Het laatste applaus…

Door Jack-Hage-Sr gepubliceerd op Wednesday 20 November 10:40

 

Uit Nu je leven gestopt is (2)

 

Tweeënnegentig werd ze vorige maand.

Ze was broos, kleiner dan vroeger.

Toch nog de kracht om zelfstandig in haar huisje te verblijven.

Het was haar alles waard. Haar plek.

De plek waar lief en leed, verdriet en blijdschap elkaar tegenkwamen.

Het huisje aan de dijk. Haar dijk.

De dijk die in ’53 haar en haar naasten behoede van tragische ellende.

Zij bleven bespaard van wat velen moesten ondergaan. 

Ze kon haar kinderen zien opgroeien.

Velen niet.

Ze hadden hun eigen tuin.

Velen niet.

Ze had na rumoerige jaren een fijne basis.

Haar man, haar kinderen, oude contacten.

Ze had een opdracht.

Ze had haar boekjes uit de oorlog in de vensterbank.

Losse aantekeningen ertussen.

Altijd op dezelfde plek. Naast de telefoon.

Alles stond erin, een geheim was het niet.

Iedereen wist ook waar haar boekjes lagen.

Het hele dorp wist het.

Toen ze negentig werd had zelfs de Burgemeester gevraagd of hij erin mocht lezen.

‘Waarom niet’… had ze zacht gesproken.

Iedereen moet weten wat er is gebeurd Burgemeester.

Voorzichtig en met vol respect had hij de boekjes bekeken.

Veel is hij teruggegaan. De Burgemeester zat rustig bij deze onbekende heldin.

Lezen, praten, stil zijn, nadenken.

Alles had ze beschreven. De vergeten meisjes van het verzet.

Duitse officieren hadden ze verleid.

Kussend dronken gevoerd.

Een gevaarlijke dubbelrol gespeeld.

De aanslag op het Gemeenthuis werd een feit.

Nog groter werd de aanslag op het spoor.

Ze hadden onderduikers weggesluisd.

Gewonden verzorgt.

 

Naast haar boekjes lag de verzetspenning.

 

 

Op verzoek had ze lezingen gegeven, haar verhalen verteld.

Stil en rustig.

Altijd met respect had ze geheimen blootgelegd die anders verborgen waren gebleven.

In het hele land kende de ‘oude Garde’ haar naam.

Het was een bijzondere vrouw.

Iedereen kende haar, maar nooit stond ze op de voorpagina.

Velen wilden met haar op de foto, dat ging haar te ver.

Ze was zorgzaam, koelbloedig. Haar stem dwong respect af.

Haar verleden alsmede daadkracht waren haar visitekaartje.

Ze liep er niet mee te pronken.

Anderen vertelden meer over haar zelf dan zijzelf ooit gedaan had.

Zelf had ze haar boekjes.

Ze was maar een schakeltje geweest in een groot geheel.

Dat schreef ze.

Mensen met moed …doen wat er moet!

Ze had er een dikke streep onder gezet.

Mensen waren minder belangrijk dan de boodschap der geschiedenis.

Daarom heeft ze het gedaan.

Daarom ook de boekjes.

Ze was de laatste tijd stiller. Alle vrienden uit haar tijd waren immers weggevallen.

Reünies waren er ook niet meer. Defilés waren afgeschaft.

De tijd van toen is gestorven. Gestorven met hen, haar oude maten.

Haar laatste vriendin was ook niet meer.

Ze miste haar.

Uren hadden ze samen gezeten. Hand in hand, alleen maar kijken.

Het uitzicht op de polder was altijd een schilderij der saamhorigheid.

Het was een bezegeling op hun leven.

Het boek des leven.

Onmacht werd vrijheid. De polder vertelde het.

Praten was niet meer nodig. Het was goed.

 

Deze vrouw was een stille heldin.

Een stille vechter tegen het kwaad.

Een waarschuwing der wereld.

Geruisloos heeft ze het laten donderen.

Waar zei was werd stilte afgesloten met een traan en applaus.

Morgen zal zei haar laatste applaus overgaan in een staande ovatie.

 

Weet dat je boekjes beschreven gaan worden. Jouw wens…

Het verhaal mag niet vergeten worden! Jouw opdracht...

 

Rust zacht lieve Helena…

 

 

http://plazilla.com/profile/jackhagesr

 

http://www.freemusketeers.nl/boek/7176/%E2%80%9CNu%20je%20leven%20gestopt%20is%E2%80%9D

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Duimpje
Heel mooi
om stil van te worden!
Prachtig beeldend geschreven. Een kunst is dit, om dit in een gedicht te vertellen. Dikke duim
Is het een gedicht......'t is mogelijk, maar niet zo geschreven. Meer als een ........tja wat eigenlijk.....? x
Een verhalend gedicht.
Kan wel denk ik!
Prachtig....
Schitterende hommage Jack!
Wat valt hier nog aan toe te voegen....klasse!
Schitterend! Je hebt jezelf hiermee overtroffen. 10 duimen!
Oeps Marinus......