De pijn van verliezen.

Door Amber-48 gepubliceerd op Saturday 01 June 23:26

Een wolf huilt, even lijkt het of de ogen van de oude vrouw oplichten. Langzaam buigt ze haar hoofd. Haar hele lijf straalt eenzaamheid uit. De wolf volgt haar, het lijkt of hij haar eenzaamheid begrijpt. Dan staat ze op, en loopt langzaam de wildernis in, om nooit meer terug te keren....

Verloren.

 

De zon komt op, en met haar stralen geeft ze de bergen een prachtige oranje gloed.
Colorado komt tot leven. Zo ook de indianen. De allerkleinsten rennen op hun blote voetjes rond, en gooien lachend met kluiten zand naar elkaar. Het oude opperhoofd  kijkt naar hen, op zijn verweerde gebruinde gezicht verschijnt een grijns. Een paar honden vechten om een bot.
De vrouwen lopen weg met water kruiken om ze te gaan vullen verderop bij de beek.
Dan klinkt er plotseling een klaaglied, luid en hartverscheurend.
De indianen staken hun bezigheden en blijven stil staan. Zelfs de honden laten het bot voor wat het is.

Imala wiegt heen en weer. Haar haren hangen in slierten voor haar gezicht, de zwarte haren glanzen, de enkele grijze haren lijken van zilver, alsof een spin ze er in heeft geweven.
Haar bruine ogen zijn half gesloten, als in een trance, van haar gezicht is het verdriet af te lezen.
Langzaam verschijnen er meer indianen uit hun tent, ze knikken naar Imala, uit hun houding spreekt respect. Imala kijkt op en staakt haar klaaglied als ze een hand op haar schouder voelt.
“Payat, we hebben verloren,” haar stem is een nauwelijks hoorbaar gefluister.
“We hebben verloren, maar zijn niet gebroken. Je bent Imala, dat betekent: met een sterke geest.
Vergeet dat niet.”
Dan slaat Payat zijn armen om zijn vrouw heen, en samen kijken ze zwijgend naar de opkomende zon. Imala”s gedachten gaan terug, naar hetgeen ze heeft verloren, dan legt ze haar hoofd tegen Payat”s schouder en sluit haar ogen.

1745, de eerste Europeanen vestigden zich in het oosten van de VS. Diverse indianen stammen trokken naar het westen.

Imala lachte toen haar zoon Elan zijn vader imiteerde. Hij gooide een speer en dansde.
“Wanneer mag ik mee op jacht?” En daarbij keek hij Imala ondeugend aan met zijn donkerbruine ogen.
“Als je twaalf jaar oud bent, en geen zeven,” klonk plots een donderende stem, en een sterke arm tilde Elan in eën zwaai van de grond af.
“Eerst moet je een hele sterke krijger worden, een  moedige en onverschrokken BlackfootSioux,”
en Payat knipoogde naar zijn vrouw.
Een krijger kwam gehaast aangelopen en richtte zich tot Payat.
“Opperhoofd Melvin wil je spreken.”

“Mijn vader kiest altijd leuke momenten,” en Payat trok een gek gezicht naar Imala en Elan zodat dezen begonnen te schaterlachen. Toen Payat bij zijn vader Melvern aankwam betrok Payat zijn gezicht. Het verweerde gezicht van zijn vader sprak boekdelen.
Payat hurkte  naast zijn vader neer en nam de pijp van zijn vader aan.
“De Apachen hebben het op ons voorzien,” viel Melvern met de deur in huis.
“Waarom?” Payat keek zijn vader recht in de ondoorgrondelijke zwarte ogen, ogen die menigeen heeft doen sidderen.
“Eën van mijn krijgers heeft tijdens het ruilen van goederen iets opgevangen bij de Navaho”s.

“Zijn dezen  niet bevriend met de Apachen?”
Melvern zweeg even en haalde diep adem.
Payat keek zijn vader verbaasd aan:” Zo doet mijn vader nooit!”

“Ooit heb ik in een gevecht een zoon van Hania, gedood. Hania is het opperhoofd van de Apachen.
Niet met opzet natuurlijk, het is heel lang geleden. De vrouw van Hania kon het verdriet niet verdragen en doorboorde zichzelf met de speer van haar omgekomen zoon.
Hania zint op wraak.”
Payat knikte, samen stonden ze op, wetende wat hun te doen stond.

Teruggekomen bij zijn gezin, vertelde Payat het voorzichtig tegen Imala.
“Payat, wat verschrikkelijk, wat staat ons nu te wachten.”’
Haar ogen werden vochtig toen ze haar zoon tegen zich aan trok, Imala wiegde zachtjes heen en weer en zong een lied. Het raakte Payat recht in zijn hart.

De volgende morgen stond Payat zachtjes op om zijn vrouw en kind niet wakker te maken.
Hij maakte zich klaar voor de jacht. Een klein uurtje later verdwenen de BlackfootSioux  krijgers geruisloos tussen de struiken door.

Even later schrok Imala wakker van geschreeuw en gegil.
Toen klonk het geluid van dreunende paarde hoeven en omvallende tenten.
De angst sloeg Imala om het hart, en met een bevende hand duwde ze een stukje stof van de tent opzij. ”Apachen!” en ze zag dat vrouwen en kinderen uit hun tenten gesleurd werden.
Ze slaakte een gil toen een bebloed lichaam voor haar tent neer viel, een kind nog, gescalpeerd.
Haar zoontje begon te huilen, maar Imala legde een vinger op haar lippen.
“Ssst, stil.”

