Hsp, high sensitive person

Door Tascha gepubliceerd op Sunday 24 November 12:38

 

Een typische dag van een hsp,r

 
Het is zo'n dag vandaag. Een dag waarin ik extra hooggevoelig ben. Ik werd geirriteerd wakker. Het begon met een geluidje, daarna scheen er een groot fel licht op mijn gezicht. Voor een hsp,r kan dit begin van de dag een nachtmerrie zijn. Geluid dat binnenkomt als een bom dat mij doet laten schrikken. IK spring rechtop in bed en zou het liefs iets door de ruiten heen willen gooien. STILTE!!!! Alles in mij roept het. Maar ik mag me niet laten gaan. Het is niemand zijn schuld. Ik ben gewoon erg gevoellig. Dan leg ik me erbij neer en naar een hele tijd wakker te hebben gelegen val ik dan toch nog eventjes in slaap. Wat juist goed is voor deze ochtend want de indruk van dat kleine geluidje kan ik op deze manier toch nog even verwerken en dan met een beter gevoel straks het bed uitstappen. Maar dan schijnt er een groot fel licht op mijn gezicht. Het voelt alsof er een mega grote bouwlamp op mijn gezicht schijnt. Verschrikkelijk! Wat nu weer!!!! Laat me met rust! De eerste indruk van deze ochtend, het geluidje is nog niet helemaal verwerkt. Het wordt nu getriggert door het grote licht. Ik kan het niet hebben, ik kan het niet verdragen. Het is teveel! 
Het voelt alsof ik op en verschrikkelijke manier uit mijn bed wordt gestampt. Grrrrrrr om te gilen. Laat me met rust! Ik loop snel en zwaar gefrustreerd de keuken in. Ik vermijd nu elk contact en elk geluid. Ik hoop zo dat ze mij hier even alleen laten. 
 
Dan hoor ik iets tegen mij zeggen. Kom even tot rust. Het is niet zo erg als dat jij het ervaart. Het is overigens alweer half negen, dus het is ook de tijd om wakker te worden. Voor mijn gevoel was het werkelijk nog zeven uur in de ochtend. Maar schijn bedriegd. Oke, relativeren dan maar. Er is niets aan de hand. Het ligt aan mezelf. Doe wat je moet doen en blijf rustig. Ik kom in de keuken nog eventjes tot rust, zet een bak koffie en ga de woonkamer in. Oke, tot zover gaat het goed. Niets aan de hand. Ik neem mezelf voor om rustig te blijven en ik ga even achter mijn computer zitten. Misschien eventjes wat gaan lezen want daar wordt ik meestal wel wat rustiger van. Ik kom nog niet tot de derde regel of ik hoor allemaal geluidjes en vragen. Weer zegt mijn gevoel: Neeeeee, laat mij met rust!!! Ik ben er, maar meer mag je even niet van mij verwachten. Ik wil niet praten en ik kan niet luisteren. Het zijn teveel geluidjes die binnen komen vallen als een reusachtige bom. RUSTIG BLIJVEN! Ik hoor het mezelf denken... Ik zou me het liefst gaan verstoppen. Ergens waar het stil en donker is. Ergens waar niemand mij kan vinden, waar niemand tegen mij kan praten. Maar die mogelijkheid is er niet. Het is zoals het nu is en ik zal hiermee moeten leren omgaan. Maar ik kan mezelf er niet toe dwingen. Ik vind het tot zover al heel goed van mezelf dat ik niets uit van het geen dat ik van binnen voel. 
 
Ik ga even wandelen met de hond. De buitenlucht en de stilte zal me goed kunnen doen. Ik kan daar misschien energie uit halen. De wandeling voelt heerlijk. Ik zou best een uur lang weg kunnen blijven. Heerlijk die stilte op deze zondagochtend. Niemand die iets van me wil. Ik hoor geen auto;s op de straat. Enkel een paar vogeltjes. Ik probeer me daar dan ook op te focussen. Maar dan beginnen mijn gedachtes te spreken. Het ging niet zo best deze ochtend. Het wakker worden was echt niet leuk vandaag. Wat was er nu precies gebeurd. Zoals ik het kan zien op een afstandje was er helemaal niets bijzonders ernstigs gebeurd. Waar heb ik toch last van! Ik begin me te schamen voor wat ik voel en hoe ik bepaalde dingen heb ervaren. Ik voel me een slecht mens en dat maakt me heel erg verdrietig. Ik doe het allemaal niet goed. Ik mag zo niet denken en ik mag dit allemaal niet zo voelen en ervaren. Er is helemaal niets aan de hand! Doe toch normaal. Ik voel me schuldig, echt enorm schuldig! 
 
