x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

De Oestercompagnie

Door Sacredwalks gepubliceerd op Friday 28 September 12:14
http://plzcdn.com/ZillaIMG/46cdea66c764060694475bee714bb85c.jpg
De Oestercompagnie
Manisch-Depressief en succesvol, bestaat dat?
-Yvonne Floor –
Ankh Hermes, 2012 ISBN ISBN: 97890 202 05374


Zowel astrologen als psychiaters worden door dezelfde planeet beïnvloedt, namelijk Uranus. Uranus wordt in de astrologie wel beschouwd als het hogere oktaaf, de hogere trilling, van de planeet Mercurius, die onze MIND, ons denken, symboliseert. Uranus betreft dus het hogere denken, het snelle denken ook, en in extreme situaties kan het wel degelijk ook met manische denkprocessen te maken hebben, vooral als er doorbraken zijn voorbij de grens van tijd en ruimte.
Zowel astrologen als psychiaters hebben belangstelling voor hoe de menselijke geest werkt, en dat is dan ook één van de redenen dat ik het zojuist uitgekomen boek “Manisch-Depressief en succesvol, bestaat dat?" wilde lezen en er een boekbespreking over wilde maken.

Lezen en schrijven gebeurt mogelijk ook in cycli, het is een bipolaire bezigheid:-) Ik lees al heel lang vrij weinig, een boek moet me echt boeien. En het bijzondere van dit boek is, is dat ik het bijna in één adem uitgelezen heb. Er zijn twee kwaliteiten nodig om mij een boek in één adem te laten uitlezen; de eerste is dat het goed geschreven moet zijn. De tweede is dat een boek authentiek moet zijn en geen wetenschappelijk gewauwel zoals ik het vaak oneerbiedig noem. “De Oestercompagnie”is dus een echt heel goed geschreven boek, en, authentiek.

De insteek van de schrijfster is om het stigma van bipolaire stoornissen te helpen aanpakken. In Nederland is het stigma sterker dan in Amerika, en daarom vond ze in ons calvinistische landje maar weinig medewerking, in Amerika echter des te meer. Ze sprak met veel vooraanstaande mensen die allen gediagnosticeerd waren met een bipolaire stoornis en die in hun hypomane perioden van grote betekenis blijken te kunnen zijn in hun werk of voor de maatschappij. In Amerika telt het maatschappelijke succes ook meer dan in Nederland en ligt de druk ook hoger om te presteren. Waar ik vroeger dacht dat mensen cocaïne moesten snuiven om hun snelle succesvolle levens met te weinig slaap bij te kunnen benen, is tegenwoordig klaarblijkelijk een bipolaire stoornis een goed alternatief:-)
Maar denk niet dat je dan zonder chemische zooi kunt.

Het hele begin van het boek lijkt namelijk wel een pleidooi voor het gebruik van lithium (een zout) om de “stemmingswisselingen” te reduceren/ De schrijfster haalt heel veel mensen aan die enorm blij zijn met het levenslang moeten slikken van lithium, omdat ze nu beter functioneren al missen ze hun hypomane perioden soms wel.

Omdat dit boek bij Ankh Hermes uitkwam, had ik niet verwacht een boek te lezen te krijgen dat zo vol lof was over medicatie, en nog wel eentje waar mensen levenslang afhankelijk gemaakt worden van de farmaceutische industrie met al hun eigenbelang. Maar dat was het wel, in het begin. Aan het eind een ander verhaal. Een bipolair boek:-)

Er worden namelijk een tweetal mensen geïnterviewd en aan het woord gelaten, die hier ook grote vraagtekens bij hebben en het voor mij weer wat nuanceren. De eerste is de voormalige neurochirurg Liz Miller, die het opvallend vindt dat er binnen de psychatrie niemand in genezing gelooft (blz. 137). Liz Miller schreef het boek “mood mapping” om je stemmingswisselingen en bijbehorende triggers in beeld te krijgen, en stopte zelf in 2001 met alle medicatie zonder terugval.

Verder vertelt ze: De ziekte brengt niet alleen een stigma door toedoen van de omgeving met zich mee, maar ook een zelf-stigma. Het verandert de manier waarop je naar jezelf kijkt.’ Nadat ik zo’n beetje alles gelezen had wat er voorhanden was, kwam ik tot de conclusie dat ze eigenlijk niet wisten wat een bipolaire stoorniswas. Ze noemen het een “stemmingsstoornis” en dat is het zo’n beetje.(Lachend) Ik wilde op z’n minst weten wat een stemming dan precies inhield. Daarom ging ik psychologie studeren en haalde ik mijn titel. Om daarna te ontdekken dat er geen psycholoog is die weet waardoor een stemming veroorzaakt wordt. In de jaren tachtig werd er nog wel veel over stemmingen geschreven. Er werd gezegd dat er twee componenten waren die belangrijk waren: energie en welzijn. Helaas werd het onderzoek daarna bepaald door de farmaceutische industrie. Daar kwam het geld vandaan. De focus bij research begon meer op medicatie dan op onderzoek naar stemmingen te liggen
Liz vindt het ergste aan de bipolaire stoornis de chaos die het met zich meebrengt. ‘En ik vind de medicatie ook heel beschadigend. Als het mensen weer helemaal “normaal” zou laten functioneren, zouden alle bijwerkingen nog tot daaraan toe zijn, maar dat is meestal niet het geval. Antidepressiva helpen bij mij niet. Nu heb ik een lichttherapielamp, die wel helpt. Fantastisch. Mijn eerste gedachte
was dat ik nu mensen begrijp die levenslang aan de medicijnen blijven. Als hun medicijnen net zo goed bij hen aanslaan tegen de depressie als de lamp bij mij ...!’

