Shelley help-me ! mijn eerste-boek ! deel-3

Door Josh gepubliceerd op Monday 27 January 14:16

Schrijf jouw boek ! Tips en aandachtspunten.  En door mijn derde hoofdstuk van Shelley te laten lezen hoop ik jullie over te halen ook een boek te schrijven en te publiceren als compleet boek.

Ik hoop een stuwende kracht te worden, een voorbeeld voor een groot aantal nieuwe auteurs !

Ook jullie kunnen een boek schrijven.  Zou het niet mooi zijn om je eigen geschreven boek in de etalage van een winkel terug te zien, om recensies in de krant te lezen om een indruk na te laten tot ver in de toekomst zoals boeken van Jules Verne nu nog steeds bekend zijn.

Je kunt het !  Ontdek en ontplooi jezelf !


Shelley help me !

Deel 3

Shelley had zich omgekleed en droeg nu een zwarte spijkerbroek en een zwart wollen trui met een modieuze riem, een mooie sjaal en een paar gympies. Ze wou niet opvallen en had zich voorgenomen die avond het koffertje te bemachtigen.
Ze was in een donker hoekje op het terras net buiten het licht van een lantaarn gaan zitten, en met een cola voor zich hield ze de boot van Tom in de gaten. De engerd die Ankie vasthield had haar weer benaderd en werd ongeduldig, ze had hem verzekerd dat het haar wel zou lukken maar dat ze nog wat tijd nodig had. Hij had haar een ultimatum gegeven, morgen om 10.00 am moest ze de koffer brengen. Ze hield zich goed tijdens het telefoongesprek maar de druk en de verantwoording voor Ankie gaven haar een beklemmend gevoel. Het was half twaalf toen ze zag dat Tom de boot verliet en haar richting in kwam. O shit, dacht ze, als hij haar maar niet zag. Op slechts 10 meter afstand passeerde hij haar.  Hij liep met een flinke tred, waarschijnlijk had hij ergens een afspraak.  Ze haalde opgelucht adem en wachtte nog even totdat hij uit het zicht was. Ze dronk haar glas leeg en rekende af met de ober die net in de buurt was. Een beetje gespannen stond ze op en liep in de richting van de boot. Ze had geen vastomlijnd plan maar dat koffertje moest ze hebben, het moest gewoon, daarmee kon ze Ankie vrij krijgen.


