Dierenliefde gaat soms ver

Door Somirori gepubliceerd op Sunday 22 September 00:45

Blij om uit de benauwde hitte van het verzorgingshuis te stappen, loop ik de verzengende hitte buiten in. Dit helpt ook niet echt. Als ik naar mijn fiets loop, zie ik dat ik niet de enige ben die een paar graadjes minder niet erg zou vinden.

Met veel moeite schommelt hij over de weg, op zoek naar een beschut plaatsje. Bij het zien van de gele en zwarte strepen is mijn eerste reactie: ‘gewoon er bovenop gaan staan’. Maar bij het zien van de molligheid van het diertje zie ik dat er geen gevaar schuilt in het wezentje dat het duidelijk veel zwaarder heeft als ik. Meteen schaam ik me voor mijn gedachte en begin ik tegen het diertje te praten. ‘Dat moet ik toch eens afleren’, bedenk ik, terwijl ik het diertje vertel dat hij in de weg loopt, omdat ik graag met mijn fiets van de parkeerplaats af wil en dat hij net achter mijn wiel loopt. ,,Dat is toch niet handig, liefie”, hoor ik mezelf zeggen. Snel kijk ik om me heen of niemand het heeft gehoord. Een beetje gek is het toch wel als je zomaar op de parkeerplaats loopt te kletsen tegen een klein mollig wezentje.

Rustig schommelt het zesvoetertje verder. Geen idee waar hij heen wil. Voorzichtig rijd ik met een iets grotere bocht om het diertje heen. Toch schrikt hij en rolt hij op zijn rug. Even spartelt hij nerveus met alle pootjes door de lucht. Maar alsof hij merkt dat dit te veel energie kost in de hitte, houdt hij al snel zijn pootjes stil. Snel zet ik mijn fiets neer en geef hem een klein duwtje met mijn voet. Hij landt weer op zijn pootjes en begint meteen weer aan het vervolg van zijn schommeltocht.

Zo snel als zijn pootjes hem kunnen dragen gaat hij op mijn schoen af. ‘Zou hij boos zijn, omdat ik hem met mijn schoen weer op de been heb geholpen?’ denk ik nog. Maar dat kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Steeds sneller schommelt hij richting mijn schoen en eenmaal bij de punt van het schoeisel aangekomen, kruipt hij eronder. Om hem niet te pletten, til ik mijn schoen een stukje op. Hij grijpt meteen de kans om nog dieper onder de schoen weg te kruipen. En dan begrijp ik wat hij zoekt. Schaduw. Logisch in die hitte. Maar ja, ik zie me daar al de hele middag staan, terwijl ik vlug uit het verzorgingshuis was vertrokken, omdat ik het zo warm had, zou ik dan wel een paar uur op de hete parkeerplaats blijven staan met mijn voet in een rare houding om een klein mollig wezentje van schaduw te voorzien. Nee, dat zie ik toch ook niet zitten. Voorzichtig til ik mijn voet helemaal op en zet hem een stuk verderop weer neer. Eigenlijk wil ik het diertje oppakken en even verderop tussen de bosjes neerzetten. Daar zit hij tenminste in de schaduw. Maar dat durf ik toch niet. Hoewel ik weet dat deze gestreepte wezentjes niet meteen zullen steken, kan een dier in het nauw soms vreemde dingen doen. Ik besluit het beestje rustig te laten schommelen over de parkeerplaats en eindelijk mijn fiets eens te pakken. Een meisje dat uit het verzorgingshuis komt kijkt me aan terwijl ze met grote stappen het parkeerterrein op loopt. Ik kijk en zie mijn nieuwe schommelende makkertje zo plat als een dubbeltje midden op de parkeerplaats liggen. Er is geen redden meer aan. Even wil ik het meisje naroepen. “Kun je niet uitkijken?” Maar dan bedenk ik me. Ze heeft hem waarschijnlijk niet eens gezien. En misschien was hij anders ook binnen een paar uur wel gestorven. Zij had onbedoeld wel de moed om te doen wat ik niet kon: het hommeltje uit zijn lijden verlossen.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heb gisteren nog tegen een geit staan praten ..kreeg nog antwoord ook ...Ben net zo gek dus :)