Aan het eind van het boek zegt dr. Jay Carter:

Kijk, Winston Churchill was ook bipolair en hij was een groot man, maar ik denk dat een politicus die er tegenwoordig voor uit zou komen zijn carrière wel aan de wilgen kan hangen. Dat heeft ook te maken met het feit dat we nog niet zo ver zijn met het onderzoek naar een bipolaire stoornis. De medicijnen zijn niet geweldig, en bij veel mensen slaan ze niet aan. Zelfs als medicijnen wel aanslaan, hebben de meeste mensen met een bipolaire stoornis nog steeds last van stemmingswisselingen.

We bevinden ons nog in een primitief stadium wat betreft de diagnose en de behandeling van een bipolaire stoornis. De medicatie is ook nog primitief en deze tast veel andere delen van het lichaam aan, zoals de nieren, de lever en de stofwisseling. Dat komt omdat we het lichaam zo moeten volstoppen met medicatie, dat we de bloed-hersenbarrière breken.
Daardoor hebben de medicijnen ook gevolgen voor de andere delen van het lichaam. De hele behandeling staat nog in de kinderschoenen.’

Ik moet bekennen dat ik in mijn hele leven nog maar één manisch-depressief gediagnosticeerde persoon ben tegengekomen, (psychotisch-aangelegde mensen of mensen die een psychose gehad hebben, des te meer). Ik zal de vrouw die gediagnosticeerd was als manisch-depressief nooit vergeten, ik ontmoette haar in haar manische periode (ze had er net tien jaar depressie op zitten), en ze bruiste van de plannen, ze was levend waar anderen hun slapend bestaan leiden, en, ze had er eigenlijk zin in om een belangrijk politica te worden. Ik vond haar inspirerend. Het leek wel of de medicijnen die ze gedwongen in moest nemen dat leven in haar weer moesten doden.

“Stemmingswisselingen” en “bipolair” zijn, zijn woorden die de lading niet dekken volgens mij, want wie heeft er geen stemmingswisselingen? Bij manische-depressiviteit gaat het om een stemmingswisseling van het ene uiteinde van het spectrum naar het andere, heel extreem.

En ik denk ook dat alle mensen bipolair zijn, twee-polig met andere woorden, een yin-yang pool hebben, een vrouwelijke en mannelijke kant, een linker-en rechterhersenhelft. Maar met manische-depressiviteit wordt typischerwijze de bipolariteit tussen manische opgewonden bijna slapeloze perioden vol mentale creativiteit bedoeld versus de perioden van depressie, die klaarblijkelijk zelfs met zelfmoord (-gedachten) gepaard kunnen gaan.
In de manische periode neemt de geest, het denken, een hoge vlucht, in de depressieve periode kan de geest, en het denken, de negatieve hopeloosheid klaarblijkelijk niet onder controle krijgen.

In het boek lees ik dat veel beroemde mensen bipolair waren: Marie Curie, Charles Darwin, Abraham Lincoln, Sinnead O’Çonnor, Catherine Zeta-Jones, Sri Ramakrishna notabene, Sir Isaac Newton, Vincent van Gogh, Gustav Mahler, Rachmaninoff, Rossini, Tsjaikovski en Robert Schumann. Winston Churchill, de meesten van hen pas gediagnosticeerd na hun dood.

Al deze mensen waren ziek. Althans, als je meegaat in de overtuiging dat manische-depressiviteit of een bipolaire stoornis een ziekte is. “Julie”, gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis, zegt op blz 166 van het boek: Onze hersenen zijn ziek. (Punt). In het hele boek wordt gesproken over het feit dat een bipolaire stoornis een ziekte is.
Als je de wereld wilt bevrijden van een stigma over bipolaire “stoornissen”, dan is het waarschijnlijk niet voldoende om er meer openheid aan te geven en dan wel om de haverklap aan te halen dat we het hier over een ziekte hebben.
Persoonlijk krijg ik dan acuut zin om een boek te gaan schrijven met de titel:”alle mensen zijn ziek”” (ik bedoel, hebben we ene persoonlijkheidsstoornis niet, dan wel een andere, nog niet nader omschreven stoornis of ziekte). En ik denk dan aan de poster van Freud die in mijn puberjaren op mijn kamer hing: “Show me someone who is normal and I will cure him”.

Daarom was ik blij met wat de schrijfster publiceerde van haar interview met dr. Jay Carter, op blz. 213:
Ik weet net zoveel als de andere therapeuten, maar wat mij onderscheidt is dat ik me er heel goed van bewust ben dat we nog maar zo weinig over deze ziekte weten.

Ik heb een bepaalde affiniteit met bipolaire mensen, zo gaat hij verder. Als ik in een kamer zit met vijftig mensen en één ervan heeft deze ziekte, dan zul je zien dat die naar mij toe loopt. Ik weet niet hoe dat komt. Maar ik vind het helemaal niet erg, omdat ik de meeste mensen met een bipolaire stoornis briljant en heel interessant vind. De meesten hebben ook een goed gevoel voor humor.

Tja, ook hij noemt het een ziekte. Wat, als deze ziekte in feite geen ziekte is, maar een ongelukkig bijverschijnsel van een noodzakelijk evolutionair en spiritueel proces? Zo lang we nog maar 10 procent van onze hersenen gebruiken en nog maar 10% van ons bewustzijn begrijpen, denk ik dat we er goed aan doen ons bewust te zijn dat we inderdaad nog maar heel weinig begrijpen over de werkelijke achtergronden en het waarom van het fenomeen van manie en depressiviteit. Van alle stigma’s die er zijn, is het stigma dat je hersenen ziek zijn, misschien wel volkomen onterecht en zal elk onderzoek in een kringetje blijven ronddraaien.


Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.