Zo onopvallend mogelijk liep ze over de steiger, bij de loopplank van het Jacht stond ze stil en keek even rond.  Schijnbaar had niemand haar in de gaten, mensen sloegen geen acht op haar en namen luidruchtig deel aan het uitgaansleven.  Resoluut liep ze de loopplank op en met het laatste sprongetje stond ze op het dek.  Ze was blij dat het daar donker was.  Er branden wel lichten een eindje terug en op de kade een paar boeien in het water straalden ook licht uit maar op het jacht was het aardig donker het was harder gaan waaien en ze voelde de deining van het jacht, haar blonde haren begonnen te wapperen.  Ze nam haar sjaal en bond die om haar hoofd zodat haar blonde haar niet meer zichtbaar was.  Haar ogen waren voldoende gewend aan het donker en ze zag precies waar ze liep.  Ze had een klein potlood zak lampje bij maar gebruikte die liever niet, omdat het licht haar verraden kon.  Ze liep naar de kajuit en voelde aan de deur. ` Shit `, zei ze zacht, natuurlijk was het afgesloten.  Wat ze in een film kunnen kan ik ook, dacht ze, en nam een haarspeld die ze in haar haren gestoken had.  Ze boog de haarspeld om en stak hem in het slot. ` hè verdorie!  waarom lukt het nou niet `. mompelde ze.  Ze hoopte een klik te horen maar helaas, de haarspeld viel uit haar hand . `Verdorie ! ` Op de tast voelde ze een klein roostertje. Shit is ie daarin gevallen dacht ze, wat boos om haar eigen klunzigheid. Het rooster ging ook al niet open. Wat nu ?  Ze keek om zich heen, in een hoek hingen opgerold aan een haak verschillende diktes touw. Thank you Tom, dacht ze, en nam een touw van ongeveer een cm dikte en wikkelde het om haar rechterhand.  Ze zette haar vuist tegen het raampje in de deur om te bepalen waar ze precies zou slaan en sloeg toen met een krachtige stoot tegen het raam, "aau auw" ! dat deed zeer.  Het plexiglas bleef intact en ze wreef over haar pijnlijke hand zich verbijtend van pijn en kwaad omdat niets lukte, maar ze gaf niet op en ging op zoek naar gereedschap.  Op het achterdek had ze die middag vanaf het bovendek een soort dissel bak gezien afgesloten door twee deksels. Ze liep er naar toe de deksels waren niet afgesloten ze maakte er een open.
De scharnieren waren goed geolied maar toen ze het deksel los liet klapte het even tegen de zijkant wat een hol ijzerachtig geluid gaf.  Ze keek om zich heen maar zag niemand in de buurt,  ` Och een beetje herrie valt niemand op`, zei ze grinnekend in zichzelf om zich moed in te spreken. Ze keek in een donker gat, haar ogen moesten opnieuw wennen maar gelukkig waren de wolken verwaaid en hielp het maan licht een beetje. `Och dom ! ` , fluisterde ze tegen zichzelf, mijn zaklampje!  Ze haalde het potlood lampje uit haar broekzak en scheen in de ruimte, dat licht was toch niet te zien van veraf !  De ruimte was niet zo heel diep ze kon er gemakkelijk in klimmen via een ijzeren trap aan de wand en er ook weer uit komen. Ze doofde het licht en gooide haar benen over de rand en klom via de trap naar beneden.  Het rook er naar diesel, dus ze zat bij de motor.  Rond turend kon ze de contouren van de motor herkennen. Er zou hier toch gereedschap moeten liggen dacht ze, met haar lampje scheen ze rond, ze had geluk daar stond een gereedschaps bak. Ze opende hem en scheen in de kist. `Yes !` riep ze zacht voor zich uit. ` een koevoet, dat is mazzel `.  Ze nam het breekijzer en legde het over de rand van de dissel bak wat een akelig hard geluid gaf toen het ijzeren voorwerp 60 cm lager via het deksel op de metalen ondergrond viel.  Via de trap hees zichzelf uit de bak en sprong lenig over de rand, nam de koevoet en ging terug naar de deur. Daar zocht ze een plek op waar ze de koevoet in kon wurmen en met al haar kracht wrikte ze de deur open tot het slot het begaf.  Door weersomstandigheden was er speling gekomen op het kozijn en de deur anders was het haar vast niet gelukt.  Een stuk zelfverzekerder maakte ze de deur verder open en ging naar binnen. In de hoek stond de roodbruin leren koffer.  Ze lichtte even bij, ze was nieuwsgierig naar de inhoud en opende de koffer. ` O nee ! ` kreunde ze, hij was leeg.  Het geld was weg !  Angst beklemde haar, waar moet ik nu zoeken ? Het lukt me nooit ` o god ! `, snikte ze, plotseling vloog de deur ver open een zaklamp bescheen haar gezicht en ze hoorde de stem van Tom zeggen, Handen omhoog of ik schiet!  Ze gilde van schrik, terwijl ze het koffertje van zich afduwde, ` nee niet doen! `, en bevend stak ze haar handen hoog in de lucht.  Geschrokken omdat ze hem niet verwacht had en doodsbang voor hem en wat er ging gebeuren, alles zat tegen ........ . De emotie maakte dat de tranen over haar wangen rolden. Angstig keek zij naar het silhouet van Tom, even zag ze een blauwachtig schijnsel van een revolver in zijn hand die hij op haar richtte. Hij kwam dichterbij, het licht van de zaklantaarn verblindde haar. “ Shelley ?!! “ hoorde ze hem met vragende ondertoon zeggen.  Hij had zijn revolver achter zijn broekriem gestoken en met zijn rechterhand trok hij haar hoofddoek van haar af.  Haar blonde lokken vielen over haar betraande gezicht.  Dus toch!    Instinctief wist hij dat hij van haar niets te vrezen had. Laat je armen maar zakken, zei hij, maar doe geen gekke dingen.  Zijn hand reikte naar een lichtknop.
Nog bevend keek zij naar hem op.  Met een gebaar naar het hoofdvertrek achter de kajuit zei hij, “ laten we daar aan tafel gaan zitten en leg mij maar eens uit waar je mee bezig bent “.  Schuchter stond ze op en liep voor hem door naar de aangegeven plek en nam vertwijfeld plaats op een gestoffeerd bankje dat achter de tafel tegen de wand was vastgemaakt. Hij liep achter haar aan en nam tegenover haar plaats.  Ze zat daar met gebogen hoofd, haar ogen op de tafel gericht.  Even bestudeerde hij haar, Toen zei hij op strenge toon, “ Waarom heb je bij mij ingebroken “?  Shelley beet zich op de lip. “ Nou ! “, zei hij aandringend.
Aarzelend opende ze haar mond en zei, ` ik....ik .. ik moest wel `.  “Zo en waarom dan wel? “, zei Tom nog steeds op strenge toon.  Zacht zei ze, `ik weet dat je in een bende zit, jullie hebben dat koffertje van mijn vriendin gestolen.`  Ze keek hem recht aan, `Ze wordt vastgehouden door de eigenaar, en die vermoordt haar als ik het koffertje niet terug breng.`  Toen ze zichzelf dat hardop hoorde zeggen barstte ze in tranen uit en ze verborg haar gezicht in haar handen.

