Faaltouten, mooi spulleke!

Door Hpj Goossens gepubliceerd op Tuesday 05 November 16:18

Ik ben niet goed in taal. Ik ben denk ik, de meester der taalfouten. Ik was ooit wel goed in taal, maar dat was op school. Lang geleden. Wil ik beter worden in taal? Nee… niet echt. Een mix van lichamelijk ongemakje, met een vleugje domheid, en een ruime snee luiheid maakt mij persoontje al snel tot een tevreden mensch.

Ook de Nederlandse taal zelf maakt het niet beter. Ik heb nooit zin in seks, maar wel in sex. Seks is een lelijk woord. Het woord sex is veel sensueler, mooier, spreekt meer aan. Goed is niet altijd beter. De juiste wijze faalt geregeld.

Ik mag graag taalfouten maken. Maar dan expres. Per expresse maak ik ze aan de lopende band; woordgrapjes. Oftewel, grapwoordjes. Zo vroeg ik laatst aan mijn collega Mustafa, ‘lust je een appel, moes?’ Hilariteit alom. Vooral bij mezelf. Gelukkig ook bij het lijdend voorwerp.

Bij ons op de zaak staat een klein aluminium trapje. Natuurlijk heb ik al zo’n duizend keer dat ding gepakt, en tegen collega’s gezegd, dat ik ze ‘een trap zou geven.’ Lachen.

Taalfouten, ik noem ze liever faaltouten. Zoveel leuker. Een zwevend stuk ongedierte noem ik dan ook liever een weps, dan een wesp. En met een toefje slagroom er op word het; ‘perreweps’. Veel mooier. Enne… excuses; het is ragsloom, niet slagroom. En een traluminium apje.

Faaltouten, meestal zijn het vergissinkjes. Of detzuiveltjes, die komen ook vaak voor. Soms zijn faaltouten het gevolg van slangerisering. Het ‘slang’ is een modernisering van de taal. Straattaal. Een uit de Ustatisch Nights overgevlogen hype. Of was het nu haaip? Ook in Neder- en België- land neemt dat fenomeen toe, vooral bij becapuchonte jongelingen. Bij achterstevorendragende petjes- mensen.

Ik vind mooi. Kan niet wakker liggen van vermeende verloedering van taal. Heb er geen last van. En heb ik even geen zin in verloedering, dan lees ik even wat anders.

Motoren zijn moters, als ze met velen zijn. De Bijenkorf is een bijekorf zonder bijen. Slecht weer is zelden hondenweer, maar veel vaker hondeweer. Zo voelt dat.

De aap komt pas uit mijn mouw, wanneer ik eerst iets uit mijn mouw schudt. En anders niet. Dan blijft- ie zitten. Het beest had tijdens het hondeweer geen zin om in de apeboom te zitten. Dat dan weer wel.

Wanneer er iemand is, die na dit stanwaltige artiekel een duim geeft, dan istie gelaaikd. Ook mooi, dat laaiken. Ik laaik wat af mensen, dat de stukken er af vliegen.

Iemand zin om over verengelsing te beginnen?

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik strooi met faaltouten rond alsof het pepernoten zijn :-)
Zie ginds komt de Tabbert,
hij heeft hem al staan.
de zak met zijn knecht
en die trekt het koord aan
Ha ha ha! Mooi!
Oh ja, Helemaal mee eens
Sexs is met een K net zo lullig verwijft
als lullen met een P
dat dan uiteindelijk toch wel fokken blijf
Wa-ha-ha-ha! Geweldig!
Ik zou het felspouten (spelen met bewuste misletterfeitsels)
lekker taalstoutjes noemen...
Oooooh.... Taalstoutjes.... Dat is haast poëzie!
Heel leuk
THNX Yrsa!
Dit is wel zo leuk. Al die stanwallige felspouten, leerhijk!
Felspouten, wow, die is ook mooi!
Hij is goed, altijd fijn weer een stukje humor op Plazilla. Toch een duim van mij!
Hij is goed, altijd fijn weer een stukje humor op Plazilla. Toch een duim van mij!