Verslaving de baas

Door Somirori gepubliceerd op Monday 02 September 15:03

Als je verslavingsgevoelig bent, is het lastig om verslavingen te vermijden en zeker om er van af te komen. Ik weet van mezelf dat ik erg verslavingsgevoelig ben, waardoor ik vooral heel voorzichtig aan doe met drank. Ook raak ik pertinent zeker geen sigaretten aan, want daar wil ik echt niet verslaafd aan raken.

 

Als jongere ben ik een tijd zwaar verslaafd geweest aan chips. Ook tegenwoordig vind ik de zoute lekkernijen moeilijk te weerstaan, maar als ik wil, kan ik ook een paar maanden zonder. Tijdens een gespreksavond zat ik een keer te trillen op de bank bij de dominee. Hij vroeg toen wat er aan de hand was. Ik vertelde dat ik aan het afkicken was van het chips eten. Daar werd toen een beetje lacherig over gedaan en ik lachte maar gewoon vrolijk mee. Maar ik wist dat het waar was. Het trillen en de kou waren echte afkickverschijnselen.

Na mijn 18e verjaardag kwam de gokverslaving om de hoek kijken. Als jong kind vond ik het al geweldig om op de kermis aan de eenarmige bandiet te trekken. Het spel vond ik vaak leuker dan de te winnen prijzen. De kick die het gaf om de jackpot uit zo’n kast te horen rinkelen, vond ik ontzettend gaaf. Toen ik eenmaal 18 was geworden duurde het dan ook niet lang voordat ik naar het echte casino wilde. Daar begonnen we eerst netjes met 30 euro. Was het geld op dan gingen we naar huis. Maar na een paar keer ontdekten we steeds nieuwe onderdelen in het casino. Andere gokkasten en spelletjes. Dus was 30 euro al snel niet meer genoeg en werd de pinpas ook meegenomen.

In de tijden dat ik nog een baan had, was dit allemaal helemaal geen probleem. Waar anderen graag naar de disco gingen, had ik een andere manier van uitgaan, bedacht ik altijd maar. Maar al snel wist ik dat dit ook een verslaving werd. Want nog voordat ik het casino uit liep, bedacht ik al weer wanneer ik weer wilde gaan. En soms wilde ik wel drie keer per week naar binnen. Ook ontdekte ik de online casino’s. dat was nog makkelijker. Lekker thuis vanaf de bank gokken. En toen ik eenmaal geen baan meer had, was het hek van de dam. Ik had alle tijd, dus ging ik meer gokken. Al mijn spaargeld verdween op die manier naar de verschillende casino’s en zelfs nog meer geld wat ik helemaal niet had.

Na een paar jaar biechtte ik alles op bij mijn ouders en gingen we bedenken hoe ik van dit probleem af kon komen. Eigenlijk wilde ik het liefst minderen en toch nog een beetje blijven gokken. Maar iedere keer als ik dat probeerde ging het alsnog mis.

Volgens mij is er dus maar één mogelijkheid om van een verslaving af te komen. Gewoon cold turkey afkicken. Niet meer aan denken. Andere bezigheden zoeken en zoveel mogelijk de verleidingen uit je buurt houden.

Bij chips hoef ik de verleidingen niet eens uit de buurt te houden. Als ik gemotiveerd ben om af te vallen en geen chips te eten, dan kan ik zakken vol in huis hebben, maar dan raak ik ze niet aan. Daar ben ik ontzettend trots op. Mijn wilskracht is dan sterk genoeg.

Op gokgebied heb ik het anders aangepakt. Mijn laptop ging op een gegeven moment kapot. Ik heb toen van mijn ouders een nieuwe gekregen, maar die heb ik de eerste maanden bij hen thuis laten staan. Zo kon ik thuis niet in de verleiding komen om toch nog te gaan gokken. Af en toe gokte ik onder toezicht bij hen thuis. Maar dat ging niet om grote bedragen.

Nu ik mijn laptop weer thuis heb, moet ik oppassen dat ik niet weer in mijn oude valkuil trap. De afgelopen maand heb ik toch weer even een misstap begaan. Nu wil ik weer sterk zijn en mijn gedachten van het gokken af dwingen. Andere dingen doen met de laptop en gewoon bezig zijn met sporten, lezen, piano spelen, het huis opruimen, verhalen schrijven. Er zijn genoeg dingen te doen. Ik moet me er alleen even toe zetten.

Wat me nu heel erg helpt, is het maken van to-do-lijstjes. Op die manier krijg ik een structuur in de dag en weet ik wat ik allemaal nog moet doen van mezelf. Dat helpt om bezig te blijven in plaats van verveeld achter de laptop te gaan zitten. Op deze manier hoop ik de verslaving echt zelf te bedwingen. Soms zal het lastig zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat ik dit zelf kan. En dat het ook het beste werkt om zelf een verslaving aan te pakken, zolang je maar gemotiveerd bent. In een kliniek zullen ze je best goed kunnen helpen, maar als je eenmaal weer buiten staat, moet je ook zelf de draad weer oppakken. Dat wil ik gewoon proberen zonder kliniekbezoek en ik denk dat dat ook best te doen is.

Mijn nieuwste verslaving is het spelen van spelletjes op Facebook. Op zich niet heel erg omdat je er geen geld aan kwijt raakt. Het enige probleem is dat ik soms zo lang aan het spelen ben dat ik een knoop in mijn nek krijg van de verkrampte spieren in mijn schouders en nek. Dus ook daarmee moet ik oppassen. Maar dat gaat makkelijk, want als mijn nek weer pijn gaat doen, dan gaat het spelletje uit, zo simpel is dat.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja, die spelletjes van facebook ... doe ik ook ..De multiplayers ...
Moet me zelf ook toespreken om iets andere te gaan doen ....Maar ja ..ik ben geen grote fan van boeken lezen dus ik doe een spelletje ;) en heb tegenwoordig werk ....Dat is ook wel lekker :)