Tom dacht even na over wat hij moest doen, en wilde haar zacht bij de pols pakken. Geschrokken deinsde Shelley achteruit.  “ Rustig maar “ , zei Tom , Ik doe je geen kwaad.  Maar Shelley beefde nog over haar hele lichaam.  Tom nam wat afstand en zei, “je hoeft voor mij niet bang te zijn, ik sta aan de goede kant hoor, en ik wil je helpen je vriendin terug te krijgen, maar we moeten niet te lang dralen, die Man is gevaarlijk en tot alles in staat !”   “Hier “, zei hij meelevend, haar een tissue aanreikend, “ droog je tranen nu maar, het komt wel goed“.  Langzaam begon het te dagen bij Shelley, ze was er nog steeds niet van overtuigd, ze werd heen en weer geslingerd door de feiten en haar gevoelens.
Hij was slecht, zat bij een bende en had een revolver maar tegelijkertijd was hij aardig en hadden ze een leuke middag gehad waarop ze zich vreemd genoeg toch tot hem aangetrokken voelde, totdat ze dat koffertje zag. analyseerde ze automatisch terwijl ze haar tranen droogde, en nu zou hij weer aan de goede kant staan dacht ze vertwijfeld.
Tom had even een paar kopjes Senseo gezet, "hier" zei hij,"dan kun je weer wat helderder denken".  Shelley nam het warme kopje in haar hand en nam een slok van de koffie, De cafeÏne deed haar goed, en ze nam nog een slok, het aroma inhaleerde ze diep. Over het kopje heen keek ze Tom aan.  “Je moet mij vertrouwen “, Zei Hij, “als we samenwerken kunnen we je vriendin bevrijden. Wat was je plan als je het koffertje met inhoud had bemachtigd, heb je iets afgesproken?, je moet me alles vertellen ! Hoe heet je vriendin en hoe is zij met die man in contact gekomen ? “
Shelley besloot hem te vertrouwen, want waarom zou hij anders willen helpen, hij had het geld, en hij had haar zo kunnen dumpen, bovendien was hij gewapend en waarschijnlijk de enige hulp die ze kon krijgen om Ankie vrij te krijgen.

` Ze heet Ankie ` begon ze ..........


 

   Wordt Schrijver !   

Dit is het laatste deel van mijn boek dat ik op Xead publiceer .
omdat ik geen vervolg verhaal wil schrijven maar een spannende thriller die eventueel ook nog verfilmd kan worden ( zou mooi zijn ! ) Het schrijven gaat me gemakkelijk af het zal echter nog lang duren voordat dit verhaal compleet is om jullie de rest van het verhaal te laten lezen hoop ik het boek te publiceren .

Hiervoor kan ik een boekhandel benaderen of op internet mezelf inschrijven bij bijvoorbeeld; Boekscout , Besten Zet of Kaft Media
ik kan kiezen om in eigen beheer mijn boek uit te geven of alles aan de uitgever over te laten .
Natuurlijk kan ik ook persoonlijk contact maken met een uitgever en of drukkerij
zeker als je in de buurt woont van een uitgever loont het de moeite even info in te winnen .

Het is raadzaam om als je je eigen boek wilt publiceren onder eigen beheer dat je op de hoogte bent van alle regels in de wetgeving. Gelukkig hebben we internet dus die informatie kun je achter je laptop vinden. Vanaf 2005 moeten alle prijzen van Nederlandse en Friese ? Boeken vastgelegd worden. dat geldt natuurlijk voor elk in dialect geschreven boek. Houdt rekening met belasting, drukkosten, oplage /verzendingskosten, auteursrechten, bescherming tegen piraterij, illegaal kopiëren.
Met een ISBN nummer Kun je je laten registreren bij een boekhandel enzovoort.

Wanneer het boek uitkomt zal ik dat vast laten weten, eerst wil ik het verhaal compleet hebben, maar ik weet van mezelf dat dat lang duurt. Zoveel leuke andere dingen die mijn tijd innemen.
Tegen die tijd heb ik wel een uitgever gevonden, bij een drukkerij zal een bepaalde oplage gedrukt worden maar hoeveel zal waarschijnlijk afhangen van de uitgever nadruk bij grote afname is natuurlijk ook mogelijk dus de eerste oplage zal wel beperkt zijn.

Ik hoop een voorbeeld te zijn voor jullie omdat we allemaal graag schrijven zouden er zeer goede schrijvers van boeken uit ons kunnen groeien, Als ik een toekomstig beroemd schrijver een zetje geef  met  dit  artikel om  met  een boek te  beginnen zou ik   ( Ape-) trots zijn als ik dat later weer hoor!

 

Auteurs recht en copywright

                                                                                                                                           Door Josh

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed artikel,
ja Hen3ka , je hebt gelijk ik heb nog enkele foutjes aangepast bedankt!

Op een gegeven moment zie je de fouten toch over het hoofd , ondanks spellingcontrole , omdat die ook eigennamen of onbekende woorden als fout aangeeft , extra controle is nodig!