Een traan voor haar…………(6)

Door Jack-Hage-Sr gepubliceerd op Thursday 18 October 11:44

Uit; Een traan voor haar…………

 

Hoofdstuk 6,

Moeder overdenkt………..

 

Daantje nam de telefoon aan van haar moeder.

Moeder liep naar de keuken. Ze deed dat bewust.

Het ging haar niets aan hoe Mark en Daantje dit ” gevoels” probleem gingen oplossen.

 

Onverwachts glimlachte ze.

 

Die tranen van haar Daantje grepen haar wel aan hoor……….natuurlijk, je dochter zo zien is niet leuk. Maar zulke dingen horen erbij. Niets in het leven gaat vanzelf, en altijd zijn er wel dingen die je moet meemaken.

Wat Daantje nu heeft meegemaakt hoort ook bij het leven.

Het hoort bij groeien, bij zelf uitvliegen. Maar als ze dan uitvliegen en ze vallen een keer diep, dat is het je plicht om er te zijn.

Neem nu het verhaal van Marieke bedacht ze. Moeder kan er met haar pet nog niet bij hoe dat gegaan is.

Natuurlijk is het niet leuk als je vijftienjarige dochter zwanger is. Maar om dan je eigen kind het huis uit te sturen?  Ze kon er met haar verstand niet bij.

 

Ze dacht veel aan Marieke. En wat was ze blij dat Daantje -  Marieke ook niet liet vallen.

Veel vriendinnen van school roddelden, maar Marieke steunen……...ho maar. Moeder kon daar niet bij.

Sterker nog – ze kon daar niet tegen……en die twee………haar twee…… hadden een band als zusjes. Moeder genoot daarvan. Daantje was Marieke juist wél blijven steunen. Daantje was zelfs bij de bevalling geweest. Moeder ook.

Ook genoot moeder van hoe ze het gezamenlijk binnen hun gezin hebben opgepakt.

Marieke in huis,  een extra slaapkamertje was er wel. Gewoon goed zorgen voor die meid. Moeder glimlachte weer. Het was nog gezellig geweest ook. En nog.

Het voelt als een extra dochter. Natuurlijk een meisje van vijftien die een baby krijgt heeft ook haar nukken. Ook huilbuien…….. maar we hebben het gered bedacht ze.

Ze heeft toch verdorie nu maar een mooi eigen plekje. Achter het huis in het oude bakhuis heeft Jan en alleman geklust, getimmerd , geschilderd alsof ze zelf een bouwbedrijf hadden. Marieke heeft een eigen plekje, ze kan haar Havo afmaken, en ik ben er ook. Ze genoot ervan. Die kleine dreumes was nu al ruim drie maanden.

Nee…………..dacht moeder….…..zo gek hebben wij het nog niet gedaan.

Haar man, de vader van Daantje, vond zo en zó alles goed wat ze bedisselde.

Ze had het getroffen met haar Jan.

Al ruim twintig jaar waren ze samen. Ze hadden een geweldige band.

Jammer dat hij veel weg was, maar ja, dat wist ze al toen ze hem tegen kwam.  Haar Jan was kapitein op de mooiste en de grootste zeesleper van Bollendam het was een pracht schip.

Al die technische dingen kon ze niet uitleggen, daar ging het ook niet om.

Jan plaagde haar wel eens…………..wat denk je wat mijn grootste liefde is zei hij dan……………..Jawel mijn Bella. Zo was het schip gedoopt. Zíjn schip.

Zijn eigen sleepboot, zijn droomwens.

Bella ……..dat schip moest díe naam krijgen ……de naam van zijn veel te jong gestorven moeder.

Van Bella houdt ik het meest zei Jan , en met jouw wil ik mijn leven delen.

Ze begreep hem.

Ze hadden het getroffen samen. Hij was wel wat zorgelijk de laatste maanden. Er waren meer wachtdagen als in andere jaren. 

Maar goed we zien wel……iedereen schijnt er nu last van te hebben. We zien wel of het in het jaar 2009 wat beter wordt had Jan gezegd. Ze konden het redden, het was goed zo. 

Er was ook veel verdriet geweest, maar ja mijmerde ze zo in haar keuken……………we hebben gelukkig wél Daantje gekregen.

Jawel……. moeder had wel meer kinderen gewild, veel meer……………maar het mocht niet zo zijn. De ene na de ander zwangerschap ging fout.

Daar was het dan haar Jan altijd - die haar gesteund had.

 

Ze had er wel eens om gehuild. Ze dacht dat ze te kort schoot.

Jan wilde daar niets van weten.

Zelfs als we Daantje niet gekregen hadden, dan nog was het goed geweest sprak hij altijd.

Nu heeft ze daar vrede mee.

 

Daarom is ze ook zo blij dat ze veel voor Marieke mogen beteken. En dan die kleine jongen, Sem.

Want had ze gezegd, je kunt er beter een kindje bij krijgen dan een kindje verliezen. En ik weet echt waar ik het over heb had ze tegen die meiden gezegd.

 

Dat was nu ook zo leuk van Marieke. Die naam hebben wij met zijn allen gekozen.

De S had ze bedacht van Sleepboot, van haar nieuwe Pa had ze gelachen.

Jan had een traantje weggepinkt. Ja…..ja een stoere zeeman………..het had hem geraakt.

 

Toen gingen ze verder denken……………Jan had de oplossing bedacht………dan doen we de E van het woordje en…en de M van jouw had hij tegen Marieke gezegd.

Dus we noemen hem dan Sem. Dat betekend dan ”opa Sleepboot en Marieke ”………..als hij later groot is gaan we het uitleggen had Jan gezegd.

Daar had hij gezeten met dat kleine jochie op schoot, nog geen tien minuten op de wereld.

Hij had er van genoten dat hij net thuis was.

Moeder genoot van alles wat ze hadden.  Ze had haar Jan, twee lieve meiden nu………en dan die kleine Sem. Geweldig.

Ze ontwaakte plots uit haar droomwereld. Haar droomwereld achter het aanrecht…………haar keuken, haar fijne plaats. De keuken het middelpunt van zorgen en gezelligheid.

 

Mam……… mam……Mag Mark vanavond langskomen als ik mijn Geschiedenis klaar heb?……Ze zag haar Daantje al weer iets vrolijker.

 

Wel ja - sprak ze…………..ze  glimlachte nogmaals.

 

 

 

Wordt vervolgd………..

 

 

 

http://plazilla.com/profile/jackhagesr

Zilla volgen;  http://een-traan-voor-haaraaaaaaaa.plazilla.com/
 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben weer bij....klaar voor de volgende.....
Lekker warm stukje.
Maar een verhaal heeft spanning nodig en deze rustperiode komt me voor als de stilte voor de storm...
Kijk met spanning uit naar het volgende.
Ik ook..............
wat een lieve moeder !
fraai enzo
Ik heb hier heel erg van genoten. Kan zo in de goed nieuws show. Het is zo koek en ei daar en zo helemaal warm, als het kan zijn.
Fijn hoofdstuk dit en zeker goed als neveninfo...Voel me een beetje familie al...
Zo moet het met een boek!
Daar ben je zeker klaar mee... maar het blijven je kinderen he.
Heel leuk geschreven.
Ja dubbel zo.........
Ik had even een klein achterstandje maar ben weer helemaal bij gelezen:)..Nog steeds een erg leuk verhaal..We wachten maar weer af..:)