Als je een toevallige voorbijganger bent

Door Lily gepubliceerd op Friday 21 September 01:22




                                           9915c075cbe730e13014db0b39fd5739.jpg

Het is verbazend om te zien hoe snel een plek volstroomt met mensen die blijven staan als er een ongeluk of iets anders is gebeurd. Ook het tempo van een filevorming neemt schrikbarend snel toen wanneer er op de snelweg een ongeluk is gebeurd, alleen omdat iedereen net iets langzamer gaat rijden om even te kunnen zien wat er is gebeurd.
Ik liep vorige week s' avonds naar de apotheek, (die zijn hier tot 21uur open, zo fijn) stak de drukke kruising over en stond net 5 minuten binnen toen ik buiten een hoop lawaai hoorde.
Het klonk als een helikopter.
Ik gaf er niet veel aandacht aan omdat die zelfde dag al een aantal vliegtuigen steeds over kwamen vliegen die aan het ' oefenen' waren voor de show op de dag van de revolutie (14 juli) dus zodoende dat ik er niet erg op lette. 2 minuten later sta ik buiten en kijk verbaasd om mij heen. Overal mensen, de stoep stond overal helemaal vol, de kruising totaal afgezet door zowel politie als brandweer en ambulance, midden op de kruising staat gewoon even een helikopter, dat is echt gaaf, helaas was het dus in dit geval niet zo gaaf omdat het een trauma helikopter betrof.

Terwijl ik de kruising overstak kon ik zien dat er geen ongeluk was gebeurd. Op het middenstuk van de kruising bleef ik even staan, omdat ik zo dichtbij de helikopter stond, dat vond ik gewoon prachtig. Ik wilde blijven kijken, maar vond het ergens verkeerd voelen omdat te doen als er iets ernstigs aan de hand is. Ik had eigenlijk nog nooit een helikopter van zo dichtbij gezien en heb altijd een camera in mijn tas, maar ook dat voelt zo verkeerd om dat foto's te gaan maken.
Er vecht daar iemand voor zijn leven, iemand die dringend hulp nodig heeft en in folie verpakt in de helikopter geladen word.
Iedereen stond natuurlijk met telefoons in de hand te filmen en foto's te maken. Toch kon ik die camera niet pakken om het zelfde te doen, al is je eerste helikopter misschien een foto waard.
Ook ben ik niet op het middenstuk blijven staan, al wilde ik de kracht van de helikopter heel graag voelen. Ik was echt een beetje in debat met mij zelf. Aan de overkant van de straat bleef ik een beetje achteraf staan, want ik moest en zou gewoon die helikopter op zien stijgen.

  5cf51405f7721d95cf36516756cdfbcb_medium.
Ergens is het heel erg fout om toe te kijken als iemand in levensnood is, dat is heel persoonlijk, maar iedereen kijkt en wijst, maakt foto's en video's. Maakt het nu eigenlijk wat uit?
Voor mij in ieder geval wel.
Want nu er een helikopter aan de pas komt, ben je ineens bewust hoeveel mensen er in 15 minuten over straat lopen als die ineens allemaal blijven staan. Maar waar misschien maar een handje vol van zou blijven staan om te helpen als iemand zou zijn gevallen.
Sensatie trekt, sensatie voedt de sensatie zucht.
Maar hoe vaak ben je bewust van de ellende om je heen die je elke dag weer op straat tegen komt? Die mevrouw van een paar straten verder die nauwelijks vooruit komt op de stoep, of die man die zijn hond niet meer kan uitlaten, of gewoon de ellende van alle dag. We hebben niet in de gaten wat er om ons heen gebeurd. Tot het de aandacht trekt van een menigte, dan wel.

