Als het stormt in mij hou je dan nog van mij?

Door Anastacia gepubliceerd op Monday 02 September 15:57

 

Als het stormt hou je dan nog van mij?

 

Het stormt in mij en weet niet wat ik er mee moet. Ik lijk alle kanten op te schieten En alsof de duvel er mee speelt gaan mensen me voor de voeten lopen…alles gaat traag en het voelt alsof ik stroop aan mijn kont heb, alsof ze me ineens allemaal moeten hebben. Wat een aantrekkingskracht op het verkeerde moment… iedereen die me voor de voeten loopt irriteert me. Als ze dan ook nog eens met goede raad komen lijkt het alsof ik helemaal uit mijn vel wil springen, begrijpen ze dan niet dat dit niet het juiste moment is daarvoor?…Het ergste is nog als ze komen met raad die helemaal niet bij me past. Duizenden prikkelingen voel ik op mijn huid en rond mijn hoofd…de storm in mij laait nog meer op. Als het kon zou ik mijn borst wel open willen scheuren omdat ik het gevoel heb dat ik ruimte te kort kom. Het duizelt me in mijn hoofd en onmacht overmeestert me. Dit is het toppunt van wat acceptabel is om te voelen.. een stemmetje in me zegt “ kan het nog erger ”?

de8ed8adaf6b3be33df270269e0bd145.jpg

Het voelt alsof de storm boven mij uit lijkt te stijgen zo groot en oppermachtig en ik voel me zo klein…kom ik hier ooit uit? Ik reageer chagrijnig en geïrriteerd op mijn omgeving..ik snauw de mensen van wie ik hou af. Onveilig voel ik me in mijn eigen lichaam. Mijn stormachtige energie is zo krachtig…woest sleur ik ze er in mee en staan we tegen elkaar te schreeuwen. Ik word moe…dit schreeuwen lost niks op…ik voel me niet gezien. Waarom begrijpen ze me niet, waarom helpen ze  me niet. Maar hoe kunnen ze me ook helpen als ze zelf ook niet weten hoe.

Wat is het toch dat met zoveel kracht een weg naar buiten probeert te vinden. Wat mijn vingers enigszins doet verkrampen, wat me het gevoel geeft dat ik mijn haren wel uit mijn hoofd wil trekken en wat mij zo duidelijk laat voelen het verschil tussen de energie in mij en in mijn lichaam.

de8ed8adaf6b3be33df270269e0bd145.jpg

Ik wring me in allerelei bochten, ik wil huilen en schreeuwen..ohh ik word gek, dit is te veel voelen. Help me dan toch, ik wil eruit….klein gemaakt en opgevouwen zit ik weg gestopt in een hoekje. Zoekend naar rust, naar stilte. Ik voel me zo moe als of ik een stevige strijd heb gevochten. Hoe kan ik deze storm tot bedaren brengen? 

Terug gekropen in mijn hoekje sta ik mezelf toe om te voelen en mijn gedachten zet ik in om helderheid te krijgen en dan begin ik me wat rustiger te voelen…een gevoel van schaamte komt omhoog voor hoe ik me gedragen heb. Ik begrijp zelf niet helemaal wat ik voelde en waarom. Maar volg gewoon wat er opkomt. In tweestrijd om sorry te willen zeggen maar me nog niet veilig voelen in mezelf. Ook weerstand voelen want ze gaan zeggen wat ik zelf ook wel weet. Terwijl ik behoefte heb aan een arm om me heen, iemand die me begrijpt en zegt het is oke, ik begrijp je.

