x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Mijn treiterende ex

Door Jolan16 gepubliceerd op Tuesday 24 December 15:33

Bijna 19 jaar heb ik het volgehouden, eigenlijk bijna 19 jaar te lang, hoe heb ik zo blind kunnen zijn. Maar nu wordt het tijd om van mij af te schrijven en van mij af te zetten.

Al vanaf mijn geboorte heb ik een onbezorgde en fijne jeugd gehad, mijn ouders waren er altijd voor mij en mijn jongere broer, en ze zijn er gelukkig nog steeds. Mijn moeder heeft eigenlijk het grootste gedeelte van onze jeugd voor ons gezorgd, want mijn vader was dikwijls van huis ivm zijn baan. Hij had dan ook een zeer goede baan, want hij werkte in de offshore en zat meestal 1 tot 2 weken op een gasboorplatform op de noordzee, maar toch nam hij om de andere dag contact op met het thuisfront. Inmiddels waren wij pubers aan het worden, en de meesten onder ons weten heus wel hoe pubers kunnen zijn, een eigen wil, opstandigheid en alles wat daar nog bij komt, maar ondanks dat mochten wij niet klagen.

Toen ik met mijn 18e jaar de school vaarwel zei, ben ik gaan werken voor de allereerste uitzendbureau van nederland, en een jaar nadien kreeg ik een contract aangeboden bij het bedrijf waar ik toen voor dat uitzendbureau werkte, echt helemaal geweldig vondt ik dat want ik was inmiddels bezig met autorijlessen en toen kon ik gaan sparen voor mijn allereerste auto, nou! dat rijbewijs heeft mij behoorlijk wat geld gekost, maar na wat het mij heeft gekost en veel fustratie, kon ik toch dat felbegeerde roze papiertje op gaan halen, en mijn eerste auto,een spierwitte Golf1 werdt gekocht. Ik was de koningin te rijk en ontzettend trots. Maar na nog vier andere auto`s te hebben versleten, zag ik in een klap de auto staan die ik echt moest hebben, oke! het zag er niet uit en het was helemaal uitgeleefd, maar ik moest en zou het hebben, en ik kocht het ook, ook een Golf1 maar dan ontzettend zwart, ik was helemaal verliefd op die auto want ik zag het staan zou als ik hem helemaal wilde hebben, mijn vader die op dat moment samen met mij op autojacht was had wel zo zijn bedenkingen hierover, maar na veel bloed, zweet en tranen stondt mijn trots aan de straatkant te pronken, dus van lelijk eendje naar een mooie zwaan en mijn grote liefde.

Vriendjes en uitgaan boeide mij echt niet, want ik had echt zoiets van, dat komt nog wel een keer, ik had in die tijd wel een paar liefdes gehad, maar die waren met een paar maanden al weer over. Toen op het moment dat ik mijn nu huidige ex tegen kwam en na 3 maanden verkering wij samen op vakantie gingen naar het spaanse eiland Lanzarote, echt een geweldig leuk eiland vol leuke accomodatie, echt van alles hebben wij er gedaan van vulkanentour tot jeepsafari en diepzee duiken, het was een ontzettende leuke vakantie. Na een flink aantal maanden gewoon verkering met elkaar te hebben gehad, hadden wij besloten om te gaan samen wonen, wij kregen een leuk flatje toegewezen die helemaal naar onze wensen werdt opgeknapt. Maar intussen waren er ook al mensen die ten hore zijn gekomen dat wij samen gingen wonen, en door enkele ervan werdt ik aangesproken en gevraagd of ik wel wist waar ik aan begon, en dat ik niet 10 maar 20 keer na moest denken voor dat ik er aan begon, maar liefde is blind natuurlijk en ik dacht van oooowww dat zal wel los lopen. Maar toen begon het gesodemieter al over mijn zwarte trots mijn Golf1 want die moest natuurlijk weg, want mijn ex had ook een auto die nog geen jaar oud was en waar nog maar ontzettend weinig kilometertjes op de teller stondt, mijn toendertijd schoonfamilie vondt dus dat dit oude brik echt niet kon. Mijn vader was toen gelukkig mijn redder in nood en heeft mijn auto van mij overgenomen, want hij was al op zoek naar een andere auto en het zou behoorlijk zeer doen om iemand anders erin te zien rijden, maar goed! daar was ik al tevreden over en kon ik ermee leven.

Na een flinke tijd samen te zijn geweest is onze eerste zoon geboren, een geweldige lieve en rustige baby die altijd tevreden was als hij helemaal was verzorgd, en intussen vele up`s en down`s in onze relatie gehad, een huis gekocht, onze tweede zoon werdt geboren, maar met hem werdt het een stuk moeilijker, hij was echt een huil baby, wij moesten met de auto gaan rijden om hem rustig te laten worden en om hem te laten slapen, en ook daar hadden wij regelmatig een flinke meningsverschil over, want ik had het vermoeden dat er iets aan de hand was, tot op het moment dat ik zonder enige medewerking van mijn ex mijn jongste zoon liet onderzoeken, maar ik was gek volgens hem en zijn familie want er was helemaal niets met hem aan de hand, en ik begaf mijn eigen op glad ijs om zoiets te vermoeden. Tot op het moment op 2 jarige leeftijd en op het moment dat ik de uitslagen van alle testjes die bij hem zijn gedaan en ik daarvan de uitslag kreeg die ik al vermoede, autisme spectrum stoornis! wie is er dan zo gek om haar kind te laten testen? Overal heb ik bij de begeleiding buiten mijn ouders alleen voor gestaan, er moest gezorgd worden dat hij bij een speciale dagopvang terecht kon waar hij kon worden begeleid, nadien moest er gezorgd worden dat hij naar het passend onderwijs kon want in het reguliere onderwijs kon hij niet mee met de andere kinderen enz enz. Maar dat gaat nu allemaal ontzettend goed en hij doet het goed op school.

De spanningen liepen de laatste jaren zo vreselijk hoog op tussen mijn ex en mij, dat ik heb besloten samen met mijn jongste zoon elders te gaan wonen, en mijn oudste is bij mijn ex blijven wonen wanwege zijn opleiding en stageplaats, en ik heb intussen een leuke baan gevonden als taxibuschauffeuse en brengt kinderen met een verstandelijke beperking naar school en weer naar huis, en zo doe ik dat ook met volwassenen met een lichamelijke of verstandelijke beperking naar hun sociale werkplaats en weer naar huis, ech ontzettend leuk om te doen. Maar tot voor kort had ik dan nog een gewone vriendschappelijke band met mijn ex ivm de kinderen, en is daar nu een einde aan gekomen doordat hij is begonnen met telefonisch treiteren. Ik deug niet als levenspartner, ik zorg niet goed voor mijn kinderen, ik denk alleen maar aan mij zelf, ik heb nog nooit om hem gegeven en gehouden, en dat nog veel meer.

Nu begrijp ik ook waarom de mensen toen die tijd mij waarschuwden, want ik verdiende beter zeiden ze en dat mijn schoonfamilie altijd op onenigheid uit waren als je niet naar hun pijpen danst en deugde je gewoon niet. Ik denk nu maar zo van, ik kom er wel en ik kom heus wel weer iemand tegen waar ik oud mee wil worden, kortom ik bekijk het gewoon van de positive kant en blijf ik die weg bewandelen die ik ben ingeslagen, maar het gekke is dat ik dit eigenlijk aan heb voelen komen, en hoe dat? dat vertel ik nog wel als ik daar aan toe ben.

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.