Zelda mijn lieve husky,

Door ABelle gepubliceerd op Friday 08 November 17:51

Onze allereerste hond was een elegante dame genaamd Zelda. Het was een Siberische Husky met een bijzonder karakter. Ze is 13 jaar geworden en helaas hebben we haar moeten laten inslapen. De manier waarop dit is gebeurd zal ik nooit vergeten. Erg netjes was het niet van de betreffende dierenarts. Nog steeds missen we haar en heeft ze een bepaald plekje in ons hart ingenomen. Hier het verhaal over een bijzonder dier.

Onze Zelda als pup:

Toen Zelda 3 maanden oud was hebben we haar opgehaald bij een fokker die meerdere Husky's te koop had. Omdat Zelda direct naar ons toe kwam en haar portie aandacht vroeg hebben we niet eens verder gekeken en haar meegenomen naar huis. Ze was al zindelijk dus dat probleem hadden we niet. S'nachts sliep ze in de gang in haar eigen hondenmand.  De eerste nacht heeft ze gehuild, maar in de tweede nacht ging ze op haar plekje liggen waar ze in slaap viel. De hele nacht hebben we haar niet gehoord en de volgende ochtend begroette ze ons vriendelijk. en uitbundig. Snel was ze gewend aan ons gezin en niet meer weg te denken. Alleen zijn was in eerste instantie wel een groot probleem. Als we thuiskwamen was het maar afwachten wat ze nu weer gesloopt had. Plinten,deuren, kokosmatten alles moest het ontgelden, maar bijna ging dit mis. Op een gegeven moment is ze toen we even weg waren in de kamer gekomen. Madam wist hoe ze de deur kon openen. Toen heeft ze alle stekkers die in een contactdoos zat doorgebeten. Deze contactdoos was aangesloten op het stopcontact en ze heeft hier een beste schok van gehad. Toen we thuikwamen lag Zelda half bewusteloos in de kamer, maar na korte tijd stond ze op en begroette ons vriendelijk. Gelukkig maar want we waren behoorlijk bezorgd maar gelukkig was alles oke met haar. De schok heeft er wel voor gezorgd dat madam nooit meer iets heeft vernield.

Wandelen met Zelda:

Zelda was dol op een wandeling en lopen naast de fiets vond ze ook fantastisch. Wat wel heel bijzonder was is dat Zelda buiten gewoon lekker los rond kon rennen, want een Husky staat bekend als een trekdier, die zodra ze de kans krijgt wel zal lopen. Onze Zelda bleef altijd binnen een straal van 10 meter in de buurt. Oorzaak hiervan is dat ze ooit weggelopen was en in aanvaring is gekomen met 3 herdershonden. Bang kwam ze terug naar mij waarna de herdershonden na een waarschuwing van mijn kant afdropen. Zelda voelde zich beschermd en is nooit meer weggelopen. Tijdens een wandeling kon Zelda naar lieve lust rennen waardoor ze in huis stukken rustiger was.

Zelda en bezoek:

Zelda was dol op iedereen. Elke bezoeker werd vriendelijk ontvangen. Blaffen deed ze bijna nooit. Iedereen die op visite kwam kon haar aanhalen want angst kende ze niet. Zelfs mensen met kwade bedoelingen werden vriendelijk ontvangen. Ze was een allemansvriend. Met andere huisdieren en kinderen kon ze prima overweg, behalve met 1 jongetje die haar ooit had geplaagd. Zodra ze deze zag liet ze haar tanden zien en stonden haar haren overeind. Ik moest dan maken dat ik haar aangelijnd kreeg, want je weet maar nooit.

Liefhebberijen van Zelda:

Zelda was een echte levensgenieter en hield van vele dingen. Een autoritje vond ze prachtig, zelfs als deze richting de dierenarts ging. Ook rennen in het park en spelen met andere honden was voor haar een lust. Ooit sprong ze bovenop de rug van een andere hond die met haar op de rug rondjes ging lopen. Prachtig om te zien. Dit was in een pension waar we Zelda naar toe hadden gebracht toen we naar het buitenland gingen voor een weekje vakantie. Helaas kon Zelda niet mee, maar toen we haar wilden ophalen had ze het er zo leuk gehad dat ze bijna niet mee naar huis wou.