 

Dan komt er angst omhoog, want ik weet niet beter dat mijn boosheid er niet mag zijn…altijd voel ik me afgewezen alsof ik er niet mag zijn..zullen ze me nog accepteren of wijzen ze me af. Diep in mezelf voel ik die afwijzing al….

de8ed8adaf6b3be33df270269e0bd145.jpg

Volwassen geworden lijkt angst een trouwe metgezel te zijn die elke dag toekijkt van af m’n schouder. Bang voor mensen die boos reageren want ik weet niet hoe ik daarop kan reageren. Ik lijk dan wel door te slaan in de zin dat ik niet in staat ben om te reageren en voel me monddood... mijn keel voelt afgeknepen. Sinds jij in mijn leven bent laait die angst, onzekerheid en kwetsbaarheid weer in alle hevigheid op...accepteer je me als ik boos ben? Ik durf me niet te geven of te laten zien want stel je voor dat je me afwijst. Je stiltes raken me met een precisie om u tegen te zeggen. Ik voel me zo diep door je geraakt en weet me geen raad…wat moet ik met dit gevoel? Ik wil met je praten en het met je delen want ik begrijp niet wat ik voel of waarom je doet wat je doet. Maar jij hebt geen tijd en daar blijf ik dan zitten met mezelf..gevoel van afwijzing snijd als een mes door mijn hart en ziel.

Ik voel me al weer alle kanten opgeslingerd, heel klein en heel kwetsbaar ook. Een enorme brok in mijn keel, ik slik mijn boosheid en verdriet weg, ik slik mijn woorden en emoties in ...het is gewoon weg te veel om te bevatten dat ik niet weet wat ik moet zeggen..wat ik wil zeggen, geen woord lijkt goed genoeg te verwoorden wat ik werkelijk wil zeggen…ja het stormt weer in mij maar ik heb geleerd het te onderdrukken. Ik heb geleerd dat mijn boosheid er niet mag zijn, ik ben dan niet lief en als ik niet lief doe dan wijzen ze me af is de boodschap die ik altijd heb gekregen. En ik ben er in gaan geloven. Dus als ik boos ben en als het stormt in mij wijs je me dan ook af of zul je dan nog van me houden? Tranen wellen op, ik voel mijn ogen wazig worden ..ohh ik voel me zo verdrietig maar vooral de angst dat je mij af zult wijzen. Mijn hart doet zo’n pijn…zal ik ooit in staat zijn de liefde te kunnen behouden? Zal ik ooit in staat zijn een relatie te kunnen behouden zonder deze angst pijn en verdriet? De waarheid omtrent wie ik ben is zo vervormd geraakt door verwarring, pijn en verdriet. Het is deel van mij geworden. geen wonder dat ik niet voel of werkelijk weet wie ik in wezen ben. Inmiddels heb ik helder dat afwijzing een spiegel is en dat dit me kan helpen van dat gevoel af te komen. Dat ik kan doorzien dat afwijzing een illusie is ..in jou zie ik het slechts weerspiegeld en vertaal het dan als zijnde dat jij me afwijst. Ik besef dat dit ook iets van mijn ouders is. 

 

Als het stormt zul je dan nog van me houden? In gedachte heb ik jou van wie ik zo veel hou…in gedachte stel ik die vraag aan jou. Maar jij bent zo’n enorme spiegel voor me dat ik die vraag dus ook aan mezelf stel….snotter snotter…in mijn hart voel ik een zee van verdriet. Als of mijn hart de tranen huilt van mijn ziel. Mijn hart breekt, ik voel me diep gewond..in mijn pijn denk ik aan jou verlangend naar je armen om me heen. Maar dan ondergedompeld in mijn verdriet is het alsof mijn ziel me omarmt. En zegt kom maar lieverd hier ben je veilig, hier ben je thuis. Ik rol me op als een baby in de foetushouding…op dit soort moment zou ik willen dat je bij me was even je sterke armen om me heen te voelen. 