Laatst kwam ik de metro uit en wilde de trap op lopen toen ik een harde plof achter mij hoorde, na twee tellen drong het tot mijn door dat het ' iets ' moest zijn en niet zomaar iets. Er lag een mevrouw met een kind in haar armen languit op de grond, haal spullen lagen kris kras over de grond verspreid en niemand die een hand uitstak, mensen liepen gewoon door.
Dat is echt bizar.
De enige vrouw die bleef staan om te willen helpen, was een vrouw op krukken!
Ik ben terug gelopen en heb haar geholpen op te staan etc.
Ze wilde eerst niet dat ik haar de trap op hielp, maar na drie keer kreunen van de pijn bij elke stap, gaf ze toe.
Maar het punt is dat mensen door kúnnen lopen, het negeren en gewoon niets willen zien.
Als er geweld bij aan de pas komt, kan ik mij indenken dat mensen bevriezen of zo, niet weten wat te doen en bang om zelf slachtoffer te worden. Maar als iemand hulp nodig heeft, dan doorlopen. Dat betekent echt dat we als eenlingen leven.
                                    
   1f1fa92af55851cfa6c66385c551700f.jpg  1f1fa92af55851cfa6c66385c551700f.jpg  1f1fa92af55851cfa6c66385c551700f.jpg  1f1fa92af55851cfa6c66385c551700f.jpg  1f1fa92af55851cfa6c66385c551700f.jpg
Zo las ik net toevallig een nieuwsbericht over een meisje dat op de trein zit te wachten met haar telefoon in haar hand. Er komt een man voorbij, wil haar de telefoon uit de hand grijpen maar ze laat niet los. Word nu over de grond gesleurd, terwijl ze luid om hulp schreeuwt. Niemand die iets doet, niemand die ingrijpt. Ik begrijp het echt, die eerst seconden van bevriezen en ongeloof, maar er lopen zoveel mensen op een station.. Waarom kunnen w niet als een massa reageren? Ze heeft alleen los gelaten omdat ze bang was dat hij haar voor de aankomende trein zou gooien. Hoe is dit te verklaren, dat niemand iets doet.

Ik heb nog steeds erg veel moeite met het zien van mensen die dakloos zijn, vooral als je dan net zelf iets aan het eten bent of boodschappen hebt gedaan. Het is ook wel weer zo dat als ik zou geven aan elk dakloos persoon ik zelf geen eten en geld zou hebben. Maar het blijft moeilijk, de een wel, de ander niet. Waarom kunnen we geen gemeenschap of maatschappij zijn die elkaar helpen?
De mensen die geholpen willen worden, die zouden we toch moeten kunnen helpen?
Ik weet ook wel dat het allemaal niet zo eenvoudig gaat en je voor een groot deel bent gedwongen en aangeleerd op deze manier te leven ander kom je er zelf niet.
Mijn punt is eigenlijk, dat iedereen zijn leven maar leid. We leven als robots langs elkaar heen tot er iets gebeurt wat je er even uit trekt.     
                                        d19e574c80d1405315c7a0832f211ea8.jpg
Die menigte bij die helikopter bijvoorbeeld, er zullen zat mensen zijn geweest die een gedachte richting die man hadden, wat er aan de hand is, medeleven voelend.
Toen de motor van de helikopter aan ging, de rotorbladen begonnen te draaien stond ik naast de trap van de metro. Het was een heel komisch gezicht om naar al die mensen te kijken die de trap opkwamen, het geluid niet thuis kunnen brengen en nog niets zien door de trap en de mensen menigte.
Zo luid en krachtig. Pas toen motor op volle kracht was kon je het geluid van een helikopter herkennen. Maar ik moet zeggen, ik was zwaar onder de indruk van de power die dat beest bezit. Ik kreeg gewoon kippenvel, wat een machtig geluid en dat het in staat is op te stijgen en weg te vliegen. (idem met vliegtuigen, gewoon kicken!)
Dan is het ook meteen gebeurd, mensen lopen uiteen en gaan verder met hun leven, terwijl die man nog steeds voor zijn leven vecht. Ik had het gevoel dat je dan uit respect nog zou moeten blijven staan of zo. Sta er echt bij stil. Hoeveel hebben er nog echt even aan die man gedacht? Ik heb helemaal niets kunnen vinden op internet hierover, heel erg vreemd, maar het heeft wel een aantal keer door mijn hoofd gespeeld. Ik begon dit artikel eigenlijk alleen doordat ik er een fout gevoel bij heb om een foto te maken van een helikopter in een situatie van nood.