Dan kom ik terug thuis met mijn hondje. Er ligt een speelmat op de grond. Eentje waar verschillende soorten geluiden uitkomen. Het zou muziek moeten voorstellen. Zo eentje waar kleine kindjes dan op kunnen gaan staan en die mat maakt dan allemaal verschillende geluidjes. Al deze geluidjes zorgen evoor dat ik meteen niet meer kan nadenken. Mijn hoofd kan het niet verdragen. Ik kan het niet horen en er niet naar luisteren. Het is alsof er een stoomtrein door mijn hoofd heen rijd. Zoveel herrie dat ik ervaar. Ik loop dan ook regelrecht naar de keuken en doe daar de deur achter me dicht. Dan begint de ijskast geluid te maken. Ik geloof niet dat ik dit al eens eerder heb gehoord. Maar nu lijkt het wel een vliegtuig dat elk moment kan gaan opstijgen. Verschrikkelijk rot geluid is het! Ik zou die ijskast wel kunnen aanvallen op zo'n moment! Dan ineens is het stil... Heerlijk die rust en stilte even om me heen. Ik wrijf nog even over mijn gezicht en ineens besef ik het me. Het is vandaag zo'n dag. Vandaag ben ik extra hooggevoelig. Echt typisch een HSP dag. 
 
Nu het even heel stil was, begon ik me te beseffen waarom ik alle geluidjes als een bom ervaarde. waarom ik het licht niet kon verdragen. Ik voel elke prikkeling om me heen. En ik vind dat op een dag zoals deze echt verschrikkelijk! Het is een nachtmerrie waarin je niet kan ontwaken. Ook al probeer ik echt mijn best te doen om me af te sluiten. Als het geluid iets te hard is dan komt dat binnen als een bom. Ik kan me enkel af proberen te sluiten, wat echter niet continu lukt. Diep van binnen weet ik dat niemand hier schuldig aan is, maar mijn menselijke gevoelens neemt het de hele omgeving kwalijk. Dat is niet eerlijk en dat besef ik me continu. Ik loop over van gevoelens en prikkels en dat brengt emoties met zich mee, waar ik alleen mee om zal moeten gaan deze dag.  
 
 
Dit is wat er in werkelijkheid gebeurde
 
De oudste zoon van mijn partner werd wakker rond zeven uur en opende onze slaapkamer deur stilletjes. Dit geluid kwam bij mij binnen als een bom die ervoor zorgde dat ik zowat uit mijn bed sprong. Ik was gelijk zwaar gefrustreerd! Dan laat hij vervolgens die deur openstaan en zet de tv aan. Onze slaapkamer grenst aan de woonkamer en elk geluid vanuit de woonkamer komt dus regelrecht de slaapkamer binnen. In dit geval was het de tv die ik hoorde. Dit maakte mij van gefrustreerd naar pissig! Ik loop uit bed om de deur dicht te doen. Vervolgens kan ik niet meer slapen en lig ik daar met al die vervelende gevoelens en ik ben me nog niet bewust genoeg op dit moment om echt te kunnen relativeren. Na een tijdje lijk ik dan toch nog even in slaap te vallen. Wat goed is voor me op zo'n moment want dan kan ik deze gevoelens toch nog even verwerken. Vervolgens zet mijn patner zijn dochter het grote licht in de woonkamer aan. De hele slaapkamer is meteen verlicht. Het licht schijnt fel op mijn gezicht. Dit is het moment dat ik van binnen zowat ontplof! Laat me met rust!!!!!!!!! Ik was nog maar net terug in slaap gevallen, waardoor ik dus nog niet genoeg verwerkt heb.
 
Vervolgens doe ik toch wat ik moet doen. Ik bewaar mijn rust door wat in mezelf te keren en ga de kindjes drinken en eten brengen. Ik ga bij ze in de woonkamer achter mijn computer zitten. Maar binnen een paar seconde eissen ze mijn aandacht al. En ik kan het op dat moment gewoon echt even niet hebben. Ik ben er. En dat is al een hele grote en moeilijke stap voor mij. Gelukkig wordt mijn partner ook wakker, waarschijnlijk omdat hij me aanvoelt in dit soort situaties. Ik voel me een beetje gered op dit moment. Hij geeft de kinderen aandacht en ik ben gaan wandelen met mijn hondje. Ik voelde me buiten heel schuldig tegenover de kinderen. Ik voel me slecht. En dat brengt een hoop verdriet in mij. Ik laat even snel een paar tranen rollen. Schuldgevoel pfff. Maar dan kom ik thuis en zijn ze met de muziek/speelmat aan het spelen. Alle geluiden door elkaar heen. Ik kan er werkelijk niets aan doen, maar ik trek het gewoon echt niet. Ik ben zo enorm prikkelbaar. Extra hooggevoelig vandaag. 
 
