De man en het hert

Door Maximaat gepubliceerd op Saturday 09 March 21:57

Dit is het verhaal van man.

Een man met problemen was hij.

Hij werkte op een school, waar de kinderen meer macht over hem hadden dan hij.

Hij had geen familie of iemand die om hem gaf.

Hij was sinds zijn geboorte eenzaam.

Hij had ooit meer. Zoveel meer.

Zijn ouders lieten hem in de steek, maar hij dacht dat dat hem juist sterk maakte.

Hij was de beste op school, maar kinderen zijn niet altijd aardig. Ze braken hem.

Na zijn studie wilde hij kinderen, zoals hij vroeger was, helpen. Dus hij ging op een school werken.

Vol moed en hoop kwam hij aan op de school als een volwassen man in plaats van als kind.

Maar er was niks veranderd.

Kinderen waren nog steeds even erg. Misschien nog wel erger.

Maar hij zou niet stoppen, hij zou doorzetten.

Wat was hij anders nog waard?

Toen hij op een keer thuis kwam, dacht hij aan niets.

Hij heeft uren gezeten voor het raam.

Mensen die raar naar binnen kijken en kinderen die schreeuwen naar het huis, komen voorbij.

Hij ging.

Hij fietste naar het bos, en gooide de fiets aan de rand van het bos neer.

Hij rende.

Het maakte niet uit, hij rende door het hele bos.

Het gaf hem een goed gevoel.

Totdat hij viel.

Hij rolde vooruit, en botste tegen een tak.

Opkijkend zag hij dat hij aan de rand van de stille weg door het bos was.

En hij zag één ding.

Een hert.

Het was het mooiste wat hij ooit had gezien.

Het was stil en in het licht van de middagzon stond een hert.

Hij voelde zich verbonden, één met het hert.

Hij hoort gelach.

Stenen en takken vliegen naar het hert.

Een groep jongens fiets lang.

Het hert wordt geraakt tegen zijn hoofd en rent scheef gaand weg.

Het hert valt.

De man kijkt hem recht aan na de val, en dan zijn de ogen van het hert leeg.

En op hetzelfde moment, worden die van de man leeg.

De man en het hert, samen weg.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.