Oermens waar ben je?

Door Frank-oude-hassink gepubliceerd op Wednesday 11 December 11:09

De vijftiger zat eens, na een dag vol van mentale arbeid, met de regionale krant van gisteren, te lezen in zijn favoriete fauteuil. 'Who wants yesterdays papers," zongen de Stones in de zestiger jaren, maar hem boeide het niet. Zijn leefervaring had hem geleerd dat de geschiedenis zich herhaalt, dag na dag, jaar na jaar. Het zei iets over de toestand van zijn gemoed. Hij was een rustige man geworden, zonder al te veel zorgen en even gluurde hij over de rand van het papier naar zijn geweldige vrouw, die de Burda las. De krant was een wederkerend ritueel, net zoals het tijdschrift en de pijp, gevuld met tabak, geurend naar toffee.

Het plotseling opkomende gevoel in zijn lichaam kon zijn geest niet plaatsen, maar was hem niet onbekend. Het was een overschrijding van tijd, een enorme sprong naar het verleden, zijn jeugd, de jaren van kinderlijke onbezorgdheid. Een verlangen dat werkte als een rem op de weg naar de bejaarde, wie weet een demente bejaarde en de gedachte bezorgde hem de koude rillingen. Even overwoog hij zijn gevoelens te delen met zijn vrouw Elizabeth, maar overtuigd als hij was van haar antwoord, hield hij zich wijselijk stil. "Het zal de leeftijd wel wezen, Harry," zou ze zeggen en ook wist hij dat ze gelijk had. Zijn blik keerde zich weer naar de krant en een herinnering van een kwajongen kwam naar boven. Nooit zou hij meer vergeten hoe zijn vader in de rokersstoel zat,zijn Twentsche Courant te lezen en hij, Harry, de verleiding niet kon weerstaan het papier van onderen aan te steken met een Zwaluw lucifer. Hoe dankbaar was hij God geweest, dat er een eindje verder een hooiberg had gestaan waarin hij zich prima had kunnen verstoppen. 

Hij vouwde zijn krant tot een pakketje, gooide het in de kachel en liep toen naar de oude grammofoonspeler. Even keek Elizabeth op van haar tijdschrijft en hij beantwoordde haar blik met een uitdagende knipoog. Harry poetste de langspeelplaat met zijn mouw en het blauwe label van Decca werd weer zichtbaar. Even later klonk de rauwe stem van Mick Jagger door de warme huiskamer met het oude lied "Time is on my side." Hij pakte de hand van zijn vrouw, schoof met zijn voeten wat stoelen aan de kant en leidde haar naar het midden. Met zijn neus in haar roodbruine haren schuifelden ze door de nacht. Hij rook de geuren van het bos, de vogels, de konijnen en de vos. Hij rook de modder, de bladeren in de herfst, het kampvuur en de muffe tent, de geur van bloeiende heide na een verfrissende bui en heel even was hij weer Harry Tarzan met zijn Jane Elizabeth.

Harry en Elizabeth wilden niet terug naar het verleden. Ze genoten van de momenten van tevredenheid, van het proces naar de ouderdom. de zon, de regen, sneeuw en de dauw in de ochtend. Ze geloofden in het leven, de echtheid van het bestaan en in een nieuwe wereld en zeker, ja zeker, ze leefden nog lang en gelukkig.

Frank

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.