“Maar mama……,” verschrikt zweeg de kleine Elan.
“Ze zoeken ons, kom, we vluchten,” en met Elan in haar armen rende Imala zigzaggend tussen de vechtende krijgers door, richting de bergen. Tot haar ontzetting merkte een Apache hen op.
De krijger sprong van zijn paard en liet zich boven op Imala en haar zoontje vallen.
Bijna verloor Imala het bewustzijn toen ze hardhandig op het paard van een andere Apache werd geslingerd, haar zoontje hield ze stevig vast.
De Apachen verdwenen met hen in de wildernis.

Payat had het gevoel dat zijn hart bleef stil staan toen hij terug kwam van de jacht met zijn krijgers.
Overal lagen lijkjes van kinderen, vrouwen en achter gebleven krijgers.
In paniek rende Payat in het rond, zoekend naar zijn vrouw en kind.
Plots viel zijn blik op een gewonde indiaan, het was zijn vader, Payat knielde naast hem neer.
Voorzichtig ondersteunde  Payat het hoofd van zijn vader.
“Payat mijn zoon, de Apachen hebben Imala en Elan ontvoerd.”
Melvern had moeite met spreken.
“Stil maar vader, het komt goed, dit komt ze duur te staan.”
Payat wenkte de overgebleven vrouwen om zijn vader en de andere gewonden te verzorgen.
Langzaam liep hij naar de resten van de tent waar zijn vrouw en kind weg waren gevlucht.
Toen hief hij zijn armen naar de hemel en slaakte hij een kreet die kilometers ver te horen was.

Imala kreunde van de pijn toen ze bij het kamp van de Apachen aankwamen.
Haar zoontje huilde van honger en dorst.
“Mam, ik heb honger.”
“Stil maar, wees moedig,” troostte Imala hem.
Maar de ontvoerders duwden hen ruw voort het Apachen kamp in.
Daar werden ze vijandig aangestaard door de vrouwen en kinderen.
Ze werden bespuugd en met stokken geslagen toen Imala protesteerde.
“Ik wil het opperhoofd spreken,” zei Imala tegen de Apache die achter haar liep.
“Zwijg vrouw, als de tijd daar is,” gromde de indiaan en gooide hen in een tent waar ze aan een paal werden vastgebonden. Zo verstreken er een paar dagen, Imala en Elan werden vuil, Imala”s gezicht was ingevallen, haar haren werden grijs. Ze zag er uit als een oude vrouw.
Eindelijk kwam er een krijger met een een stuk brood. Elan viel als een hongerig dier de krijger aan en griste het stuk brood uit zijn handen. Ondanks haar maag krampen liet ze Elan het brood op eten.
“Mama, komt papa ons redden?
“Ja lieverd, geduld, papa komt ons halen,”en ze aaide zijn lange zwarte haren.
Opeens kwam er een Apache en rukte haar zoontje uit haar armen.
“Meekomen,” beet hij haar toe.
Voor het opperhoofd werd ze op de grond geworpen.
“Hania, dit komt je duur de staan,” siste ze hem toe.
Hania keek haar verachtelijk aan en grijnsde zijn verrotte tanden bloot. 
“Verbrijzelen zullen we jullie, verachtelijke BlackfootSioux die jullie zijn.
Ik geef je over aan mijn zoon Huritt, hij zal je trots breken.”
Imala voelde de paniek opkomen toen ze ruw door Huritt werd meegesleurd.
Overgeleverd aan zijn lusten. Ze doorstond de vernedering door haar ogen dicht te knijpen en haar gevoel uit te schakelen. Alleen de pijn in haar hart kon ze niet uitschakelen.

Strompelend kwam ze bij de tent aan waar haar zoontje was.
“Mama!” hoorde ze hem gillen.
“Elan!” riep ze in paniek en duwde met ongekende kracht de Apache die haar begeleide van zich af.
Onverwachts kwam Huritt  zijn tent uit en liep met grote passen op de gillende Elan af.
Tot Imala”s ontzetting pakte hij de haren van Elan en scalpeerde hem.
Het bebloede lijkje werd voor haar voeten geworpen.
Imala stortte neer, plots kwam er een speer uit het niets en boorde  zich in het hart van Huritt.
“Payat,” kreunde Imala toen ze zijn grote gestalte herkende.
Een flauwe glimlach verscheen op haar gehavende gezicht.
“Elan………,” haar stem brak.
Met betraande ogen pakte Payat zijn zoontje op en hing hem over zijn paard.
Imala zette hij achterop.
Om hen heen was de strijd losgebarsten, in het voordeel van de BlackfootSioux.
Zwijgend en met zijn zwarte ogen vol haat beende Payat persoonlijk de tent van opperhoofd Hania binnen en scalpeerde hem. Het opperhoofd verzette zich niet, hij had de strijd verloren.
Daarna trok Payat met zijn vrouw en krijgers terug naar het BlackfootSioux kamp.

Langzaam reden ze het kamp weer binnen.
Daar werd de dode Elan liefdevol uit de armen van Imala gehaald.
De vrouwen jammerden, kinderen huilden, de mannen keken grimmig, maar hun ogen waren vochtig. Toen tilde Payat de gebroken Imala van zijn paard.
“Het zal nooit meer hetzelfde zijn,” zei ze zachtjes en liet zich mee voeren naar hun tent.
Onderweg werden ze liefdevol omarmd door Melvern het opperhoofd.
Payat legde liefdevol het vermagerde lichaam van zijn vrouw op de slaapmat neer.
Ze viel meteen in slaap.

Iedere morgen, als de zon opkomt, klinkt het klaaglied van Imala.
Ze wiegt dan zachtjes heen en weer en fluistert: ” We hebben verloren.” 

Amber

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
erg goed gedaan zeer mooi artikel dikke 10
Ik ben je fan. Vindt dit een erg goed artikel...ga zo door !
Zeer triest, maar goed artikel. Duim en fan.