Ik sluit me weer zover mogelijk af. Ik heb voor mijn gevoel even geen andere keuze. Of ik sluit me af en laat hen in hun waarde. Het zijn nu eenmaal kinderen. Of ik sluit me niet af en ik ontplof van binnen en zal het op hen af gaan reageren. Dat laatste lijkt me geen optie! Afsluiten dus... 
Schrijven, zoals ik nu doe is vaak ook heel heilzaam. Het helpt me te focussen op iets anders en ik kan ook nog eens mijn verhaal kwijt. 
 
Dit is echt zo'n typische dag van een HSP,R
 
Godzijdank is het niet elke dag zo extreem. Ik heb het wel elke dag, maar in veel mindere mate. Ik kan normaal veel beter relativeren en mijn gevoelens weer omzetten. Ik heb leren omgaan met hsp. Maar heel soms zijn de prikkels mij even echt teveel. En dit is typisch zo'n extreem gevoelige dan voor een hsp,r. 
 
 
©Tascha-2013

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel herkenbaar, ik ben zelf ook hsp. Maar voel je niet schuldig, hsp-ers zijn nu eenmaal gevoeliger dan anderen, en voelen ook alle emoties sterker dan anderen. Logisch dat jij dan het gevoel hebt dat je ontploft.
Dank je wel :)
Dank Tascha!
Ik voel met je verhaal mee...maar ik ben zelf ook een gevoelig type. Higher sensitive...wie weet!
Wauw, zo herkenbaar. Ik probeer me ook altijd af te sluiten, maar kan het niet helpen dat als mijn kinderen blijven aandringen ik even mijn geduld verlies. Maar dan zeg ik het ook wel dat ik op dat moment gewoon rust in mijn hoofd nodig heb en dat ze zich rustig met elkaar of alleen moeten bezig houden en mama even op zichzelf moeten laten of dat ik anders uit mijn dak ga. Soms begrijpen ze het en laten ze mij dan met rust, maar andere keren trekken ze er zich gewoon niets van aan. Mijn partner begrijpt het jammer genoeg helemaal niet. Misschien komt dat ooit nog :-)
Heel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die de wereld op zo'n manier kan ervaren. Het is gelukkig ook niet elke dag zo erg.
Wat jammer dat jouw partner je hierin niet lijkt te begrijpen. Hij zou je opvangnet moeten/kunnen zijn hierin. Zo kan hij jou helpen maar ook de kinderen mee opvangen op dit soort momenten. Ik hoop echt dat hij je hierin ooit wel gaat begrijpen, ik zou het je echt gunnen! :)
Dank je, ik hoop het ook. Maar het is een tijd van wakker worden en ik merk dat ook hij veranderd in hele kleine stapjes in andere dingen. Ik ben blij met ieder stapje dat hij maakt. Het geeft mij hoop :-)
Heel erg fijn om te horen :)
Opeens voel ik me gezegend met mijn doofheid. :)
Ik begrijp dat zo'n dag voor je een verschrikking is. Dat zijn van die dagen, waar in bed liggen heel aantrekkelijk kan lijken.
Als het een troost is, iedereen heeft wel iets waardoor sommige dagen als een nachtmerrie kunnen voelen. Zo kan ik een tijdje emotioneel in de put zitten, gevlucht door zwarte gedachten.
Het verschil is, dat jij het wel uit en dat veel mensen het verzwijgen . En van uiten wordt iedereen op lange termijn beter. :)
Morgen is een nieuwe dag waarin de dingen minder scherp zullen aanvoelen. :)
Opeens voel ik me gezegend met mijn doofheid. :) hahahahahaaa jij hebt humor! I like that! :)
Dank je wel lieverd, voor je troostende woorden :)
Griezelig herkenbaar, dat van die geluiden en prikkels...
Ik leef met je mee. Het is soms een nachtmerrie waarin je niet wakker kan worden. :)
Ojee, lijkt me alles behalve leuk als alles in je hoofd zo doordringt. Gevoelig voor geluiden, licht, geur etc. Hopelijk is niet elke dag zo.
Veel bijgeleerd
tegen Gymbo
Voor een HSP-er is het elke dag zo...
Elke dag is anders. Ik heb er wel redelijk goed mee leren omgaan inmiddels. Maar toch blijft het altijd aanwezig. De ene keer erger dan de andere keer. Vandaag was weer ouderwets extreem :) In de ochtenden is het het ergst eigenlijk. Nog niet helemaal wakker genoeg om te kunnen afsluiten en te relativeren. Dank je wel voor je feedback en je interesse :)