Tot zover even mijn overpeinzingen over ons mensen en waar we toch mee bezig zijn.. Of waar het naar toe zal gaan..

        ce50eb0fead1c81a1cbe0be840887315.jpg
Lily

 

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven, ramptoetisten zullen er ook altijd wel zijn...
Duimpje !
zelf denken, zelf doen werkt het beste, goed artikel.
Ja inderdaad, daar dacht ik ook aan onder het schrijven maar wilde er niet te diep op in gaan, alleen de zin : "Ik weet ook wel dat het allemaal niet zo eenvoudig gaat en je voor een groot deel bent gedwongen "
Erg interessant, maar ik vermoed helemaal niks tegen te doen, of we moeten dus als een volk handelen een samenleving zijn dus ipv een eenleving.
Zal eens kijken of ik dat boek te pakken kan krijgen. Een best eng idee dat we zo ongelofelijk passief zijn geworden. Daarbij is er nog een veel groter plaatje, dat we zo murw moeten worden.
Wat jij beschrijft, Lily, noemen we in de filosofie "collectieve apathie". Dit houdt in dat men denkt dat de ander wel gaat helpen. Ongeveer 5 jaar terug is een klein meisje overleden door verdrinking, terwijl er wel 200 mensen toekeken. Het blijft een apart fenomeen .... .
Het heeft een naam dus, oke.. Het blijft inderdaad erg vreemd. God hey dat niemand dat water in springt dan, lijkt bijna wel een soort trance.
tegen Lily
Of het een soort trance is, weet ik niet. Het lijkt er wel op.
In writer's block schrijft Alice Anna Verhey het volgende:
"De westerse samenleving heeft zichzelf zo georganiseerd dat de bevolking het gevoel heeft geen enkele macht over of invloed te hebben op hoe zij geregeerd wordt. Die collectieve apathie werd al voorspelt door George Orwell in 1984. Technologie die alles in de samenleving reguleert, overregulering, brainwashing. Het is in onze westerse samenleving, in grotere mate aanwezig dan veel mensen denken. Orwell beschreef welbeschouwd de samenleving van vandaag de dag. De volgende vragen stellen is ze beantwoorden met een negatief antwoord."
Dit fenomeen gaat dus in elke situatie een rol spelen. Dus ook de noodgevallen die jij hebt beschreven.
ik dacht al dat is wel heel; moeilijmoeilijkermoeilijker :)
Lily tegen Cc
Ja idd haha ik snap het nu nog niet, want er kwam echt niks te staan als k typte:p
hahaha oh wat raar, het leek of ik mijn reactie niet langer kon maken, ik kon niet verder typen dus dacht dan plaats ik nog wel een reactie er achteraan, maar blijkbaar stonden ze er wel haha.
Ik vind het fijn om te weten van zowel van mijzelf als van anderen dat je weet dat je in staat bent tot actie te komen.
Dank je wel voor je reactie.
Ik vind het een burgerplicht om gelijk te handelen indien je de eerste bent die een ongeluk ziet of hoort. Ik kan mij goed vinden in je overpijzingen. Ik heb ze soort gelijk gehad na een ongeluk wat ik 2 weken geleden van dichtbij heb meegemaakt Ik reflecterende op mijn eigen handelen, maar ook zeker op die van omstanders.
Gelukkig weet ik dat ik acuut de neiging heb om te helpen en te handelen.
Foto's maken en filmpjes vind ik eigenlijk onrespectvol. Zonder argumentatie, dus dat ik eigenlijk wat slecht van mezelf, maar ik voel dat zo. Wat levert het die filmpjes makers op denk ik dan? Maar goed, wellicht ben ik hier wat kort door de bocht.
Ik heb je overpeinsing graag gelezen. Veel herkenning...
Duim!