Rutger Kopland was een begenadigd dichter

Door Guivanho gepubliceerd op Friday 10 January 16:23

Verschillende keren heb ik hem op zien treden tijdens de nachten voor de poëzie. Met zijn grijze haardos en zijn zachte stem was hij de perfecte vertolker van zijn eigen gedichten. Ze ademden een sfeer van weemoed en verlangen. Een voorbeeld uit de bundel   ‘Al die mooie beloften’:

Wie ben je, zeg ik, we hebben samen een leven al achter de rug en nog moet ik denken, liefste wie ben je. Ze neemt mijn hoofd in haar handen en strijkt de haren uit mijn gezicht.

In dezelfde bundel staat een dagboek, waarin hij de totstandkoming van dit gedicht, waarvan hier de slotregels staan, beschrijft. Het begon met de ontroering, die het luisteren naar een chanson van Barabara (‘Si la photo est bonne’) bij hem opriep. Het komt niet zo vaak voor, dat je in de keuken van een poëziemaker kunt kijken.

Een ander bundel van hem is ‘Het orgeltje van yesterday’. Mooie pakkende gedichten, die je in hun geheel moet lezen, omdat een citaat geen recht doet aan het vers. In 1988 kreeg hij de P.C. Hooftprijs. Ter gelegenheid daarvan verscheen een keuze uit zijn werk onder de titel ‘Herinneringen aan het onbekende’. Hij heeft die bundel ook van een inleiding voorzien. Hij heeft het daarin over  wat de dichter bedoelt.

Van 1999 is de CD van Paul de Leeuw, die ‘Stille liedjes’heet. Een liedje heet ‘Onder de appelboom’, een getoonzet gedicht van Kopland. Wat moet ik er nog meer over zeggen? Een troostrijk, luchtig en virtuoos oeuvre. Klik hier voor meer informatie.

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi eerbetoon dat van mij best nog even had mogen duren want je doet het zo integer...