Een bijzondere nieuwjaarsdag

Door Amiad gepubliceerd op Saturday 05 January 21:26

 

 

Ik rij op een verlaten snelweg. Het is niet te geloven dat op deze driebaans zwarte asfaltmassa het verkeer op andere tijdstippen van het jaar met enkele tientallen centimeters naast, achter en voor elkaar staat. De elektronische klok op het dashboard geeft 8.35 aan. In een ogenblik dooft de oranje gloed. De verlichting boven de weg is gedoofd. De wereld verandert van kleur. Licht blauwe wolken, geven de komst van een nieuwe dag aan. Een nieuw jaar. Een nieuwe ervaring wacht mij. Ook de zwarte wolken van kleine zwarte stippen, spreeuwen neem ik aan, die in golfbewegingen aan de linkerkant van de weg de tijdelijk wegtrekkende regen lijken te vieren, zijn een nieuwe ervaring voor mij. Maar mijn nieuwe ervaring ligt hier nog enkele tientallen kilometers zuidelijk vandaan. Om drie minuten voor negen begint deze bij het openen van een zoemende deur.

Ik ken de deur, de grijze deurmat daarachter, ik ken het daarop volgende bruine linoleum die alle energie de vloer in lijkt te zuigen. De donker bruine deur met het ruit, die toegang geeft naar het kantoortje, het is allemaal bekend. Ook het feit dat ik hier acht uur moet vertoeven is niet nieuw. Enkele dagen geleden heb ik mijn vuurdoop al gehad. Wat is dan wel nieuw? Het tijdstip. Het is mijn eerste keer dat ik voor de bewoners degene ben die hun op weg gaan helpen naar een nieuwe dag. Ik heb een zogenoemde dagdienst.

Mijn collega van de buren, een woning waar nog een zestal bewoners zich bevinden, die wordt gescheiden door een deur en het kantoor, komt tevoorschijn uit een van de kamer die zich links tegenover in de gang naar de woonkamer bevindt. Zij heeft alvast een van de vier aanwezigen bewoners gedoucht. Ik voel mij verheugd en gesteund, dat iemand een stukje verantwoordelijkheid met mij deelt. Ondanks mijn eerdere ervaringen van deze week op deze woning voel ik mij nog niet geheel bekwaam en vooral ervaren in het wel en wee van de bewoners. Dit is niet mijn reguliere werkterrein, ik ben een nieuweling een immigrant die het land van vakanties kent en de taal van de bewoners spreekt. Ik ken het land en zijn bewoners uit andere contexten.

Een deel van mijn verantwoordelijkheid van deze nieuwe dag is het begeleiden van het douchen van de bewoners. Dit brengt mij terug naar mijn eerste stappen in de wereld van de mens met een verstandelijke beperking. Kinderen waren het waar ik drie maanden de zorg over had. Rond twintig kinderen die we met twee of drie begeleiders moesten begeleiden. Later in mijn leven toen mijn werkzaamheden waren gericht op het activeren van volwassenen met een ernstige en of meervoudige beperking gingen we samen zwemmen. Ik moest toen ook mensen na het zwemmen afdouchen en aankleden. Naaktheid en intimiteit het is zo anders bij kinderen dan bij volwassenen. Volwassen ontwikkelde lichamen, die door het niet goed ontwikkelde brein zonder enige schaamte gevoelens open en bloot voor mij verschijnen het is weer even wennen.

De handleiding die mijn collega heeft gegeven, geeft in theorie per kwartier aan wat er met wie moet worden gedaan, de informatie kan ik goed gebruiken. De volgorde waarin de bewoners gedoucht moeten worden, wie eet wat, het is allemaal te vinden in de map. Maar waar staat de zeep, waar zijn de handdoeken, waar zijn de lakens? Allemaal praktische vragen, waarvoor ik enkele keren naar mijn collega naar de andere woning moet lopen. Ik heb een telefoonnummer alleen als ik de 1 draai, die mij met mijn collega verbind, doet de kiestoon van de telefoon mij vermoeden dat het niet klopt. Later blijkt ook dat ik wel 1 moet draaien, maar daarvoor wel een toets met een pijltje moet kiezen. Kleine details met grote gevolgen.

Als iedereen is gedoucht en gegeten heeft. Kan Max, mijn inmiddels 37 jaar oude pupil, die ik ook ambulant begeleid zijn geleerde kennis goed toepassen en ruimt hij de vaatwas in, terwijl ik met een andere bewoner zijn planbord van nieuwe foto’s voorzie en zijn tanden poets.

Tanden? Nee, net als vele 65 jarig personen op deze wereld heeft hij een gebit. Als een echte opa, met kalend hoofd, die aan de zijkant met wat grijs haar wordt versierd en een klein buikje wat hem op afstand van de wastafel houdt, poetst hij met aandacht zijn plastic tanden. Eerst boven dan onder. Mijn taak bij het geheel is erop toezien dat hij alles uitvoert en hem helpen bij het poetsen van zijn gehemelte en tandvlees.  Zo staan we enkele minuten in zijn badkamer.  Zijn badkamer, want elke bewoner heeft naast een ruime kamer ook nog een badkamer, met eigen douche en wc. Het lijkt zo vanzelf sprekend, maar dit het niet. Niet overal in de wereld heeft de zorg voor mensen met een verstandelijke een zo hoog niveau.

Inmiddels is een vijfde bewoner thuisgekomen. De jongeman, van ruim twintig is geëmotioneerd. Hij huilt, hij wou nog langer thuis blijven, maar moeder moest werken. De jongeman, die erg op mij lijkt, hetzelfde lange gezicht, hoog voorhoofd, donkerbruin haar. In tegenstelling met anderen bewoners, kan hij goed praten en zo kan ik een kort gesprek met hem voeren. Ik zit naast hem sla een arm om hem heen en vraag hem of hij vuurwerk heeft afgestoken.

Vuurwerk of beter gezegd de restanten van het vuurwerk zien wij later als ik met de hele groep, langs de eengezinswoningen in de wijk loop. “kijk vuurwerk, boem, bam”, roep ik. De gebroken bewolking laat het zonlicht voor even het nieuwe jaar begroeten. Een donkere wolkenmassa schuift echter steeds meer naar het punt van de hemel waaronder wij, een lopende rij van zonderlingen lopen. Ik durf het niet aan om verder te gaan. De Nederlandse moesson is op zijn hoogtepunt deze winter.

‘Kijk’, zegt Max en wijst elke keer naar de vuurwerk restanten. Max wordt gezien als een persoon met een verstandelijke beperking. Is het daarom dat hem de restanten opvallen? Is het niet mogelijk om je straat even te ontdoen van het knallende feest van de vorige nacht? Blijkbaar wel want als we diezelfde middag nogmaals onder droge condities een ronde lopen ligt alles er nog ongemoeid. Kinderen spelen en een bal die op grasveld ligt wordt door Max een aantal meters vooruit getrapt, opnieuw een trap en de bal verwijderd zich nog verder. ‘ Trap de bal maar terug’, roep ik hem toe en met een flinke trap schopt Max de bal naar een jongen die met keeperhandschoenen en de bal van het gras opraapt. “ Dankjewel’, roept hij hem toe.

Dankjewel beste mensen, ik ben weer een ervaring rijker, bedenk ik mijzelf als een met oranje verlichte rijbaan mij rond half zes weer toegang tot mijn woonplaats geeft.

Een gezond en gelukkig Nieuwjaar voor iedereen gewenst.

©Amiad Ilsar.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.