de8ed8adaf6b3be33df270269e0bd145.jpg

Maar je bent er niet, ik heb het alleen te doen, alweer….ik geef me er aan over. Langzaam lost de pijn op en krijg ik weer wat lucht. De storm in mij is gaan liggen. Het voelt alsof ik opnieuw geboren word. Nu met bewustzijn en weten. Ik zie en voel nu dat jij dezelfde angsten pijn en verdriet in je draagd als ik en je je niet in staat voelt er voor me te zijn wanneer ik je nodig ben...het is te confronterend voor je dragend in je dezelfde wonden...je bent nog aan het overleven. Nu hoeven we elkaar in ieder geval niet over en weer om de oren te slaan of pijn te doen met verwijten. Ik ben steeds meer in staat je in liefde te laten waar je staat. Ook herken ik de gerepeteerde overtuiging hierin en begrijp waarom ik dit heb moeten doorstaan. Ik heb mijn les hierin geleerd. De waarheid omtrent wie ik in wezen ben is vervormd geraakt door het communicatiemodel van mijn ouders. Zij hebben dezelfde boodschap van hun ouders mee gekregen. Gelukkig stopt het voor mij hier. Ik heb het doorbroken maar dat betekent niet dat dit voor mijn ouders is doorbroken zolang ze leven.

Terwijl ik dit schrijf denk ik, stel dat mijn ouders dit lezen en dan met name mijn moeder. Het zal haar vast raken. Ze zal vast denken, “ik heb nooit geweten dat ze zich zo gevoeld heeft”. Het zal haar raken in haar onzekerheid en het gevoel geven dat ze slecht was voor me . Ze zal het gevoel hebben dat ze zichzelf heeft te beschermen en te verdedigen, uithalen en projecteren met vlijmscherpe woorden. Nog niet beseffend dat ze zichzelf daarmee nog meer pijn zal doen. Nog niet beseffend dat ik haar slechts spiegel en haar niet echt iets aan doe. Nog onbewust dat het haar eigen herinneringen en ervaringen zijn die nog voort leven in haar…het zal haar in beweging zetten en zij zal dan precies dezelfde patronen doorlopen en laten zien die ik hier heb omschreven als ze het aangaat. Want dat is nog altijd een vrije keuze.. Ik wilde gered worden maar heb uiteindelijk mezelf gered. 

Anastacia © 2013

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wow spetterend stuk. Veel is herkenbaar lieverd en ook dat ligt bij mij in het verleden. De dag dat ik een vuurspuwende Anastacia voor me zie zal ik aan dit stuk denken. Ik zal de vlag uit steken en je omhelzen ik zou zo trots op je zijn. Verslik je niet in boosheid als hij van je houd zal hij er doorheen kijken en bij je blijven. Het was voor mij een ultime test maar we zijn met vlag en wimpel geslaagd. Het was mijn sleutel om de storm te stillen......................
Haha ik weet niet of je me ooit vuurspuwend zult zien...ik herken de waarde van mijn emoties/boosheid....belangrijkste is..accepteer ik mezelf in deze storm..en daar kan ik nu volmondig ja op zeggen ;)
Mooi omschreven .. herkenbaar die overgedraagde patronen ... hoe mooi is het dat je die spiegel mag geven .. hoe pijnlijk is het als men er niet in durft te kijken ... <3
Ja heel mooi om te geven omdat je de waarde ervan kent. En heel pijnlijk, niet durven vraagt een grote prijs <3
Als het stormt in je hart, dan kan het zwaar zijn, zo zwaar dat je het zou willen opgeven.
Gelukkig dat de storm in jou uitgewoed is.
Idd Neerpenner...ook daar ligt de uitdaging te leren er mee om te gaan. Te voelen terwijl het stormt want daarin liggen zoveel antwoorden en met name de sleutel de storm te doen bedaren. Er is kracht voor nodig het bewust te blijven voelen en de verleiding van opgeven te weerstaan ;)
Klopt, ik merk zelf dat je eigenlijk niet kan opgeven. De storm blijft woeden tot je de sleutel vindt. :)
Ja klopt...mooi hoe dat werkt he? :)
Nou...toch iets minder mooi als je in de storm zit. :)
Maar ik begrijp wat je bedoelt. Nu nog het toepassen.
Wat en artikel veel sterkte niet opgeven
Het is niet meer dat ik er nu inzit maar heb het wel altijd zo ervaren. Ik zie wel mensen om me heen die hier nog midden in zitten....gelukkig heb ik voor mezelf mijn weg eruit gevonden en dat wil ik graag delen. ;)
:-) you can do it... and you knew it.
Ja zeker dat heb ik mezelf al bewezen <3. i am on the other side now ;)
:-) goed zo...