal.

Waar je op dit moment staat bepaald in hoeverre je in staat bent te ontvangen en te vertalen en hoe je je leven vorm geeft, welke keuzes je maakt, hoe bewust je bent. Waar je op dit moment staat bepaald alles voor hoe je leven verloopt.

Mijn levenlang was mijn wereld klein. Ik voelde me niet veilig, het draaide voornamelijk om mijn ikje.  De verbinding met mezelf moest eerst hersteld worden. Hoe veiliger en verbonden ik me voel met mezelf hoe veiliger het voelt mijn wereld te vergroten.

Tot slot, iemand die voor mij een leermeester is zonder dat hij dat zelf weet.

Als je altijd blijft doen zoals je hebt gedaan zal er geen verandering komen maar als je bereid bent te veranderen zul je beloond worden. Geruime tijd is er iemand in mijn leven van wie ik heel veel ben gaan houden. Ik ervaar dit als een bijzonder,confronterende en soms ook pijnlijke relatie. In hem herken(de) ik mezelf. Ik kreeg niet wat ik wilde maar wel wat ik nodig had. Ik heb momenten gehad waarop ik het contact wilde verbreken tot dat ik besefte dat hetgeen  ik voelde mijn eigen verantwoordelijkheid was en niet die van hem. Ik stond dan te stampen als een kleuter omdat ik niet kreeg wat ik wilde maar toch bleef ik staan. In de relatie leerde ik mijn grenzen herkennen en aangeven. Ik leerde mezelf weer kennen simpelweg door erin te blijven. Ik leerde werkelijk lief te hebben. Nu ben ik op het punt gekomen dat ik hem los kan laten maar dat mijn liefde voor hem blijft zoals die is. En ongeacht wat hij doet en of het me pijnlijk raakt, de liefde blijft onveranderd. Zoals ik van hem hou zo hou ik van mezelf. Ik hoef hem en mezelf niet langer te veroordelen , ik draag verantwoordelijkheid voor mijn emoties. En laat wat van hem is bij hem. Er is geen behoefte te redden of gered te worden. Ik  voel me vrij en mezelf …er is niet langer de strijd, het gevoel te hoeven  vechten voor het behouden van een relatie . Ik hou nog steeds van hem maar ik heb geen verwachting. Of we ooit samen komen of niet is niet langer belangrijk, we hebben elk ons pad. Ik zie nu het belang ervan in hem zijn eigen pad te laten lopen zonder iets van hem te willen. Naar hem toe is mijn houding een uitnodiging ook zichzelf te mogen zijn. Door zijn gedrag heen, voortgekomen uit ervaringen van zijn verleden, zie ik een prachtig mooi mens. Dagelijks voel ik hem in mijn hart. Ik durf nu trouw te blijven aan wat ik voel, ongeacht wat mijn omgeving zegt. Door te blijven koos ik voor mijn innerijke groei en vond mezelf, ik leerde wat ware liefde is..zo groot en oneindig als het universum.  Wanneer je het bekijkt van uit het perspectief van je hart ziet de wereld er compleet anders uit. Wees jezelf want je kunt nooit werkelijk weten wat voor invloed je ermee hebt op anderen.

Om mezelf weer lief te mogen hebben had ik veel lef nodig!

 

Anastacia©2013

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jeetje wat een verhaal zeg. Ik heb er respect voor dat je dit zo hebt durven posten op het internet! Dikke duim van mij.
Dankje Harm :)
Met veel respect gelezen en de kracht van diep gaan en terug komen en erkennen van je situaties en emoties heb je prachtig verwoord, sterk héél sterk extra duim! Dat moment van de diepste diepte en je besef naar je kinderen, had een brok in mijn keel. Mooi hoe je kracht dor klinkt in alles hier.
Dankje Yneke, Kan wel zeggen dat mijn pijn ook mijn groei is geweest :)
Ik heb hem opgeslagen in mijn favorieten en ga hem helemaal lezen daarna geef ik je nog een reactie, nu wil je al vast zeggen dat ik bewondering heb omdat je dit geschreven hebt. extra duim
Dankje Yneke...ik zie je reactie wel tegemoet:)..ben benieuwd