Zelda op oudere leeftijd.

Toen Zelda een jaar op tien was ging het lichamelijk minder met haar. De heupen en rug wilden niet meer en ook werd ze mager. We dachten dat ze niet lang meer zou leven, maar ze heeft het nog drie jaar volgehouden. Toen was de situatie zo erg dat het beter was om haar te laten inslapen. Zelda werd agressief als je te dicht in haar buurt kwam. Bang dat je haar bezeerde want ze had veel pijn in rug en heupen. Ik de dierenarts gebeld. Deze zou bij ons huis het dier laten inslapen op haar vertrouwde plekje, maar alles liep anders. De dierenarts kwam met de mededeling dat hij geen tijd had om Zelda bij ons thuis te laten inslapen. Hij zou haar verdoven en dan moesten wij per auto met haar naar de praktijk. Hier was ik het niet mee eens, maar ik werd behoorlijk afgesnauwd. Omdat we geen keuze hadden moest het dan maar zo. De dierenarts liep naar de auto en kwam terug met de spuit in zijn hand wat op zich al niet netjes is. Meestal hebben ze een koffertje bij zich, maar nee meneer niet. Ik moest Zelda vasthouden zodat hij haar een verdovingspuit kon geven. Normaal is dit pijnloos, maar onze Zelda heeft gegild van de pijn. Nadat ik haar los liet  ging ze liggen en was vrij snel in slaap. Na 10 minuten legde ik haar in de auto en reed ik richting de praktijk. Daar aangekomen legde ik haar op de brancard. De dierenarts heeft de andere spuit niet eens hoeven te geven want Zelda was al overleden. Haar hart was te zwak en de pijn die veroorzaakt is door de dierenarts heeft ervoor gezorgd dat haar lichaam het heeft begeven. Kwamen ze ook nog met een verkeerde nota. Waarom zou ik betalen voor iets wat niet gebeurt is,(het in laten slapen thuis). Aangezien ik dit dus weigerde kreeg ik 5 euro korting als benzinevergoeding. Schandalig gewoon. Ben direct overgestapt naar een andere dierenpraktijk waar ze dieren met liefde behandelen en niet om zakelijk rijker van te worden.

Gelukkig heeft ondanks de nare afloop onze Zelda dertien hele leuke jaren gehad waar we zeer dankbaar voor zijn. Wel missen we haar nog steeds ook al is het een jaar geleden dat haar lichaam uit ons leven stapte. Haar ziel is nog steeds bij ons en vergeten zullen we haar niet.

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel erg mooi hoor ! leuke hond :)
Leuke story...ik hou van persoonlijke verhalen. Ik had zelf een Goden Retriever ook 13 jaar geworden, helaas verleden jaar gestorven...ze heeft een graf in mijn tuin.
Het lijkt wel alsof je mijn verhaal hebt geschreven, want ik heb mijn 13-jarige syberische husky dame (Kelly) ook moeten laten inslapen. Zelfde reden als Zelda. Gewoon op en inderdaad rug en heupen te pijnlijk om het nog diervriendelijk te laten zijn.
Goddank wel een hele fijne dierenarts. Ik ben met haar naar de dierenarts gereden en nét zoals jij het beschrijft..dat ritje vond ze zelfs nog leuk...ah gossie ja.
Maar ook bij de verdovingsprik een flinke gil. En dat terwijl mijn dierenarts haar echt goed kent en gek met haar was. Maar het zijn ook wel een beetje dramaqueens hè..
Ik hoop dat je fijne herrinneringen en de wetenschap dat je haar zo goed hebt verzorgd altijd je troost bieden. Hadden alle honden het maar zo gehad toch?
Lieve groetjes!
Leuk artikel!
Mooi artikel, wordt altijd een beetje bang van de honden, komt waarschijnlijk door hun ogen.
Mooi artikel. Hebben jullie nu weer een hond?
Vind Husky's de mooiste honden. Leuk artikel hoor